Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1742/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddalił skargę.
Z uzasadnienia wyroku sądu I instancji wynika, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] odmawiającą W. J. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny sprawy.
W. J. pismem z dnia 29 stycznia 2009 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, wskazując, iż jest ona mu niezbędna do wykonywania czynności statutowych, tj. polowań.
W toku postępowania organ I instancji ustalił, że Sąd Rejonowy w Tomaszowie Mazowieckim, II Wydział Karny prawomocnym wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2005 r., sygn. akt [...] uznał W. J. winnym popełnienia przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (sprzeniewierzenie mienia znacznej wartości oraz sprzeniewierzenie mienia), za co wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na 5-letni okres próby, a także karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych, ustalając wysokość dziennej stawki na kwotę 20 złotych.
Ponadto Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi dopuścił w przedmiotowej sprawie jako dowód materiały z postępowania dotyczące cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską, z których wynikało, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2007r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] marca 2007r. nr [...], cofającą wyżej wymienionemu pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 powołanej ustawy o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1371/07, oddalił skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji.
Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, iż fakt skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstw przeciwko mieniu w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 12 ustawy o broni i amunicji decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. odmówił W. J. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Od tej decyzji W. J. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie merytoryczne zgodne z jego wnioskiem. Wskazał, że bezspornie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu, jednak organy policji nie były zobligowane do odmowy wydania mu pozwolenia na broń. Zarzucił organowi brak wystarczającego uzasadnienia obawy użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a także pominięcie pozytywnej opinii środowiskowej z miejsca zamieszkania.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa.
Zdaniem organu odwoławczego, przy ocenie i rozstrzygnięciu sprawy najważniejszym pozostawało ustalenie, czy strona stwarza swoim postępowaniem uzasadnioną obawę, że może użyć broni palnej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podkreślił, że ustawodawca bezpośrednio określił, że obawa ta, wyłączająca możliwość posiadania pozwolenia na broń, w szczególności istnieje wobec osób, które skazano za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Organy Policji nie mają zatem obowiązku dodatkowego wykazywania z jakich powodów powzięły wobec posiadacza broni czy osoby ubiegającej się o pozwolenie, obawę, o której mowa w powołanym wyżej przepisie.
W ocenie Komendanta Głównego Policji taka obawa istnieje, bowiem W. J. popełnił przestępstwa przeciwko mieniu, a więc wprost wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazał, że od posiadaczy broni oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego z uwagi na ścisły związek prawa do broni z wymogami ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też dostęp do niego podlega ścisłej reglamentacji i uzyskać ją można za zgodą właściwego organu, wyrażoną w decyzji administracyjnej. Nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, że osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń została skazana za popełnienie przestępstw godzących w dobra chronione prawem, w tym mienie. Od osób ubiegających się lub uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać odpowiedzialności oraz rozwagi, przejawiającej się m.in. poszanowaniem prawa. W. J. swoim postępowaniem w sposób niebudzący żadnych wątpliwości zaprzeczył powyższym wartościom. W takim przypadku norma prawa materialnego nakazuje organowi Policji odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Korzystna dla strony opinia środowiskowa nie może mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia, ponieważ nie eliminuje ona faktu skazania za powyższe przestępstwa. Organ podkreślił także, że brak broni myśliwskiej nie uniemożliwia stronie aktywności na rzecz łowiectwa. Strona będzie mogła nadal pracować w macierzystym kole łowieckim, za wyjątkiem prawa do odstrzału zwierzyny, natomiast po zatarciu wyroku skazującego, co nastąpi nie wcześniej niż 2 czerwca 2011 r., będzie mogła wystąpić o wydanie pozwolenia na broń palną.
Podniósł również, że odmowa wydania stronie przedmiotowego uprawnienia nie jest karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, a administracyjnoprawnym skutkiem naruszenia przez nią przepisów prawa karnego materialnego, czyli popełnienia przestępstw, za które została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu i których rodzaj, z woli ustawodawcy, rodzi uzasadnioną obawę użycia przez nią broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Odnosząc się zaś do zarzutu strony, iż zaskarżona decyzja została wydana w sposób dowolny, organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego oraz zasady swobodnej oceny dowodów, ponieważ oparł się na wszystkich dowodach zgromadzonych w sprawie oraz dokonał wszechstronnej oceny tych dowodów.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. J. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że zachodzi związek przyczynowy pomiędzy popełnionym przestępstwem a posiadaniem broni.
