Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2617/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Związku A. Okręg w R. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach prawnych i faktycznych.
Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] maja 2007 r. udzielił firmie B. S.A. w D., pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę przepławki dla ryb oraz piętrzenie wód rzeki Wisłoki w km 56+180 jazem o stałym progu i zatwierdził Instrukcję gospodarowania wodą dla jazu. W decyzji tej zawarto również szereg warunków, w tym m.in. zapewnienie stałego przepływu wody przez przepławkę w ilości 1,74 m3/s, utrzymywanie koryta rzeki powyżej stopnia do km 57+050, jak również prowadzenie stałej obserwacji pracy przepławki i przedłożenie sprawozdania z tych obserwacji.
Następnie, Związek A. (zwany dalej A.) Okręg w R. złożył od powyższej decyzji odwołanie, podnosząc podstawowy zarzut dotyczący przyjętej konstrukcji przepławki, która jego zdaniem nie zapewni swobodnej imigracji ichtiofauny. Rozpatrując odwołanie Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. uchylił punkt II decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] maja 2007 r., w brzmieniu "pod warunkiem jej aktualizacji nie rzadziej niż co 5 lat", i w tym zakresie umorzył postępowanie organu I instancji, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego, która wydana została w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę przepławki dla ryb i szczególne korzystanie z wód w km 56-180 rzeki Wisłoki dla firmy B. S.A. w D. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że rzeka Wisłoka jest objęta programem dotyczącym restytucji możliwości migracji ryb jak i ryb dwuśrodowiskowych.
Jednak brak krajowych doświadczeń w projektowaniu urządzeń gwarantujących migrację ryb, budowa niesprawdzonej przepławki wymagającej znacznych ilości wody, byłaby, zdaniem organu, zaprzeczeniem racjonalnego korzystania z wód. Przepławkę w formie bystrotoku na okoli 1/4–1/2 szerokości rzeki, z przepływem min. 3,5 m3/s, proponował A. już w 2005 r., gdy sprawa przebudowy istniejącej przepławki po raz pierwszy była rozpatrywana. Już wówczas występowały wątpliwości, czy przy przepływach NNQ = 1,55 m3/s i SNQ = 3.74 m3/s i poborze wody przez B. w D. w ilości 0,33 m3/s, zachodzi możliwość pokrycia potrzeb wodnych przepławki w formie bystrotoku.
Z uwagi na te wątpliwości uchylono wydaną wówczas decyzję i zalecono opracowanie Instrukcji gospodarowania wodą, pod kątem ustalania możliwości pokrycia potrzeb w okresie niskich przepływów. Stopień wodny w D. o stałym progu, nie posiada bowiem pojemności wyrównawczej i nie ma możliwości wyrównywania przepływów w okresach niżówkowych. W Instrukcji gospodarowania wodą wykazano, że przy dopływach niżówkowych (w granicach 1,55 m3s – 2,69 m3/s) nie ma możliwości zapewnienia wody w ilości 1,74 m3/s wymaganej dla przebudowywanej przepławki, i zasilanie przepławki będzie wymuszone wielością dopływu wody do stopnia.
Ponadto z powyższego wyliczenia wynika, że w okresach niżówkowych potrzeby wodne (nawet przepływ nienaruszalny) nie są w pełni pokryte. Oznacza to, że nawet brakuje przepływu niezbędnego dla prawidłowego funkcjonowania przepławki w formie naturalnego bystrza, w związku z czym wykonanie przepławki w wersji proponowanej przez A. nie może zostać zaakceptowane. Ponadto doprowadziłby do sytuacji, w której Firma B. nie mogłaby korzystać ze stopnia zgodnie z jego przeznaczeniem, a przepławka nie spełniłaby oczekiwań co do polepszenia warunków migracji ryb, podkreślił właściwy organ II instancji.
