Uzasadnienie
Wyrokiem z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1297/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. L. i J. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych.
Powyższy wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym:
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 10 § 2 w zw. z art. 104 k.p.a., art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2016r. poz. 290 ze zm. - dalej p.b.), po rozpatrzeniu odwołań Gminy Miejskiej [...] oraz M. La. i J. B. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] z dnia [...] marca 2015r. nr [...] znak: [...] - którą nakazano wyżej wymienionym, jako znanym z miejsca pobytu współwłaścicielom budynku przy ul. B. [...] w K., realizację pod nadzorem osoby uprawnionej w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, w budynku przy ul. B. [...] w K. koniecznych robót usuwających stan zagrożenia życia lub zdrowia użytkowników lokali mieszkalnych poprzez:
- 1. wykonanie pełnej wymiany pokrycia dachowego wraz z uszkodzonym deskowaniem i uszkodzonymi elementami więźby dachowej (z zachowaniem istniejącego kształtu i spadku i wysokości dachuj, wzmocnienie belek tramowych wraz z wykonaniem impregnacji odnowionej więźby dachowej preparatem przeciwgrzybowym i p. poż. nad całością budynku
- 2. wykonanie wymiany wszystkich obróbek blacharskich wraz z orynnowaniem i rurami spustowymi;
- 3. wykonanie robót naprawczych i zabezpieczających wszystkich uszkodzonych stropów nad użytkowanymi lokalami mieszkalnymi;
- 4. wykonanie odgrzybienia wszystkich zalanych i przemokniętych stropów oraz ścian w obrębie użytkowanych lokali mieszkalnych;
- 5. wymienienie uszkodzonych deskowań podestów galerii komunikacyjnych w obrębie dojść do użytkowanych lokali mieszkalnych wraz z oczyszczeniem ich wsporników stalowych zabezpieczeniem antykorozyjnym np. przez miniowanie;
- 6. uporządkowanie, udrożnienie i uszczelnienie istniejących przewodów kominowych dla zamieszkałych lokali w zakresie przewodów dymowych dla celów grzewczych oraz przewodów wentylacyjnych pomieszczeń kuchennych i łazienek;
- 7. przemurowanie kominów ponad dachem zgodnie z PN-89/B-10425 oraz wykonanie ław kominiarskich;
- 8. wykonanie naprawy instalacji elektrycznej w użytkowanych lokalach mieszkalnych i na klatce schodowej w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkowania wraz z odłączeniem instalacji elektrycznej we wszystkich pomieszczeniach nieużytkowanych budynku oraz ustalono termin wykonania nakazanych robót do dnia 31 grudnia 2015 r. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 i art. 66 ust. 2 p.b. nakazał Gminie Miejskiej [...], M. L. oraz J. B., jako znanym z miejsca pobytu współwłaścicielom budynku przy ul. B. [...] w K.:
- - w punkcie I. realizację pod nadzorem osoby uprawnionej w specjalności konstrukcyjno - budowlanej, w budynku przy ul. B. [...] w K. koniecznych robót usuwających stan zagrożenia życia lub zdrowia użytkowników lokali mieszkalnych poprzez:
- 1. Wykonanie pełnej wymiany pokrycia dachowego wraz z uszkodzonym deskowaniem i uszkodzonymi elementami więźby dachowej (z zachowaniem istniejącego kształtu i spadku i wysokości dachu), wzmocnienie belek tramowych wraz z wykonaniem impregnacji odnowionej więźby dachowej preparatem przeciwgrzybowym i p. poż. nad całością budynku
- 2. Wykonanie wymiany wszystkich obróbek blacharskich wraz z orynnowaniem i rurami spustowymi
- 3. Wykonanie robót naprawczych i zabezpieczających wszystkich uszkodzonych stropów nad użytkowanymi lokalami mieszkalnymi
- 4. Wykonanie odgrzybienia wszystkich zalanych i przemokniętych stropów oraz ścian w obrębie użytkowanych lokali mieszkalnych
- 5. Wymienienie uszkodzonych deskowań podestów galerii komunikacyjnych w obrębie dojść do użytkowanych lokali mieszkalnych wraz z oczyszczeniem ich wsporników stalowych zabezpieczeniem antykorozyjnym np. przez miniowanie
- 6. Uporządkowanie, udrożnienie i uszczelnienie istniejących przewodów kominowych dla zamieszkałych lokali w zakresie przewodów dymowych dla celów grzewczych oraz przewodów wentylacyjnych pomieszczeń kuchennych i łazienek
- 7. Przemurowanie kominów ponad dachem zgodnie z PN-89/B-10425 oraz wykonanie ław kominiarskich
- 8. Wykonanie naprawy instalacji elektrycznej w użytkowanych lokalach mieszkalnych i na klatce schodowej w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkowania wraz z odłączeniem instalacji elektrycznej we wszystkich pomieszczeniach nieużytkowanych budynku
- - w terminie do dnia 30 czerwca 2017r.
