Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 19 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1094/17

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wr 530/16, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako Skarżąca lub Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Walim z dnia [...] marca 2014 r. umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Odbudowa istniejącej drogi wraz z utwardzeniem powierzchni gruntu działek budowlanych w W.". Zgodnie z wnioskiem inwestora W. s.c. R. R., J. W., A. K. z dnia [...] lutego 2014 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia przedmiotowa inwestycja obejmowała odbudowę drogi o długości 299 m, budowę kanalizacji odwadniającej teren w postraci rur drenarskich i utwardzenie powierzchni działek gruntu przeznaczonych pod mieszklanictwo na obszarze 0,7 ha,

Sąd I instancji podzielił stanowisko organów administracji, że planowane przedsięwzięcie nie zostało wymienione w katalogu określonym w rozporządzeniu wykonawczym do art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 353, dalej jako ustawa środowiskowa) tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej jako rozporządzenie).

Wobec tego, zgodnie z ukształtowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnią art. 71 ust. 1 i 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 i art. 59 isut. 1 ustawy środowiskowej postępowanie o wydanie decyzji środowiskowej należało umorzyć jako bezprzedmiotowe - art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tekst. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej jako K.p.a).

Sąd nie dopatrzył się uchybień procesowych wskazanych w skardze i podkreślił, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji należało ocenić czy przedsięwzięcie opisane przez inwestora we wniosku, a szczególnie w karcie informacyjnej, nie posiada cech kwalifikujących je do jednego z przedsięwzięć wymienionych w § 2 i 3 rozporządzenia. Wszelkie inne podnoszone w skardze kwestie nie miały znaczenia dlka rozstrzygnięcia sprawy.

Organ nie naruszył prawa materialnego skoro stwierdził brak podstaw do stosowania i wydał decyzję niemerytoryczną.

Sąd potwierdził nieprawidłowość oznaczenia w niniejszym postępowaniu administarcyjnym spółki cywilnej jako adresata decyzji. Sąd wskazał, że zazwyczaj prowadzi to do stwierdzenia istotnych uchybień procesowych, które prowadzą do nieważności decyzji. Wskazał, że nie ma odnośnie do tego wątpliwości w przypadku określenia adresata samą jego nazwą i braku w aktach sprawy dokumentów przedstawiających rzeczywiste strony, czyli osoby wspólników. Zdaniem Sądu, pominięcie pełnych imion stanowiło niewątpliwie uchybienie procesowe, nie mające jednak istotnego znaczenia bowiem akta sprawy zawierają liczne dokumenty przedstawiające pełne dane osób wspólników, będących prawidłowymi stronami postępowania. Uzasadnia to potraktowanie oznaczenia adresata decyzji jako oczywistej omyłki. Nie było bowiem jakichkolwiek niejasności, kto był rzeczywistym inwestorem (wspólnicy spółki cywilnej - osoby fizyczne), zaś jego oznaczenie było niepełne i niezgodne z aktami sprawy, nie zaś określające jako adresata decyzji stronę pozbawioną podmiotowości prawnej.

