Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarga została złożona w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Warszawie w dniu 18 maja 2006 r., natomiast wpis stały skarżący, będący radcą prawnym, uiścił dopiero w dniu 20 czerwca 2006 r. Zdaniem Sądu I instancji, z uwagi na to, iż skarżący jest radcą prawnym, wpis powinien być uiszczony bez wezwania wraz z wniesieniem skargi, a najpóźniej w ciągu siedmiu dni od jej wniesienia, jak wskazuje przepis art. 221 w zw. z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej M. R. zarzucił naruszenie przepisów art. 219 p.p.s.a. przez jego niewłaściwą wykładnię i 220 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Skarżący podniósł, że to organ przekazuje skargę do Sądu, zatem datą wniesienia skargi do Sądu jest data przekazania tej skargi przez organ. Ponieważ organ nie skorzystał z uprawnienia uwzględnienia skargi i przekazał ją do Sądu w dniu 13 czerwca 2006 r., opłata wniesiona do Sądu w dniu 20 czerwca 2006 r. spełnia wymogi wskazane przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż – "wpis stały od skargi powinien być uiszczony wraz z wniesieniem skargi, nie później jednak niż w ciągu siedmiu dni od dnia wniesienia skargi". Odrzucenie skargi, zdaniem M. R. narusza powyżej wskazane przepisy, a także art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.
Skarżący podniósł ponadto, że nawet w przypadku, gdyby zaskarżone orzeczenie utrzymało się w obrocie prawnym, nadal uprawniony jest do wniesienia kolejnej skargi, ponieważ organ pozostaje w bezczynności. W takiej sytuacji odrzucenie skargi, która w dacie orzekania była należycie opłacona, powoduje nieuzasadnioną zwłokę w rozpatrzeniu sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie, natomiast według art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Stosownie do powyższego Sąd I instancji słusznie odrzucił skargę M. R., która nie została opłacona zgodnie z wymogiem art. 219 § 1 p.p.s.a.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Taki tryb wnoszenia skargi umożliwia uwzględnienie skargi przez organ, stosownie do art. 54 § 3 p.p.s.a. Nie zmienia to jednak faktu, że skarga kierowana jest do Sądu i datą jej wniesienia jest data złożenia skargi do organu, w tym dniu powstaje również obowiązek uiszczenia opłaty od skargi.
Wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) z art. 221 p.p.s.a. i art. 2 Konstytucji RP. W tym samym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 219 § 2 i art. 221 p.p.s.a. są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona.
Z powyżej wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.