- - w punkcie II. zakazał Gminie Miejskiej [...], M. L. oraz J. B., jako znanym z miejsca pobytu współwłaścicielom budynku przy ul. B. [...] w K., użytkowania tego budynku do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości mogących powodować zagrożenie bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, z wyłączeniem: lokali nr 9 i 10 w budynku frontowym, wobec których na podstawie art 68 p.b. wydana została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] znak: [...], nakazująca ich opróżnienie.
Sąd I instancji w wyroku wydanym w przedmiotowej sprawie uznał za ustalone prawidłowo, że sporny budynek mieszkalny znajduje się w niewłaściwym stanie technicznym, a organy nadzoru budowlanego miały uzasadnione podstawy do władczego działania w oparciu o przepisy wynikające z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b., którego celem było administracyjne nakazanie realizacji robót budowlanych wskazanych w sentencji skarżonej decyzji. Ustalenia, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 P.b. zostały przez Sąd uznane za prawidłowe.
Sąd odniósł się także do zarzutu naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Uznał, że w sprawie nie występuje podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność poczynienia błędnych i niepełnych ustaleń faktycznych polegających na nieprawidłowym określeniu aktualnego stanu technicznego budynku przy ul. B. [...] w K. oraz nieprawidłowym określeniu zakresu robót niezbędnych do wykonania w celu usunięcia stanu zagrożenia dla życia i zdrowia osób użytkujących lokale mieszkalne znajdujące się w budynku przy ul. B. [...]. Stan ten został określony prawidłowo i adekwatnie dla potrzeb prawidłowego wykorzystania przepisów prawa materialnego, gdyż celem robót prowadzonych na gruncie wskazanych przepisów nie jest co do zasady działalność inwestycyjna nakazująca wykonanie nowej substancji budowlanej, a jedynie realizacja celu, który prowadzi do likwidacji stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego przedmiotowego budynku mieszkalnego powstałych na skutek zużycia technicznego przedmiotowego obiektu.
Nakazane do wykonania prace nie prowadzą także do zmiany parametrów charakterystycznych budynku, takich jak: jego kubatura, powierzchnia zabudowy, czy też wysokość, szerokość lub liczba kondygnacji. Prace te Sąd ocenił jako mające charakter naprawczy, gdyż obejmują naprawę konstrukcji i pokrycia dachowego, istniejących kominów, istniejącej instalacji elektrycznej, uszkodzonych elementów konstrukcji stropów, a w ich wyniku zlikwidowane zostanie zagrożenie związane z użytkowaniem przedmiotowego obiektu. W związku z powyższym, Sąd uznał też zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 p.b. za bezzasadny.
Sąd wskazał, że organ pierwszej instancji dołączył do akt prowadzonego przez siebie postępowania administracyjnego kserokopie wybranych dokumentów dotyczących przedmiotowego obiektu budowlanego, zgromadzonych przez ten organ pierwszej instancji w ramach wcześniejszych postępowań administracyjnych prowadzonych w sprawie przedmiotowego budynku. Nadto, w celu weryfikacji i aktualizacji materiału dowodowego inspektorzy organu przeprowadzili oględziny budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...], obr. [...], przy ul. B. [...] w K.. Do protokołu dołączone zostały szkice sytuacyjne, na których zaznaczono użytkowane lokale mieszkalne w przedmiotowym obiekcie oraz dokumentację fotograficzną wykonaną podczas oględzin.