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpoływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. 1. art. 145 § 1 pkt. lit. b P.p.s.a. w związku z art. 113 § 1 P.p.s.a., poprzez to że Sąd wydał orzeczenie po pobieżnej analizie akt sprawy, co spowodowało dokonanie przez Sąd niewłaściwej oceny w nie zastosowaniu przez organ administracyjny przepisu art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2014 r., poz. 1133 dalej: "u.u.i.ś.") w związku z wymogiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dia planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
2. 2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a. w związku z art. 113 § 1 P.p.s.a., poprzez to, że Sąd wydał orzeczenie po pobieżnej analizie akt sprawy, co spowodowało dokonanie przez Sąd niewłaściwej oceny, co do niezastosowania przez organ administracji art. 75 ust. 1 pkt. 1a u.u.i.ś. z uwagi na niewłaściwość kompetencyjną wydania ww. decyzji, która powinna zostać wydana przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska, a nie wójta gminy;
3. 3. art. 145 § 1 pkt. 1 łit. c w związku z art.151 P.p.s.a. oraz art. 63 ust. 1b u.u.i.ś., poprzez oddalenie przez Sąd skargi, w której nie wzięto pod uwagę całościowo uwarunkowań wymienionych w powołanym artykule obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając powiązania z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
4. 4. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. w związku z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez brak przeprowadzenia prawidłowego postępowania administracyjnego, co nie zostało dostrzeżone przez Sąd;
5. 5. art. 145 § 1 ust. 2 w związku z art. 151 P.p.s.a., poprzez oddalenie przez Sąd skargi, gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu została wydana z naruszeniem przepisów art. 156 par. 1 pkt, 1, 2, 4 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 dalej: K.p.a.), poprzez to, że została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa oraz została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;
6. 6. art. 113 § 1 P.p.s.a. poprzez zamknięcie rozprawy i wydanie wyroku, pomimo niedostatecznego wyjaśnienia sprawy (brak rozważenia całości materiału dowodowego zebranego w sprawie) - co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
7. 7. art. 134 ust. 1 P.p.s.a poprzez to, że Sąd nie zbadał w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego wyroku - co miało istotny wpływ na wynik sprawy i ostateczny kształt orzeczenia Sądu.

Wskazując na art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię:

1. 1. art. 2, art. 8 ust. 2, art. 21 ust. 1 i 64 ust. 2 i art. 87 § 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski, poprzez naruszenie przez Sąd sprawiedliwości społecznej, działania z pominięciem przepisów prawa, ochrony własności oraz nie przestrzeganie powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej oraz na obszarze działania organów, które je ustanowiły tj. aktu prawa miejscowego;
2. 2. art. 5 Konstytucji RP, poprzez naruszenie przez Sąd bezpieczeństwa obywateli, dziedzictwa narodowego oraz ochrony środowiska;
3. 3. art. 74 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez niezapewnienie przez Sąd bezpieczeństwa ekologicznego obecnym i przyszłym pokoleniom;
4. 4. art. 86 Konstytucji RP, poprzez niezapewnienie przez Sąd dbałości o stan środowiska, poprzez to, że inwestor nie (dopisek Sądu) poniesie odpowiedzialności za spowodowane w przyszłości jego pogorszenie;
5. 5. art. 191 ust 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz, UE C 326 z dnia 26.10.2012 r., s 47), poprzez naruszenie przez Sąd zasady polityki Unii w zakresie ochrony środowiska;
6. 6. art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 04.11.1950 r., zmieniona następnie Protokołami Nr 3,5,8 oraz uzupełniona Protokołem Nr 2 {Dz.U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284 ze zm. dalej: "EKPC") w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nie zagwarantowanie prawa do rzetelnego tj. sprawiedliwego postępowania sądowego;
7. 7. art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś., poprzez nie zastosowanie przedmiotowego przedsięwzięcia przez Sąd tj. jako zamierzenia budowlanego i inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu i zmianie sposobu wykorzystania terenu (obecnie obligatoryjnie łąki kośne) jako jedno powiązane technologicznie przedsięwzięcie;
8. 8. art. 140 Kodeksu cywilnego z dnia 23 kwietnia 1964 r. (Dz.U. Nr 16, poz. 651 ze zm., dalej: k.c.), poprzez pozbawienie przez Sąd skarżącej korzystania z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego;
9. 9. § 3 ust. 1 pkt. 56 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz, 2573), poprzez jego nie zastosowanie, ponieważ przedsięwzięcie nie zostało zakwalifikowane do katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;
10. 10. § 3 ust. 1 pkt. 49 i 52b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko poprzez jego nie zastosowanie, ponieważ wpływ przedsięwzięcia na środowisko winno być brane pod uwagę całe zamierzenie inwestycyjne;
11. 11. § 5 pkt. 2c, e, g, d oraz pkt. 3a, d, e w związku z § 3 ust. 1 pkt. 56 w połączeniu z pkt. 49 i 52a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, poprzez ich niezastosowanie, gdyż wymagane byłoby sporządzenie przez Inwestora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, w tym zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 u.u.i.ś również na zdrowie ludzi;
12. 12. art. 33 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie przez Sąd w podejmowaniu działań mogących osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000;
13. 13. § 6 Zarządzenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we Wrocławiu z dnia 23 września 2014 roku w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 Ostoja Nietoperzy Gór Sowich PLH020071 (Dz.U. Woj, Dolnośląskiego, Wrocław dnia 24 września 2014 r., poz. 3941), poprzez jego niezastosowanie, ponieważ załącznik nr 5 zarządzenia określa działania ochronne ze wskazaniem podmiotów odpowiedzialnych za ich wykonanie.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpozania WSA we Wrocłwiu, a nadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych oraz rozpoznaie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kascyjnej skarżąca kasacyjnie Spółka przedstawiła argumentację mającą w jej ocenie potwierdzać zasadność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Stosownie do art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez P. Sp.z o.o. z siedzibą w W. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest to czy organy administracyjne słusznie uznały, że postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsiewzięcia zainicjowane wnioskiem W. s.c. R.R., J. W., A. K. z [...] lutego 2014 r. dotyczące "Odbudowy istniejącej drogi wraz z utwardzeniem powierzchni gruntu działek budowlanych w W." okazało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu. Stan bezprzedmiotowości postępowania powstaje wówczas kiedy okazuje się, że nie zachodzą przesłanki materialnoprawne do wydania przewidzianego prawem rozstrzygnięcia zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.