Natomiast tylko wykreślenie z punktu II decyzji organu I instancji warunku aktualizacji Instrukcji gospodarowania wodą co 5 lat, jest spowodowane jego niezgodnością z przepisami prawa, ponieważ Instrukcja gospodarowania wodą, jako składowa wydanego pozwolenia wodnoprawnego, zostaje zatwierdzona na okres ważności danego pozwolenia wodnoprawnego.
Od powyższej decyzji Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2007 r. A. Okręg w R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W treści skargi podniósł zarzuty dotyczące naruszenia przez właściwe organy art. 75 § 1 k.p.a. z powodu pominięcia w tej sprawie dowodów, które miały istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Ponadto podniósł zarzut naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. z powodu nierozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszenie art. 86 k.p.a. poprzez ograniczenie się organu do wskazania, że odwołanie skarżącego zawiera zarzuty zbyt ogólnikowe, zaś powinien wezwać skarżącego do ich wyjaśnienia, oraz naruszenie przepisów prawa materialnego – w szczególności uchwały nr LIX/736/06 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia "Wojewódzkiego Programu Ochrony i Rozwoju Zasobów Wodnych Województwa Podkarpackiego w Zakresie Przywrócenia Możliwości Migracji oraz Restytucji Ryb Dwuśrodowiskowych".
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia opinii specjalistów z Instytutu Rybactwa Śródlądowego w Olsztynie co do sposobu rozwiązania drożności rzeki Wisłoki na jazie w D. w km 56+180. Zatwierdzone zaskarżoną decyzją rozwiązanie nie spełnia bowiem wymagań urządzenia, które zapewni swobodną migrację dla ryb wędrownych, w tym jesiotra oraz pozostałej ichtiofauny bytującej w rzece, ze względu na zastosowane rozwiązania techniczne oraz jego usytuowanie przy prawym brzegu rzeki. Natomiast sformułowaniem, że "w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości funkcjonowania przebudowy przepławki, zakład w terminie do dnia 30 czerwca 2009 r. przedstawi organowi właściwemu do wydania pozwolenia wodnoprawnego, propozycje prawidłowego rozwiązania zapewniającego właściwe warunki migracji wszystkim organizmom wodnym" – zdaniem strony skarżącej – organ orzekający w I instancji poddał w wątpliwość skuteczność prawidłowego zapewnienia drożności jazu dla ichtiofauny.
Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o oddalenie skargi. Ponadto dodał, że stopień wodny w D. wybudowany został w latach 60-tych ubiegłego wieku, w celu umożliwienia ówczesnym zakładom "C." poboru wody z rzeki Wisłoki i nie dysponuje on zbiornikiem retencyjnym, stąd nie ma możliwości wyrównywania przepływów niżówkowych. Natomiast rzeka Wisłoka cechuje się bardzo wysoką zmiennością przepływów, czyli stanów wody, jak i intensywnością procesów erozyjnych, co kwalifikuje ją do rzek niosących największe ilości rumowiska. Jednocześnie podkreślił, że jego zdaniem wielkość przepływu rzeki Wisłoki w omawianym przekroju nie pozwala na dalsze zwiększanie przepływu przez przepławkę dla ryb, w związku z czym przyjęte rozwiązanie przepławki jest w tym przypadku optymalne.
Natomiast opinia z Instytutu Rybactwa Śródlądowego Olsztynie dotycząca sposobu rozwiązania drożności rzeki Wisłoki na stopniu w D., była analizowana i ustosunkowano się do niej w zaskarżonej decyzji. Dlatego też chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia art. 86 k.p.a., ponieważ skarżący nie był wzywany do złożenia dodatkowych wyjaśnień, z tej przyczyny, że brak jest doświadczeń z funkcjonowania przy budowlach piętrzących takich bystrotoków, o jaki wnioskuje skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., orzekł, że zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy jak i prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego dla firmy B. S.A. w przedmiocie modernizacji funkcjonującej przepławki dla ryb nie naruszyło zasady zrównoważonego rozwoju. W tej sprawie nie polegało to na ustaleniu, które z opracowań zawiera trafniejsze rozwiązanie, lecz na ocenie czy projektowany sposób modernizacji przepławki dla ryb przez inwestora rokuje osiągnięcie założonych celów, uznanych za optymalne w warunkach występujących na odcinku rzeki Wisłoki, na którym przepławka ta istnieje.