Sąd ocenił, że z protokołu tego nie wynikają wnioski uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 68 p.b., natomiast opisany stan faktyczny przystaje do podstaw prawnych powołanych w kontrolowanych decyzjach (tj. art. 66 ust. 1 p.b.). W przedmiotowym budynku znajdują się części budynku przeznaczone na pobyt ludzi będące w użytkowaniu, bezpośrednio grożące zawaleniem. Z akt sprawy wynika potrzeba przeprowadzenia generalnego remontu w przedmiotowym budynku, ten jednak znajduje się poza zakresem regulacji art. 66 p.b. i wiąże się potencjalnie z wolą współwłaścicieli jego przeprowadzenia.
Sąd zwrócił też uwagę, że kontrolowana przez niego decyzja przewiduje wykonanie robót naprawczych i zabezpieczających wszystkie uszkodzone stropy nad użytkowanymi lokalami mieszkalnymi. Zgłaszane przez skarżących wnioski dowodowe są nakierowane na potrzeby generalnego remontu, czyli szerszego zakresu prac niż wynika on z treści art. 66 p.b. Zarazem zawarty w aktach materiał dowodowy jest wystarczający na dzień wydania kontrolowanej decyzji dla zastosowania w sprawie art. 66 p.b. i wyeliminowania potrzeby stosowania art. 68 p.b.
Sąd nie podzielił też zarzutu skarżących, dotyczącego nie zbadania w sposób wystarczający stanu faktycznego prowadzonej sprawy i naruszenia w związku z tym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zakresie ustaleń dla potrzeb art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 p.b. W tym zakresie Sąd zwrócił uwagę na oględziny przeprowadzone w dniu 17 grudnia 2014 r., podczas których szczegółowo opisano aktualny stan techniczny obiektu budowlanego. W kolejnych dokumentach, a szczególnie w protokole rocznej kontroli obiektu, w sposób w miarę precyzyjny opisany został aktualny stan techniczny poszczególnych elementów budynku i wynikające z niego zagrożenia.
Sąd wskazał też uwagę na dodatkowe, uzupełniające czynności kontrolne, a nadto uznał, że zgromadzony i zaktualizowany materiał dowodowy uzasadnia brak powołania biegłego z zakresu mykologii dla ustalenia stanu zawilgocenia i zagrzybienia lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. B. [...] w K. i tłumaczy w odpowiednim zakresie zbędność powołania biegłego o specjalności konstrukcyjno-budowlanej dla ustalenia aktualnego stanu technicznego. W konsekwencji powyższych ustaleń nawiązujących do treści materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, w kontrolowanej sprawie nie wystąpiło zdaniem Sądu naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Nałożony obowiązek Sąd uznał za mieszczący się w zakresie zastosowania tych przepisów. Stwierdził nadto, że określenie krótkiego terminu realizacji robót, których obowiązek wykonania został nałożony na właścicieli nieruchomości przy ul. B. [...] w K., było uzasadnione stanem faktycznym sprawy.