W niniejszej sprawie organy słsznie uznały, że skoro wskazane we wniosku inwestora przedsięwzięcie nie może zostać zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 i § 3 rozporządzenia, to odpadają podstawy do dalszego prowadzenia postępowania o wydanie decyzji środowiskowej dla tego przedsięwzięcia.

Skoro z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej jednoznacznie wynika, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to przedsięwzięcie, które nie może być zakwalifikowane do żadnego z ww. rodzajów przedsięwzięć (nie podpada pod przedsięwzięcia wymione w rozporządzeniu) powoduje, że dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego w tym zakresie staje się bezprzedmiotowe i jako takie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. podlega umorzeniu.

W ocenie NSA, Sąd słusznie uznał za organami administracji, że planowane przedsięwzięcie nie mieści się w katalogu wskazanym w § 2 i § 3 rozporządzenia. Informacje zawarte w karcie informacyjnej charakteryzującej przedsięwzięcie nie pozwoliły zaklasyfikować inwestycji do któregokolwiek ze wskazanych w rozporządzeniu przedsięwzięć. Sąd I instancji wbrew ustaleniom faktycznym wynikającym z dokumentacji sprawy (w szczególności z karty informacyjnej dołączonej do wniosku) nie mógł bezpodstawnie twierdzić, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest jednym z wymienionych w rozporządzeniu. Sąd jak i organy nie mogły uznać przedsięwzięcia za takie jakim ono w rzeczywistości nie było. Nie można czynić w sprawie ustaleń wbrew wynikającym z materiału dowodowego racjonalnie i logicznie wyprowadzonym wnioskom.

Skoro planowane przedsięwzięcie nie wypełniało wymogów żadnego z przedsięwzięć wskazanych w rozporządzeniu jako znacząco oddziałujące na środowisko co potwierdziły opinie wyspecjalizowanych w dziedzinie ochrony środowiska organów to uznać należało, że wydanie decyzji środowiskowej jest bezprzedmiotowe. Odmienne twierdzenia skarżącej kasacyjnie nie mają żadnego znaczenia dla prawidłowości wydanego przez organy a następnie przez Sąd rozstrzygnięcia.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. albowiem okoliczności sprawy jednoznacznie wskazywały, że prowadzenie postępowania w zakresie wydania decyzji środowiskowej jest pozbawione podstaw skoro planowane przedsięwzięcie dla którego miałyby zostać określone środowiskowe warunki realizacji nie oddziałuje znacząco na środowisko. W tej sytuacji uznać należało, że prowadzenie postępowania o wydanie decyzji środowiskowej okazało się bezprzedmiotowe a w konsekwencji podlegało umorzeniu stosownie do art. 105 § 1 K.p.a. Wydana przez organy decyzja odpowiadała zatem prawu toteż uchylenie zaskarżonej decyzji było pozbawione podstaw. Należało zatem skargę oddalić jako niezasadną.

