Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1164/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", ponieważ sprawa dotycząca skargi T. K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...], w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zarzutów do prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z treści art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że przepis ten wyłącza możliwość wniesienia skargi na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów. Z tej przyczyny Sąd I instancji odrzucił skargę jako niedopuszczalną.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. złożył T. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; rozpoznanie sprawy na rozprawie; oraz zawieszenie postępowania i zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem o zgodność art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. z art. 2, art. 30, art. 31 ust. 1, 2 i 3, art. 45 ust. 1 oraz art. 68 ust. 1, 2 i 3, art. 77 ust. 2 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten umożliwia odrzucenie skargi z powodu braku kognicji sądu na postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, również w przypadku spraw w toku, co powoduje przede wszystkim ograniczenie prawa do sądu z pominięciem prawa już nabytego w kwestii tak zasadniczej jak ochrona zdrowia i przymus państwa z tym związany (pozbawia konstytucyjnego uprawnienia bez jakiegokolwiek uzasadnienia).
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. przez przyjęcie, że nowelizacja p.p.s.a. dotycząca kognicji Sądu z dnia 15 sierpnia 2015 r. znajduje zastosowanie do sprawy w toku i tym samym bezzasadne przyjęcie braku kognicji sądu administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej. W kontekście sformułowanego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w związku z dokonaną nowelizacją p.p.s.a. z dnia 15 sierpnia 2015 r. wskazania wymaga, że to właśnie przepisy obowiązującego prawa regulują od kiedy ma zastosowanie nowa norma prawna, zgodnie z którą kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Otóż zgodnie z art. 2 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) przepisy p.p.s.a. w nowym brzmieniu, a więc takim, które uwzględnia nową treść art. 3 § 2 pkt 3, stosuje się do postępowań wszczętych po 14 sierpnia 2015 r. Zgodnie z tą normą w tej sprawie mógłby mieć zastosowanie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w starym brzmieniu jeżeli przed datą wejścia w życie nowelizacji p.p.s.a., tj. przed 15 sierpnia 2015 r., nastąpiłoby wszczęcie postępowania (por. postanowienie NSA z 25 maja 2016 r., II FSK 1005/16).
Chodzi tu jednak nie o wszczęcie jakiegokolwiek postępowania, ale postępowania przed sądem administracyjnym. Wskazana wyżej nowelizacja dotyczy bowiem tylko przepisów procedury sądowoadministracyjnej. Wynika to z tego, że celem ustawy nowelizacyjnej było zmodyfikowanie reguł postępowania sądowego, dlatego nie można odnieść użytego w treści art. 2 ustawy nowelizującej pojęcia "postępowań" do postępowań innych niż postępowanie sądowoadministracyjne (por. postanowienie NSA z 19 maja 2016 r., II OSK 1043/16).
Trudno zatem wywieść inną szerszą wykładnię, zgodnie z którą art. 2 ww. noweli dotyczy wszelkich procedur, w tym w zakresie postępowania egzekucyjnego w administracji. Jak wynika z treści skargi kasacyjnej strona skarżąca zdaje się nie uwzględniać treści normy prawnej zawartej w przepisie intertemporalnym. W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji podjął próbę wyjaśnienia tej kwestii, tylko że nie przywołał konkretnego przepisu, z którego owa norma wynika. Dlatego przy rozpoznaniu zarzutów skargi kasacyjnej wymagane było przywołanie takiej konkretnej normy prawnej.
W tych warunkach ustalenie przez Sąd I instancji, że postępowanie przed sądem administracyjnym zainicjowane skargą w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym wszczęte zostało po 15 sierpnia 2015 r., tj. po wejściu w życie nowelizacji obejmującej art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., uzasadniało uwzględnienie nowej, aktualnej na dzień orzekania przez Sąd, treści tego przepisu. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawało to kiedy wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne skoro omawiana norma intertemporalna odnosi się do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego. Skutek zaś w postaci wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego wywołuje czynność polegająca na złożeniu skargi za pośrednictwem organu, co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu [...] listopada 2017 r. (data nadania skargi u operatora pocztowego). Przedmiotowe postępowanie wszczęte zostało zatem po 15 sierpnia 2015 r. Oznacza to, że objęte skargą postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie naruszenia powołanych przez stronę skarżącą przepisów, tj. art. 58 § 1 pkt 1 i art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, że podejmowane w postępowaniu egzekucyjnym postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, podobnie jak postanowienie wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, mają charakter incydentalny. W takim przypadku w pełni skuteczną ochronę praw strony zapewnia możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej, tj. postanowienia organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów (por. uzasadnienie projektu ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Druk Sejmowy nr 1633 i 2539/VII Kadencja). Wbrew argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej wyłączenie, z dniem 15 sierpnia 2015 r., spod kontroli sądu administracyjnego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie narusza praw podmiotowych jednostki (w analizowanym przypadku skarżącego – T. K.).
Wobec przytoczonych wyżej okoliczności związanych z wejściem w życie analizowanej regulacji Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się także naruszenia zasady legalizmu. W tej sprawie zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi zapadło na podstawie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Na uwzględnienie nie zasługuje więc wniosek strony o zawieszenie postępowania w tej sprawie oraz zwrócenie się z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami Konstytucji RP.
Zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. To do oceny Sądu pozostawiono więc kwestię rozpoznania tego rodzaju skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym albo na rozprawie i wniosek strony nie jest w tym zakresie dla Sądu wiążący. W tej sprawie Sąd nie uwzględnił wniosku strony o rozpoznanie sprawy na rozprawie, ponieważ przedmiotowa sprawa tego nie wymagała.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.