Analiza akt przedmiotowej sprawy oraz zaskarżonej obecnie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], znak: [...], prowadzi do wniosku, że większość spornych zagadnień, do których odnoszą się zarzuty skargi została już rozstrzygnięta w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2015 r., sygn, akt II SA/Kr 1192/15, a stan faktyczny nie uległ zmianie w taki sposób, by ocenę tę i zlecenia zdezaktualizować
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli M. L. oraz J. B., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
- 1. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) naruszenie art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez:
błędne uznanie przez Sąd I Instancji, że tak organ, jak i Sąd I Instancji byli związani oceną prawną oraz wskazaniami co do zakresu czynności dowodowych koniecznych do przeprowadzenia w niniejszej sprawie wyrażonymi w wyroku z dnia 15 grudnia 2015 r. wydanym przez Sąd I Instancji w sprawie prowadzonej do sygn. akt II SA/Kr 1192/15, czego konsekwencją było uznanie przez Sąd I Instancji, że na gruncie niniejszej sprawy nie było dopuszczalne kwestionowanie prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego poprzedzającego wydanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...] – dalej "decyzja WINB", co skutkowało podjęciem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku;
- b) naruszenie art. 145 § 1 pkt II lit, c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez:
błędne uznanie przez Sąd I Instancji, że na gruncie niniejszej sprawy nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia przez organ dowodu z uzupełniającej opinii biegłego o specjalności konstrukcyjno-budowlanej dla ustalenia aktualnego zakresu oraz czasokresu robót, które muszą być wykonane w celu usunięcia stanu zagrożenia dla życia lub zdrowia mieszkańców tego budynku, przy uwzględnieniu jego obecnego stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. B. [...] w K., czego konsekwencją było uznanie przez Sąd I Instancji, że organ nie poczynił przy wydawaniu decyzji WINB błędnych i niepełnych ustaleń faktycznych, co skutkowało podjęciem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku;
- 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j:
naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit, a p.p.s.a. w zw. z art. 66 ust. 1 P.b. poprzez:
jego niewłaściwą wykładnię polegającą na uznaniu, że okoliczności faktyczne uniemożliwiające lub utrudniające właścicielowi obiektu budowlanego wykonanie obowiązków nałożonych na niego w decyzji wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 P.b. mają drugorzędne znaczenie przy określaniu terminu na wykonanie w/w obowiązków, podczas gdy okoliczności te powinny być brane pod uwagę przez organ nadzoru budowlanego w takim samym stopniu, jak rodzaj stwierdzonych nieprawidłowości oraz stopień naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że na gruncie niniejszej sprawy nie zachodzą żadne okoliczności uniemożliwiające skarżącym wykonanie nałożonych na nich obowiązków w terminie określonym w decyzji WINB, czego konsekwencją było uznanie przez Sąd I Instancji, że organ prawidłowo określił w decyzji WINB termin na wykonanie określonych w niej obowiązków, co skutkowało podjęciem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie wskazali, że zaskarżony wyrok jest wadliwy, albowiem Sąd I Instancji bezzasadnie uznał, że organ przeprowadził w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe w celu ustalenia, jakie prace naprawcze powinny zostać przeprowadzone poprzez uznanie, że na gruncie niniejszej sprawy nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia przez organ dowodu z uzupełniającej opinii biegłego o specjalności konstrukcyjno-budowlanej dla ustalenia aktualnego zakresu oraz czasokresu robót, które muszą być wykonane w celu usunięcia stanu zagrożenia dla życia lub zdrowia mieszkańców tego budynku. Obecny stan budynku - którego konsekwencją była katastrofa budowlana z dnia [...] lipca 2016 r. - sprawia, że zakres prac określony w ekspertyzie z 2006 jest nieaktualny. Przy tym dla jego określenia konieczne jest posiadanie wiedzy specjalistycznej w zakresie budownictwa, co skutkuje koniecznością dokonania takiego ustalenia w oparciu o opinię biegłego - co wynika z treści art. 84 § 1 k.p.a. Granice swobody organu w korzystaniu ze środka dowodowego, jakim jest opinia biegłego, wyznaczone są bowiem zasadą prawdy obiektywnej, co oznacza, że w sytuacji, gdy opinia biegłego jest niezbędna do ustalenia znaczenia określonej okoliczności faktycznej w świetle posiadanych przez biegłego wiadomości specjalnych, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek przeprowadzić dowód z opinii biegłego.
Skarżący nie posiadają wiedzy specjalistycznej, zatem nie są kompetentni do dokonywania samodzielnej oceny, jakie konkretnie prace remontowe mieszczące się możliwym zakresie zastosowania art. 66 Prawa budowlanego należałoby przeprowadzić celu doprowadzenia budynku do stanu odpowiadającego wymogom wynikającym z norm prawa budowlanego, a w każdym razie - w celu doprowadzenia do sytuacji, w której budynek nie będzie już stwarzać zagrożenia dla życia lub zdrowia jego mieszkańców.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej jako: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy, tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
W niniejszej sprawie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej są w zasadzie tożsame z zarzutami, jakie zostały sformułowane w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów podzielając stanowisko prawne zawarte w decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], Naczelny Sąd Administracyjny podziela to stanowisko.