W tym celu właściwe organy dysponowały zarówno operatem wodnoprawnym przedłożonym przez inwestora i specjalistyczną opinią przedłożoną przez skarżący A., które to opracowania nie wykluczają się. Natomiast dla organów orzekających jest to materiał dowodowy mający wykazać, w oparciu o specjalistyczną wiedzę, racjonalność i skuteczność zrealizowania przepławki dla ryb w konstrukcjach opisanych w tych opracowaniach.
Dlatego też, zdaniem sądu pierwszej instancji, właściwe organy orzekające w tej sprawie prawidłowo stwierdziły, że sposób modernizacji przepławki dla ryb projektowany przez inwestora jest właściwy dla udrożnienia istniejącej przepławki. Ponadto zdaniem Sądu pierwszej instancji właściwe organy orzekające w tej sprawie prawidłowo zanalizowały opracowania przedłożone przez skarżący A. stwierdzając, że nie podważają one wniosków wynikających z operatu wodnoprawnego przedłożonego przez inwestora. Natomiast nie zawierają one tak szczegółowej analizy lokalnych wielkości i prędkości przepływu wody, żeby można było na ich podstawie jednoznacznie stwierdzić, iż wielkości te wystarczają do osiągnięcia przynajmniej identycznych efektów niezależnie od zastosowanej konstrukcji przepławki dla ryb. Oznacza to, że organy orzekające nie podważyły efektów możliwych do uzyskania przy zastosowaniu konstrukcji przepławki postulowanej przez skarżący A., lecz tylko stwierdziły, że lokalne warunki na rzece Wisłoce, w mniejszym stopniu gwarantują efektywność tej konstrukcji wobec konstrukcji wnioskowanej do zmodernizowania przez inwestora.
Ponadto Sąd pierwszej instancji podkreślił, że właściwe organy orzekające w tej sprawie mając oparcie w materiale dowodowym trafnie przyjęły, że prawdopodobieństwo osiągnięcia efektywności przepławki w konstrukcji wnioskowanej do modernizacji przez inwestora jest o wiele większe, niż prawdopodobieństwo jej osiągnięcia przy konstrukcji postulowanej przez skarżący A..
Dlatego też, podkreślił Sąd pierwszej instancji, chybione są wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. w zakresie postępowania dowodowego jak i oceny uzyskanych dowodów. Właściwe organy orzekające w tej sprawie prawidłowo bowiem wykazały, z jakich przyczyn nie uwzględniły opracowań przedłożonych rzez skarżący A., jak i dlaczego wnioskowaną konstrukcję modernizacji przepławki uznały za wystarczającą do udzielenia na nią pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto Sąd pierwszej instancji dodał, że zaskarżone decyzje spełniają również wymogi formalne wynikające z art. 128 ustawy Prawo wodne, a w szczególności z art. 128 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy, a dotyczące podjęcia działań służących poprawie stanu zasobów ryb, nie tylko w formie pozwolenia na modernizację istniejącej lecz nie funkcjonującej przepławki lecz także nałożenia obowiązku monitorowania efektywności tej przepławki po modernizacji pod kątem podjęcia dalszych działań w wyznaczonym terminie, gdyby dotychczasowa przepławka po modernizacji okazała się niewystarczająca do usunięcia utrudnień w migracji organizmom wodnym przez jaz służący do korzystania z zasobów wodnych rzeki Wisłoki przez firmę B. S.A.