Nie jest zasadne twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że organem właściwym do wydania decyzji w niniejszej sprawie był Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 1a ustawy środowiskowej. Organ ten byłby właściwy, i tak stanowi ów przepis, gdyby planowane przedsięwzięcie dotyczyło przedsięwzięć będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Taka zaś sytuacja w sprawie nie miała miejsca.

Inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco ani potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a zatem żaden organ nie wypowiadał się co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko takiego przedsięwzięcia. Nie było takiej oceny to tym bardziej nie było konieczności analizować przedsięwzięcia pod kątem art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej (powiązań z innymi przedsięwzięciami).

Pozbawiony podstaw jest zarzut skargi kasacyjnej, że postępowanie administracyjne organów było wadliwie prowadzone. Zdaniem NSA, Sąd I instacji prawidłowo uznał, że postępowanie organów nie naruszało jakichkolwiek przepisów procedury administracyjnej. Twierdzenia skarżącej są w tym zakresie bezzasadne. Umorzenie postępowania było uzasadnione prawidłowymi ustaleniami organów o bezprzedmiotowości postępowania.

Sąd I instancji nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 P.p.s.a. Twierdzenie skarżącej kasacyjnie o istnieniu wad tej decyzji, które są przesłankami do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 1,2,4 K.p.a. jest chybione. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd z urzędu bierze pod uwagę przesłanki nieważności z art. 156 K.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy słusznie oceniono, że przesłanki takie nie wystąpiły a zatem uchylenie decyzji poprzez zastosowanie art. 145 § 1 ust. 2 P.p.s.a. nie mogło mieć miejsca. Zaskarżona decyzja została wydana przez właściwy organ. Zgodnie z art. 127 § 2 K.p.a. właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Organem wyższego stopnia względem wójta (organu jednostki samorządu terytorialnego - gminy) jest samorządowe kolegium odwoławcze co wynika z art. 17 pkt 1 K.p.a. W tej sytuacji odwołanie od decyzji wójta o umorzeniu postępowania w II instancji rozpoznawało Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Przepis art. 75 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy środowiskowej nie miał zastosowania bo planowane przedsięwzięcie nie było przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem wskazany w tym przepisie RDOŚ nie był kompetentny do prowadzenia postępowania z wniosku o wydanie decyzji środowiskowej. Zastosowanie miał za to art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej wskazujący na właściwość ogólną wójta, burmistrza i prezydenta miasta (co do pozostałych przedsięwzięć).

Nie mogło być mowy o wydaniu decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa skoro zaskarżona decyzja zawiera prawidłową podstawę prawną jej wydania i nie ma mowy o jakimkolwiek, a w szczególności rażącym, naruszeniu prawa.

Określenie w adresata zaskarżonej decyzji było nieprawidłowe, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Podzielić jednak należy wyrażone tam stanowisko, że uchybienie to, w realiach rozpatrywanej sprawy, nie stanowiło podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji. W decyzji wskazana została jako strona Spółka cywilna, ale jednocześnie wskazano nazwiska osób wchodzących w skład tej Spółki oraz pierwsze litery ich imion. Taki sposób określenia strony postępowania umożliwia identyfikację wspólników Spółki cywilnej. Należy podkreślić, że akta sprawy zawierają liczne dokumenty zawierające pełne dane osób wspólników, będących stronami postępowania.

Sąd I instancji nie naruszył art. 113 § 1 P.p.s.a. Wobec tego, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w postaci umorzenia postępowania, to niezasadne byłoby prowadzenie postępowania wyjaśniającego w dalszym zakresie. Organy mają prowadzić postępowanie do momentu aż stwierdzą, że w oparciu o poczynione w sposób rzetelny wyjaśnienia i zgromadzony kompletny materiał dowodowy możliwe jest wydanie rozstrzygnięcia. Taki stan zaistniał w sprawie co skutkowało wydaniem decyzji. Sąd I instancji zamknął rozprawę bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów bowiem wszelkie istotne dla sprawy ustalenia zostały już wcześniej poczynione i nie budziły wątpliwości Sądu.