Ustalenia faktyczne oraz ocena prawna wraz z jej uzasadnieniem nie budzą, zastrzeżeń, bowiem Sąd Wojewódzki w sposób należyty skontrolował legalność zaskarżonej decyzji, prawidłowo przyjmując, że organ administracji nie dopuścił się żadnego naruszenia prawa.
Podkreślić należy, a co trafnie zaakcentował również Sąd I instancji, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1192/15, Sąd ten uchylił poprzednią decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2015 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] z dnia [...] marca 2015r. nr [...] znak: [...] - którą nakazano wykonanie określonych robót budowlanych w kamienicy przy ul. B. [...] w K.. Powyższy wyrok stał się prawomocny.
Jak stanowi art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, iż w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 550/11, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych, był związany oceną prawną, czyli wykładnią przepisów prawa dokonaną przez ten Sąd w poprzednim wyroku z 15 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1192/15.
W przywołanym wyroku Sąd wskazał, że zaistniały przesłanki do zastosowania art.66 ust.1 pkt. 1 i 3 prawa budowlanego, gdyż budynek mieszkalny znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym, organy administracji oparły swoja argumentację na prawidłowo i kompleksowo zgromadzonym materiale dowodowym z którego jednoznacznie wynika konieczność przeprowadzenia robót budowlanych. Sąd nie podzielił też zarzutu skarżących, dotyczącego nie zbadania w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy i naruszenia w związku z tym art. 7 i 77 § 1k.p.a w zakresie ustaleń dla potrzeb zastosowania podanego wyżej przepisu prawa budowlanego. Podał również, że zastosowanie art.66 ust.1 pkt. 3 p.b. nie jest uzależnione od wymogu przedstawienia stosownej ekspertyzy. Z tych względów zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszenie po raz kolejny tych samych zarzutów obecnie (pkt. 1 b skargi kasacyjnej) wobec kontrolowanej decyzji jest niecelowe.
Sąd Administracyjny w Krakowie uchylając poprzednią decyzję organu nadzoru budowlanego II instancji stwierdził, że organy administracji nie dokonały wszechstronnego i rzetelnego rozważenia materiału dowodowego i potrzeby jego ewentualnego uzupełnienia jedynie pod kątem, czy nie zachodzą przesłanki z ust. 2 art. 66 prawa budowlanego. Stosownie do tego przepisu, w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone, że stan techniczny obiektu budzi zastrzeżenia albo jest on użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia – organ nadzoru może również zakazać użytkowania obiektu do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego kontrolowaną przez sąd I instancji decyzją z [...] sierpnia 2016 r. po uzupełnieniu materiału dowodowego o kolejne oględziny przedmiotowego budynku przy ul. B. [...] w dniach 3 i 12 lipca 2016 r. w punkcie II zakazał Gminie Miejskiej [...], M. L. oraz J. B., jako znanym z miejsca pobytu współwłaścicielom budynku przy ul. B. [...] w K., użytkowania tego budynku do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości mogących powodować zagrożenie bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, z wyłączeniem: lokali nr 9 i 10 w budynku frontowym, wobec których na podstawie art 68 p.b. wydana została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Powiat [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] znak: [...], nakazująca ich opróżnienie.
Zgodnie z art. 66 ust. 2 prawa budowlanego decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności, o których mowa w ust. 1 pkt. 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu. Oznacza to, że decyzja taka wywołuje bezpośrednie skutki prawne. Z tych względów podnoszone przez skarżących kasacyjnie trudności w wykonaniu decyzji są niezasadne.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatem także i zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. nie zasługiwał na uwzględnienie. W zakresie redakcji tego zarzutu należy zaakcentować, że strona wnosząca skargę kasacyjną powinna wskazać naruszone w jej ocenie przepisy według najmniejszej jednostki redakcyjnej, nie powinno być rolą Sądu domyślanie się podstaw kasacyjnych. Wskazany przepis w ustępie 1 zawiera punkty: 1, 2, 3, 4 - skarżącemu kasacyjnie prawdopodobnie chodziło o pkt. 1 i 3 wskazanego przepisu.
Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.