Jednocześnie Sąd pierwszej instancji podniósł, że chybiony jest całkowicie zarzut ze skargi, iż właściwe organy w tej sprawie naruszyły Uchwałę Nr LIX/736/06 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 28 lipca 2006 r. w sprawie uchwalenia "Wojewódzkiego Programu Ochrony i Rozwoju Zasobów Wodnych Województwa Podkarpackiego w Zakresie Przywrócenia Możliwości Migracji oraz Restytucji Ryb Dwuśrodowiskowych", ponieważ nie jest to nawet akt prawa miejscowego. Jego podstawą prawną jest bowiem art. 18 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.), w świetle którego – w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia omawianej uchwały z dnia 28 lipca 2006 r. – sejmik województwa uchwalał m.in. programy wojewódzkie, które to programy nie mają charakteru normatywnego wobec decyzji administracyjnych wydawanych na podstawie ustaw, w tym m.in. na podstawie ustawy Prawo wodne.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2008 r. skargę kasacyjną wniósł A. Okręg w R. reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając w całości powyższy wyrok i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
W podstawach kasacyjnych pełnomocnik strony skarżącej sformułował dwa podstawowe zarzuty.
Po pierwsze, naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności przepisu "art. 128 ust. pkt 6 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019) poprzez ustalenie, iż wydane decyzje pozwalają na podjęcie działań służących poprawie stanu zasobów ryb na podstawie udzielonego pozwolenia wodnoprawnego na modernizację istniejącej, lecz nie funkcjonującej przepławki oraz zobowiązują do monitorowania efektywności tej przepławki po jej modernizacji i jako takie są wystarczające do podjęcia działań służących poprawie stanu zasobów ryb".
Po drugie, naruszenie przepisów prawa procesowego, a w szczególności przepisu "art. 106 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieprzeprowadzenie przez Sąd dowodu uzupełniającego wobec przyjęcia, iż przedstawiony przez inwestora materiał dowodowy, poparty stosowną analizą wielkości i prędkości przepływu wody na jazie i jego bezpośrednim otoczeniu daje podstawę do przyjęcia zgodności z prawem wydanych decyzji, a jednocześnie stwierdza, iż przedstawione wnioski dowodowe skarżącego nie wykluczają się ze stanowiskiem inwestora".
Jednocześnie podniósł także zarzut, że fakt nałożenia na inwestora obowiązku prowadzenia przez niego obserwacji i pomiarów skuteczności zapewnienia migracji wszystkich organizmów wodnych już po zmodernizowaniu przepławki, a także obowiązku przedstawienia w określonym terminie propozycji realizacji prawidłowego w tym zakresie rozwiązania, jeżeli zostaną stwierdzone nieprawidłowości w zapewnieniu migracji wszystkim organizmom wodnym "świadczy jedynie o braku pewności co do efektywności konstrukcji przepławki dopuszczonej do zmodernizowania w zaskarżonych decyzjach".
Ponadto kasator na podstawie art. 193 w związku z art. 61 § 3 p.p.s.a. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku.
Uczestnik postępowania Firma B. S.A. w D. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne.
Po pierwsze, należy podnieść, że skarga kasacyjna zawiera wady formalne, gdyż nie powołuje odpowiednio w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego art. 174 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ jak i nie podnosi, że ewentualne naruszenia przepisów prawa materialnego miały wpływ na wynik sprawy. Także w zakresie naruszenia przepisów postępowania nie powołuje skarga kasacyjna art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. co skutkowałoby powołaniem przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. lecz tylko pod warunkiem, że naruszenie przepisów prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Po drugie, nawet podnoszony w skardze kasacyjnej rzekomo naruszony przepis "art. 128 ust. pkt 6 cyt. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r." oczywiście nie występuje w tym brzmieniu.
Po trzecie, przechodząc do oceny zarzutów ze skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. z powodu rzekomego nieprzeprowadzenia przez Sąd Wojewódzki dowodu uzupełniającego czyli przedmiotowej ekspertyzy dostarczonej przez A. Okręg w R. jak i z tej przyczyny orzekania przez Sąd na niepełnym materiale dowodowym, co miałoby doprowadzić do naruszenia art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. Jest to zarzut całkowicie chybiony. Wynika to z tego, że sąd administracyjny w zasadzie orzeka na podstawie stanu faktycznego i materiału dowodowego danej sprawy ustalonego w postępowaniu administracyjnym.
