Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 września 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1241/07 po rozpoznaniu skargi M. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2001 r. nakazującą skarżącej zamurowanie otworów okiennych w ścianie południowej budynku mieszkalnego - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku podano, że skarżąca wnioskiem z dnia 12 października 2006 r. wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powyższą decyzją ostateczną, zaś organ orzekł o odmowie wznowienia postępowania uznając, że uchybiła ona terminowi określonemu w art. 145 (1 kpa, bowiem jako nowy dowód w sprawie /art. 145 (1 pkt 5 kpa/ przedłożyła odpis wniosku o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej z dnia 6 lipca 2006 r. skierowany do Sądu Rejonowego w B. Z. a więc o przyczynie żądania wznowienia wiedziała już w dacie składania tego wniosku. Stanowisko organu pierwszej instancji podzielił organ odwoławczy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. M. reprezentowana przez adwokata. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Według strony skarżącej wniosek o zasiedzenie nie jest nowym dowodem w sprawie, o którym strona wiedziała już w dniu jego złożenia, lecz jest dokumentem, z którego mogą wypływać istotne dla sprawy okoliczności faktyczne a więc możliwość stwierdzenia przez sąd zasiedzenia służebności gruntowej. Nową okolicznością faktyczną będzie natomiast stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania /art. 148 kpa/ nie rozpoczął jeszcze biegu, gdyż powinien być liczony od dnia uprawomocnienia się postanowienia stwierdzającego zasiedzenie i wówczas zostaną spełnione przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 (1 pkt 5 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie jest zasadna.
Sąd podkreślił w uzasadnieniu, że wniosek skarżącej o wznowienie postępowania nie precyzuje jednoznacznie okoliczności mających stanowić przesłankę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 (1 pkt 5 kpa, w związku z czym organ wezwał skarżącą do sprecyzowania przesłanki wznowieniowej, które to wezwanie pozostało bez odpowiedzi.
Sąd pierwszej instancji dokonując oceny zaskarżonego orzeczenia administracyjnego, przyjmującego, iż strona nie dochowała terminu ustawowego /miesięcznego/ do skutecznego wniesienia o wznowienie postępowania podzielił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną wniosła M. M. reprezentowania przez adwokata R. S., jako podstawy tej skargi wskazując następujące naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1/ art. 233 (1 kpc w zw. z art. 133 (3 i 5 ppsa przez brak rzetelnej analizy materiału dowodowego w postaci akt niniejszej sprawy, czego skutkiem jest wydanie orzeczenia nie uwzględniającego całokształtu okoliczności sprawy, 2/ art. 145 (1 pkt 1 lilt. c ppsa w związku z art. 7, 145 (1 pkt 5, 148 (1 i 97 (1 pkt 4 kpa - "przez niezastosowanie niniejszego przepisu ppsa pomimo okoliczności, iż organ administracyjny naruszył, w zaskarżonej decyzji, w/w przepisy procedury administracyjnej." W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przyznaje się, że faktycznie wniosek o wznowienie nie został oparty na ustawowej przesłance wznowienia, bowiem przesłankę tę może stanowić jedynie prawomocne postanowienie stwierdzające zasiedzenie służebności okna, zaś skarżąca wystąpiła dopiero z wnioskiem o wydanie takiego postanowienia, zaś żądanie wznowienia miało na celu zachowanie terminu określonego w art. 145 (1 kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Pełnomocnik sporządzający skargę kasacyjną formułując zarzut określony w pkt 1, a więc naruszenia art. 233 (1 kpc w zw. z art. 133 (3 i 5 ppsa nie dostrzegł, że rola kpc w sprawach załatwianych w postępowaniu sądowo-administracyjnym wobec obecnej regulacji tego postępowania jest w istocie niewielka i z pewnością nie może być on stosowany jako podstawa skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, dodatkowo przy uwzględnieniu, że dotyczy ona postępowania administracyjnego wznowieniowego, w którym analizą nie były objęte akta administracyjne w aspekcie kwestii wiążących się z wydaniem nakazu zamurowania otworów okiennych, lecz wniosek strony o wznowienie postępowania w zakresie wskazania, a następnie zaistnienia przesłanki wznowieniowej /art. 145 (1 pkt 4 kpa/ i wiążącego się z tym problemu zachowania terminu do złożenia wniosku. W tym zaś zakresie strona zarówno w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji jak i w skardze kasacyjnej jednoznacznie wypowiedziała się /poprzez swojego pełnomocnika/, że wnosząc o wznowienie miała świadomość nieistnienia przesłanki wznowieniowej, a złożenie wniosku pomimo tego faktu, było podyktowane przekonaniem, że brak przesłanki wznowieniowej nie będzie stanowił przeszkody w uwzględnieniu wniosku i jednocześnie zabezpieczy stronę przed zastosowaniem art. 146 (1 kpa. Tego rodzaju oświadczenia zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w sposób oczywisty uniemożliwiają przyjęcie, że omawiana podstawa tej skargi jest usprawiedliwiona.
Również druga podstawa skargi kasacyjnej, to jest naruszenie art. 145 (1 pkt 1 lit. c ppsa w związku ze wskazanymi przepisami kpa przywołana w tym celu, aby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że błędnie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę podczas, gdy powinien był ją uwzględnić, nie mogła być uznana za usprawiedliwioną, zwłaszcza w sytuacji, gdy strona sama w sposób wyraźny przyznała, że wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony pomimo, iż nie zaistniała w istocie żadna z określonych w art. 145 (1 kpa przesłanek wznowieniowych.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji z mocy art. 184 ppsa.