Uzasadnienie
II OSK 1107 / 11
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. P. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2010 r.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 września 2010 r. i zawierało pouczenie o terminie i sposobie jego zaskarżenia. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 4 października 2010 r. Natomiast skarżący nadał na poczcie skargę adresowaną do Wojewódzkiego Sądu Warszawie za pośrednictwem organu w dniu 8 listopada 2010 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Ze wskazanych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) orzekł jak na wstępie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. P., reprezentowany przez r. pr. Z. G. - G. Opisując stan faktyczny sprawy i okoliczności dotyczące uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, skarżący podkreślił, iż "to naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy i polegało na błędnym ustaleniu przez organ stanu faktycznego, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.". Autor kasacji w uzasadnieniu przytoczył treść art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i stwierdził że "niedostateczne wyjaśnienie przez organ okoliczności sprawy i oparcie swego rozstrzygnięcia na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym niewątpliwie spełnia to kryterium". Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej i wyłącznie w granicach wyżej określonych może rozpatrywać wniesioną skargę kasacyjną.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga, więc nie tylko ich prawidłowego określenia w samej skardze, ale stosownie do art. 176 p.p.s.a. w ogóle ich przytoczenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Podstawy kasacji mogą w myśl art. 174 p.p.s.a. stanowić: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia również wymaga i to, że konstruując zarzuty skargi kasacyjnej, obowiązkiem jej autora jest wskazanie konkretnych przepisów naruszonych zdaniem strony skarżącej przez Sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu oraz innych jednostek redakcyjnych (por. uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96). Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody, zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego, czy też zarzut naruszenia nie wskazanych przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji strony skarżącej i formułować za nią zarzutów pod adresem zaskarżonego orzeczenia Sądu (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72, s. 142).
Analiza rozpoznawanej skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, iż nie spełnia ona żadnego z powyższych wymagań konstrukcyjnych. Autor kasacji, przytaczając na wstępie przepisy odnoszące się do samej skargi kasacyjnej, tj. art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i 2 i art. 177 § 1 p.p.s.a., opisał następnie okoliczności doręczenia skarżącemu rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym, by końcowo przytoczyć treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie wskazano jednak na żadne podstawy kasacyjne, które by pozwalały na uznanie, że skarżący kwestionuje podjęte w sprawie rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji. Odpowiednich podstaw nie można również dopatrzeć się w uzasadnieniu kasacji. Za takie okoliczności nie można uznać argumentacji dotyczącej doręczeń w postępowaniu administracyjnym.
Z przedstawionych wyżej względów, wobec braku przytoczenia we wniesionej skardze kasacyjnej wymaganych podstaw zaskarżenia, o jakich mowa w art. 174 p.p.s.a. i braku możliwości sanacji tego braku, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku art. 180 p.p.s.a. wniesioną kasację odrzucił.