Natomiast, uzupełniające postępowanie dowodowe, jest tylko ograniczone do dowodu z dokumentu, który może być przeprowadzony przez sąd jeżeli zachodzi konieczność wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a ich wyjaśnienie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dlatego też przeprowadzenie przez sąd administracyjny dowodów uzupełniających z dokumentów ma charakter wyjątkowy, ponieważ nie ma sąd obowiązku przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, a może to uczynić tylko wtedy, gdy poweźmie istotne wątpliwości co do ustaleń poczynionych przez właściwe organy oraz jeżeli nie naruszy to przewidzianej w art. 7 p.p.s.a. zasady szybkości postępowania sądowego. Dopuszczalny jest jedynie dowód z dokumentu, pełniący rolę uzupełniającą.
Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń faktycznych.
Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie powinien przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwianej decyzją administracyjną.
W rozpatrywanej sprawie skarżący na etapie postępowania sądowego wniósł zarzut nieprzeprowadzenia przez sąd dowodu z ekspertyzy opracowanej przez Instytut Rybactwa Śródlądowego w Olsztynie, który to jednak dowód był w istocie poddany ocenie przez właściwe organy w postępowaniu dowodowym. Dlatego też Sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł, że nie nastąpiło w tym zakresie naruszenie przepisów postępowania w zakresie uznania administracyjnego przy ocenie powyższego dowodu.
Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szczegółowo wyjaśnił dlaczego powyższego dowodu mającego z punktu widzenia formalnego charakter dokumentu prywatnego (art. 245 k.p.c.), zawierającego wiadomości specjalne nie dopuścił. Ponadto art. 106 § 3 p.p.s.a. nie był wykorzystywany dla rozpatrzenia wniosków dowodowych które dotyczą przeprowadzenia ustaleń faktycznych w danej sprawie administracyjnej, której rozpoznanie należy do właściwego organu administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 29 maja 2007 r. sygn. akt I GSK 1541/06, publik w Lex nr 351087).
Natomiast jeżeli Sąd pierwszej instancji nie przeprowadzał postępowania dowodowego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., to powoływanie się na przepis art. 106 § 5 p.p.s.a. było nieuzasadnione. Dlatego też jeżeli zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się bezzasadne, to dla oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną trafności zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, powołanych w skardze kasacyjnej, prawidłowy jest stan faktyczny sprawy będący podstawa wydania zaskarżonego wyroku.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego należy podkreślić, że stosowanie norm prawa materialnego każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być jednak uzasadniony próbą zwalczenia poczynionych w danej sprawie powyższych ustaleń faktycznych, a także kwestionowaniem oceny takich ustaleń przez Sąd pierwszej instancji. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych przyjętych w zaskarżonym wyroku nie może zatem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).
Dlatego też całkowicie chybiony z tej przyczyny jak i wyżej podniesionych wad formalnych występujących w podstawach kasacyjnych jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego czyli "art. 128 ust. pkt 6" cyt. Prawa wodnego jak i powołanego lecz dopiero na końcu skargi kasacyjnej "art. 128 ust. 2 pkt 6 ustawy prawo wodne". Także należy dodać, że błędny jest powołany w podstawach kasacyjnych kwantyfikator "w szczególności" w odniesieniu do powołanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego gdyż nie wyjaśnia w jakim zakresie kasator go zastosował wobec powołanych w skardze kasacyjnej przepisów, które miały być naruszone i to bez określenia wpływu ich naruszenia na wynik sprawy.
Z tych względów na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.
Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku ze skargi kasacyjnej dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ponieważ brak jest podstawy prawnej do orzekania w tym zakresie. Powołane w skardze kasacyjnej art. 193 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie mają w tym zakresie zastosowania do wniosku ze skargi kasacyjnej.