Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 918/05, oddalił skargę M. i T. S. na decyzję Nr [...] Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] ([...]), którą Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż., na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nakazał M. i T. S. rozbiórkę stawu na działce nr ew. [...] w miejscowości W. gmina P. poprzez jego zasypanie.
Jak wynika z akt sprawy, o wykopaniu przedmiotowego stawu organy nadzoru budowlanego powiadomili sąsiedzi inwestorów i Dyrektor [...] Parku Krajobrazowego w S. we wrześniu 2003 r. Wizja lokalna potwierdziła istnienie zbiornika wody o głębokości ok. 0,8-2,00 m o kształcie nieregularnym szerokości ok. 2,60 m i długości ok. 70,00 m. Zbiornik, jak ustalono, został wykopany ok. 18 września 2003 r., bez wymaganego pozwolenia na budowę, które jest wymagane zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego, w tym przypadku z uwagi na to, że przedmiotowy staw jest położony w otulinie [...] Parku Krajobrazowego.
Powołany Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ż., postanowieniem z dnia 10 listopada 2004 r. na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, nakazał wstrzymanie robót budowlanych związanych z budową tego obiektu i zobowiązał inwestorów do przedstawienia określonych dokumentów wymaganych do legalizacji budowli w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia.
Ponieważ M. i T. S. nie wykonali powyższego obowiązku w określonym terminie, organ nadzoru budowlanego decyzją z dnia [...] nakazał rozbiórkę przedmiotowego stawu przez zasypanie.
W odwołaniu od powyższej decyzji, pełnomocnik M. i T. S. zaprzecza jakoby oni wykopali przedmiotowy staw. Na terenie tym w latach 2003-2004 był przeprowadzony wodociąg, w trakcie których to prac zniszczono drogę dojazdową i zasypano istniejące zagłębienia po stawach odwadniających. Skarżący tylko uporządkowali teren po budowie wodociągu, utwardzili drogę dojazdową do własnej posesji i oczyścili istniejące zagłębienia naturalne terenu, co ułatwi odpływ wód z terenów zagrożonych zalewaniem.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, akceptując też tryb postępowania i stan faktyczny ustalony przez organ I instancji. Budowa przyłączy wodociągowych do budynków M. i T. S. - zdaniem organu - nie mogła spowodować zniszczenia drogi dojazdowej, poza tym roboty te były prowadzone na przełomie czerwca i lipca 2004 r., a staw wykopano we wrześniu 2003 r. Jeżeli skarżący chcieli wykonać rów melioracyjny, to w związku z położeniem działki w otulinie parku krajobrazowego, należało uzyskać pozwolenie na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę uznał ją za bezzasadną, gdyż twierdzenia skarżących dotyczące powstania spornego stawu nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym.
Z ustaleń poczynionych przez organy administracji niewątpliwie wynika, iż skarżący dopuścili się samowoli budowlanej polegającej na wykonaniu urządzenia melioracji wodnej szczegółowej, do których to urządzeń należy zakwalifikować wykopany przez skarżących staw. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przed rozpoczęciem robót skarżący winni byli uzyskać pozwolenie na budowę. Przedmiotowe urządzenie melioracji wodnej znajduje się bowiem na terenie otuliny [...] Parku Krajobrazowego. Powyższe wynika, nie tylko - jak twierdzą skarżący - z pisma dyrektora tego parku, lecz również wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tej nieruchomości wydanego przez Wójta Gminy P. z dnia 4 listopada 2003 r., znajdującego się w aktach sprawy.
Bez znaczenia w sprawie są również twierdzenia skarżących, iż wykonywali oni jedynie remont istniejących urządzeń melioracyjnych. W dacie budowy stawu, jak również orzekania przez organy nadzoru budowlanego w przedmiocie rozbiórki, obowiązywał przepis art. 29 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nakazujący uzyskanie pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych, polegających na wykonywaniu urządzeń melioracji wodnych szczegółowych na terenie parków krajobrazowych i ich otulin, jak również na remont takich urządzeń.
Wbrew twierdzeniom skarżących zawartym w skardze, brak jest również podstaw do przyjęcia, iż dokonali oni skutecznego zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wprawdzie skarżący zgłosili taki zamiar organowi w dniu 26 września 2003 r., jednakże dokonali tego już po rozpoczęciu prac związanych z budową stawu.
W związku z powyższym, Sąd I instancji oddalił skargę.
M. i T. S. reprezentowani przez pełnomocnika, wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając zaskarżonemu wyrokowi: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 29 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego polegający na uznaniu, że skarżący mieli obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę działań w formie porządkowania naturalnych stawów i zagłębień znajdujących się na ich nieruchomości, mimo że nie stanowiło to remontu urządzeń melioracji szczegółowych, znajdujących się na terenie otuliny parku narodowego.
Wskazując na powyższe w skardze kasacyjnej, pełnomocnik skarżących wnosi o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,
- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
J. M., T. K. oraz A. W., w przesłanych do Sądu odpowiedziach na skargę kasacyjną wnoszą o oddalenie skargi kasacyjnej, nie zgadzając się jednocześnie z okolicznościami sprawy przedstawionymi w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 tego przepisu.
Stan faktyczny sprawy jest bezsporny, na nieruchomości skarżących od września 2003 r. jest staw (zbiornik wody), na wykonanie którego skarżący nie uzyskali pozwolenia na budowę, ani też nie dokonali zgłoszenia do właściwego organu w przewidzianej przepisami formie i terminie. Sporny zaś, jak wynika z pism skarżących i wyjaśnień złożonych na rozprawie, jest udział skarżących w powstaniu tej budowli. Twierdzenia skarżących, że na tym terenie wcześniej istniały już naturalne stawy, oczka wodne i zagłębienia, w których zalegała woda, a oni tylko dokonali uporządkowania terenu, oczyszczenia i udrożnienia przepływu, nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy, podobnie jak twierdzenia, że istniejący zbiornik wody ma jakikolwiek związek z budową przyłączy wodociągowych na tym terenie. Powyższym twierdzeniom przeczą wszystkie zebrane w sprawie materiały dowodowe, z których wynika jednoznacznie, że skarżący w większym, czy też mniejszym stopniu przyczynili się do powstania na terenie ich nieruchomości zbiornika wodnego, co oprócz naruszenia przepisów Prawa budowlanego może również stanowić naruszenie przepisów Prawa wodnego. Nikt nie neguje potrzeby zbudowania na tym terenie tego typu urządzeń melioracyjnych, jednak wymaga to odpowiednich pozwoleń właściwych organów. Dodatkowym argumentem przemawiającym za koniecznością uzyskania wcześniej odpowiednich pozwoleń na budowę zbiornika wodnego jest to, że nieruchomość skarżących jest położona na terenie otuliny parku krajobrazowego.
Wszystkie te okoliczności obligowały organy nadzoru budowlanego do zastosowania art. 48 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania), a nie art. 29 ust. 2 pkt 4, jak błędnie powołano w skardze kasacyjnej. W związku z powyższym, zarzut skargi kasacyjnej jest całkowicie bezzasadny bowiem został oparty na założeniach niemających żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.