Chybione jest twierdzenie skarżącej kasacyjnie, że Sąd I instancji nie zbadał zgodności z prawem zasakrżonej decyzji czym naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a. Z treści uzasadnienia wyroku bezsprzecznie wynika, że Sąd ten dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji a rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku było właśnie wynikiem tak przeprowadzonej oceny. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiadała prawu i oddalił skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.

Przechodząc do oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia w zaskarżonym wyroku przepisów prawa materialnego należy zauważyć, że o naruszeniu prawa materialnego można mówić wówczas, gdy nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny, tylko ocena prawna tego stanu. W niniejszej sprawie zarzuty naruszenia prawa materialnego zostały przez skarżącą kasacyjnie Spółkę odniesione nie do stanu faktycznego, który został ustalony w sprawie tylko w stosunku do stanu faktycznego, który zdaniem skarżącej kasacyjnie powinien być ustalony. W skardze kasacyjnej Spóka najpierw kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji oraz Sąd I instancji by następnie podnosić zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Wobec tego uznać należy, że takie zarzuty skargi kasacyjnej są wadliwe. Nie odnoszą się one do stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Nie można skutecznie podnosić zarzutu błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, czyli błędnej oceny prawnej danego stanu faktycznego skoro kwestionuje się ów stan faktyczny, który stanowi podstawę tej oceny prawnej.

Mając powyższe na uwadze NSA stwierdza, że postawione w skardze kasacyjnej zarzuty błędnej wykładni przepisów prawa materialnego są niezasadne i jako takie zasługują na oddalenie. Odnoszą się one do błędnej wykładni tych przepisów przez Sąd I instancji wobec stanu faktycznego, który nie był podstawą orzekania w niniejszej sprawie przez sąd ani przez organy. Nie sposób zatem dokonać kontroli instancyjnej wyroku skoro zarzuty odnoszą się do stanu faktycznego, który nie był przedmiotem oceny w tej sprawie.

Wyjaśnić należy, że to inwestor określa we wniosku jaką inwestycję zamierza realizować i organ administracji określa czy wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla takiej inwestycji, jaką wskazał wnioskodawca. W niniejszej sprawie analiza organu doprowadziła do stwierdzenia, że wnioskowane przedsięwzięcie wogóle nie podlega ocenie pod względem uwarunkowań środowiskowych dla jego realizacji bowiem nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wskazanych w ww. rozporządzeniu. Tym samym prowadzenie postępowania o wydanie decyzji środowiskowej okazało się bezprzedmiotowe bowiem przedsięwzięcie nie wymagało dokoanania oceny odziaływania. Jeśli na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę okaże się, że będzie to zamierzenie wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to inwestor nie uzyska pozwolenia na budowę.

Odnośnie do naruszenia art. 140 K.c. NSA stwierdza, że jeśli fakt taki miał miejsce, to stronie służą środki ochrony przewidziane w prawie cywilnym.

Podkreślić należy, że licznie wskazane w skardze kasacyjnej przepisy prawa materialnego, których błędnej wykładni miał dopuścić się Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, nie zostały przez ten Sąd naruszone bowiem Sąd ten nie stosował tychże przepisów dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji a tym samym nie mógł dokonać ich błędnej wykładni.

Sąd I instancji zasadnie przyjął, że organy administracji prawidłowo uznały, że planowane przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji wydanie decyzji środowiskowej było pozbawione podstaw (art. 71 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej) i jako bezprzedmiotowe należało je umorzyć stosownie do art. 105 § 1 K.p.a., co niniejszym uczyniono.

Nadmienić przy tym należy, że wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257 poz. 2573) nie mogły mieć zastosowania w rozpoznawanej przez Sąd I instancji sprawie. Rozporządzenie to zostało uchylone z dniem 15 listopada 2010 r. i zostało zastąpione Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71 j.t.). W czasie ropoznawania sprawy przez organy administracji obowiązywało rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. nie zaś rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. W konsekwencji zarówno organy administracji oraz Sąd I instancji nie mogły naruszyć przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., gdyż rozporządzenie to w czasie rozpoznawania sprawy już nieobowiązywało.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.