W ocenie wnoszącego skargę, popełnienie przestępstwa nastąpiło w związku z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej i nie przy pomocy broni myśliwskiej, którą posiadał, a w sytuacji gospodarczej i rynkowej, na którą nie miał wpływu. Tak więc przestępstwo było nieumyślne i brak jest jakiegokolwiek związku przyczynowego pomiędzy posiadaniem broni a tym przestępstwem. Ponadto żaden przepis ustawy nie zwalnia organu od przedstawienia dowodów z jakich to przyczyn odmawia pozwolenia na broń "bo istnieje obawa". Organ nie odniósł się także do pozytywnej opinii środowiskowej.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku wskazał, że materialnoprawną przesłanką zaskarżonej decyzji był przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Oznacza to, iż właściwy organ Policji zobowiązany jest do odmowy wydania pozwolenia na broń w sytuacji zaistnienia "uzasadnionej obawy", o której mowa w powołanym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 18 listopada 2009 r. uchwałę sygn. akt II OPS 4/09, w której stwierdził, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". Sąd I instancji w pełni podzielił stanowisko zaprezentowane w powyższej uchwale oraz przedstawioną w niej argumentację.
W uzasadnieniu wyroku wskazano, że w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż W. J. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 26 września 2005 r., sygn. akt II K 320/04, za przestępstwa przeciwko mieniu, tj. za przywłaszczenie powierzonego mienia znacznej wartości (art. 284 § 2 w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.) oraz przywłaszczenie powierzonego mienia (art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.). Natomiast zatarcie skazania wobec skarżącego, jak wynika z informacji Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim, może nastąpić nie wcześniej niż 2 czerwca 2011 r. Z tych względów, w świetle powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, W. J. jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a zatem spełniona została przesłanka określona w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji do obligatoryjnej odmowy wydania zainteresowanemu pozwolenia na broń.
Co istotne w niniejszej sprawie, w identycznym stanie faktycznym, a więc już po skazaniu W. J. wskazanym wyżej prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko mieniu, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni i amunicji, cofnął wymienionemu pozwolenie na broń palną myśliwską, zaś Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania W. J., decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], utrzymał ją w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę nie dopatrując się w działaniu organów naruszenia prawa skutkującego uchyleniem zaskarżonej decyzji.
W tej sytuacji zarzuty skargi dotyczące braku związku przyczynowego pomiędzy posiadaniem broni, a popełnionym przestępstwem, czy też naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów oraz nieuwzględnienia pozytywnych opinii o skarżącym, nie mają żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, skoro "uzasadniona obawa" wynika wprost z rodzaju przestępstw, których dopuścił się skarżący, a tym samym nie jest konieczne wykazywanie jej wystąpienia w drodze postępowania dowodowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. J. zaskarżając wyrok w całości.
Wyrokowi sądu I instancji zarzucono:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię – tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004r., nr 52, poz. 525 ze zm.) poprzez nie zakwestionowanie przez Sąd jego nieprawidłowego zastosowania wobec skarżącego przez Komendanta Głównego Policji w Warszawie w decyzji z dnia [...] września 2009r., znak: [...] oraz w decyzji Wojewódzkiego Komendanta Policji w Łodzi z dnia [...] czerwca 2009r., znak: [...], wobec braku związku przyczynowego pomiędzy czynem skarżącego a posiadaniem broni do celów łowieckich i wynikającego z tego absolutnego braku uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
- - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. poprzez jego nie zastosowanie przez Sąd - nie uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...] września 2009r., znak: [...] i poprzedzającej jej decyzji Wojewódzkiego Komendanta Policji w Łodzi z dnia [...] czerwca 2009r. znak: [...] w sytuacji gdy decyzje te naruszały art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004r., nr 52, poz. 525 ze zm.),
- b) art. 80 k.p.a. - zasady swobodnej oceny dowodów i art. 7 k.p.a. - zasady słusznego interesu strony.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w przypadku skazania za przestępstwo - bez względu na typ przestępstwa, konieczne jest wyjaśnienie, czy ten fakt uzasadnia obawę, że skazany za to przestępstwo posiadacz broni użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie wystarcza przy tym analiza oderwana od konkretnej osoby - jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Każde bowiem przestępstwo może świadczyć o braku odpowiedzialności, jednakże nie każde przestępstwo, jak wynika z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, uzasadnia odmowę wydania pozwolenia na broń - nawet jeżeli jest to przestępstwo przeciw mieniu - różnorodność typów tych przestępstw nie uprawnia do ich zrównywania.
Skarżący podniósł, iż w przeszłości nie regulował pewnych zobowiązań przy zarządzaniu przedsiębiorstwem - w trudnej sytuacji gospodarczej, regulował za to zobowiązania pracownicze i ogłosił upadłość - wystąpił do Sądu w sposób przewidziany w ustawie z dnia 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze. Za niezachowanie szczególnej ostrożności w zarządzaniu poniósł karę - został skazany - jednak wywiedzenie z tego faktu uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego - jest nieuprawnionym zaostrzaniem stosowania w przedmiotowej sprawie przepisów ustawy o broni i amunicji.
W ocenie skarżącego organ orzekający o pozbawieniu prawa do broni ma obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wykazania w motywach decyzji, że podmiot pozbawiony prawa do broni należy do tej właśnie kategorii osób, wymienionych w powołanym przepisie art. 15 ust. pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Wskazał nadto, iż gdyby zarówno organy I i II instancji, jak i Sąd w skarżonym wyroku odnosząc się do konkretnych zachowań i cech W. J., a nie tylko abstrakcyjnego przepisu taką obawę uzasadniły - skarżący nie polemizowałby z rozstrzygnięciem sprawy - zapadłe rozstrzygnięcia w jego ocenie są w tym jednak przypadku rozstrzygnięciami naruszającymi prawo a tym samym krzywdzącymi dla skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), cytowaną delej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie prawnej. Uzasadnienie zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do stwierdzenia, że organ administracji odmawiając wydania pozwolenia na broń nie mógł oprzeć się jedynie na fakcie skazania skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu.
Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zgodnie z którym pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Oznacza to, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, iż właściwy organ Policji zobowiązany jest do odmowy wydania pozwolenia na broń w sytuacji zaistnienia uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy.
Jak wskazano w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09 "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". W uzasadnieniu uchwały wywodzono, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywateli w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dostęp obywateli do broni został poddany istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. W uchwale podkreślono, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W uchwale powołano art. 5 lit. b dyrektywy Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE 91.256.51,2008.179.5), który stanowi, że bez uszczerbku dla art. 3 państwo członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa państwa. Dyrektywa została implementowana do ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a zatem jej przepisy stanowią źródło dla dokonywania wykładni polskich przepisów prawa.
Jednocześnie w uzasadnieniu uchwały wyrażony został pogląd: " /.../ użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy."
Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela powyższe stanowisko.
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy o broni i amunicji uznaje expressis verbis skazanie za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu jako podstawę przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie skarżący W. J. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Mazowieckim za przestępstwo przeciwko mieniu, a zatarcie skazania w dacie orzekania przez organy jeszcze nie nastąpiło. W związku z powyższym wskazać należy, iż Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny zastosowania przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, wskazując iż W. J. jest osobą należącą do kręgu tych osób, co do których z woli ustawodawcy należy przyjąć, że istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Stanowi to przesłankę do obligatoryjnej odmowy wydania zainteresowanemu pozwolenia na broń. Stąd też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący braku związku pomiędzy posiadaniem broni a popełnionym przestępstwem nie ma żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, skoro "uzasadniona obawa" w rozumieniu analizowanych przepisów wynika wprost z faktu skazania skarżącego za przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przestępstwa.
Prawidłowe zastosowanie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wobec osoby skazanej za przestępstwo przeciwko mieniu wymaga od organu administracji jedynie ustalenia, czy skazanie nastąpiło prawomocnym wyrokiem, oraz czy nie uległo zatarciu w dacie orzekania. Okoliczności te zostały w niniejszej sprawie wyjaśnione w sposób nie budzący wątpliwości, a zatem za niezasadny uznać należało również zarzut naruszenia art. 7 i art. 80 k.p.a. Nie sposób nadto rozważać w kategoriach uzasadnionego interesu strony (art. 7 k.p.a.) jej dążenia do przyznania przez organ uprawnienia do posiadania broni, wbrew przepisom ustawy wykluczającym uznaniowość organu w przypadku zaistnienia określonych w nich negatywnych przesłanek.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.