Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A.S. wyrokiem z dnia 22 stycznia 2011r. sygn. akt VII SA/Wa 1478/09 oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r. znak [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2009r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.
W uzasadnieniu wyroku podano, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2009r., znak: [...] na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia [...] czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000r., znak: [...]. Organ podniósł, iż pismem z dnia 8 kwietnia 2009r., uzupełnionym pismem z dnia 26 kwietnia 2009r., A.S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Kujawsko- Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję PINB w R. z dnia [...] września 2000r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż art. 157 § 3 kpa dopuszcza wydanie orzeczenia o niedopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych.
Z przyczynami podmiotowymi mamy do czynienia np. gdy żądanie złoży podmiot nie będący stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w kategoriach o charakterze przedmiotowym mieści się sytuacja, gdy organ nadzoru przeprowadził już postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i wydał stosowne rozstrzygnięcie.
Organ wskazał, iż A.S. w dniu 2 listopada 2007r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął wówczas postępowanie nadzorcze i decyzją z dnia [...] lutego 2008r., znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000r. Organ podniósł również, iż pomimo prawidłowego pouczenia w tej kwestii, zawartego w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008r., A.S. nie skorzystał z przysługującego mu prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Tym samym w/w decyzja z dnia [...] lutego 2008r. nabyła status decyzji ostatecznej. Zdaniem organu, jeżeli już raz wszczęto postępowanie nadzorcze i odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000r., znak: [...], nie można ponownie domagać się wszczęcia postępowania w tej samej sprawie.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy złożonego przez A.S., decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2009r. znak: [...], podtrzymując argumentację w niej zawartą.
Sąd I instancji rozpatrując skargę na powyższą decyzję uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób prawidłowy ustalił, iż wniosek A.S. z dnia 8 kwietnia 2009 r. jest kolejnym wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję PINB w R. z dnia [...] września 2000 r., znak: [...] nakazującą A.S. dokonanie rozbiórki boiska sportowego na terenie działki nr [...] położonej w G. Po raz pierwszy z takim wnioskiem A.S. wystąpił w dniu 2 listopada 2007r. i wówczas sprawa stwierdzenia nieważności decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000r. została zakończona ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000 r. Powodem takiego rozstrzygnięcia było ustalenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż decyzja Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000 r., znak: [...] była przedmiotem kontroli sądowej i skarga A.S. została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31.03.2004 r., sygn. akt.
II SA/Gd 2939/00 oddalona. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2005 r., sygn. akt. OSK 1950/04. W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, iż organ administracyjny, będąc związany oceną prawną wyrażoną w wyroku, uwzględniając również, że wniosek skarżącego dotyczy tej samej sprawy już rozstrzygniętej, w sposób prawidłowy odmówił wszczęcia postępowania.
Wymieniony wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został w całości zaskarżony przez A.S. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) zarzucono naruszenie przepisów art. 3 §2 pkt 1 ppsa, art.106 §3 - 5 ppsa oraz art.145 §1 pkt 1 b,c, pkt 2 i 3 ppsa w zw. z art. 145 §1 pkt 1, 2, 8 kpa oraz w zw. z art. 156 §1 pkt 2 i 3 kpa. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji [...] z dnia [...].10.2000r., uchylenie decyzji GINB z dnia [...].02.2008r. nr [...] i uchylenie decyzji GINB z dnia [...].08.2009r. nr [...].
W ocenie skarżącego, Sąd I instancji ograniczył się do rozpatrzenia decyzji z dnia [...].02.2008r. nr [...], która nie powinna być podjęta z uwagi na nieważne w tym czasie warunki zabudowy. Skarżący wskazał, iż Sąd nie ustosunkował się do pism skarżącego, a w szczególności z dnia 20.02,2008r., w którym przedstawił komplet pism, w tym skargę do WSA w Bydgoszczy z dnia 20.12.2007r. i poinformował GINB, że toczy się sprawa o stwierdzenie nieważności warunków zabudowy boiska sportowego na działce [...] w G. GINB wiedział, że toczy się postępowanie o warunki zabudowy i do czasu rozpatrzenia warunków zabudowy przez SKO i Sąd powinien wstrzymać się od podejmowania jakichkolwiek decyzji zgodnie z art.77 §1, 2, 3 i 4 kpa, a jedynie przeanalizować i sprawdzić fałszowanie dokumentów przez WINB, które wskazywał w pismach od 2006 roku. Zgodnie z Prawem Budowlanym, podejmowanie w/w decyzji w tym czasie było bezprzedmiotowe, czego WSA nie zauważył.
Ponadto, zdaniem skarżącego, WSA naruszył przepisy art.106 §4 i 5 ppsa ponieważ "fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony". Sąd ograniczył się jedynie do w/w decyzji oraz wyroku Sądu z dnia 31.03.2004r. sygn. akt II SA/Gd 2939/00, niekorzystnego dla skarżącego, wydanego w oparciu o nieprawdziwe dane, których szczegółowy opis znajduje się w skardze. Sąd naruszył również art.7, art.8, art. 9, art.10 §1 kpa, ponieważ GINB i WINB byli informowani na piśmie o toczącym się postępowaniu w sprawie warunków zabudowy, w sprawie boiska sportowego powinni więc zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia warunków zabudowy, a nie wydawać decyzje.
Ponadto, zdaniem skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się do naruszenia prawa przez WiNB i GINB, dotyczącego wyjaśnienia wątpliwości związanych z podawaniem nieprawdy i fałszowaniem dokumentów. Skarżący zarzucił również, iż Sąd naruszył art. 106 §4 i §5 ppsa nie rozpatrując załączników do skargi z dnia [...].07.2009r. gdzie skarżący wskazuje na fałszowanie dokumentów i przedstawia na to dowody. Skarżący wskazał, iż Sąd i instancji pominął dowód z wyroków NSA i WSA korzystnych dla skarżącego, gdzie Sąd wskazuje na naruszenie prawa i uchyla decyzję nr [...], na podstawie której WINB podjął decyzję o rozbiórce.
Ponadto skarżący wskazał, że WINB i GINB, mimo składanych od 2006r. przez niego pism w sprawie fałszowania dokumentów, odmawiają ich sprawdzenia, np. zwrócenia się do Gminy o faktyczne ustalenie czy decyzja WINB była zgodna z obowiązującymi wówczas planami czy też nie, naruszając tym samym art.52 kpa oraz art.61 §1 kpa. WSA nie zbadał tego faktu podnosząc jedynie, iż to skarżący nie dotrzymał terminu łamiąc art. 148 kpa.
W skardze zarzucono również, że Sąd I instancji naruszył przepisy art.75 §1 kpa, art.77 §1, 2, 3 i 4 kpa oraz art.78 §1 kpa, ponieważ nie rozpatrzył dowodów przedstawionych przez skarżącego. Zgodnie z art. 145 §1 pkt 1 i 8 kpa obowiązkiem WINB i GiNB było wznowienie postępowania, ale od 2004 roku organy odmawiają wszczęcia takiego postępowania, naruszając art. 145 §1 pkt 1 i 8, do czego WSA nie ustosunkował się. WINB i GINB podejmowali decyzje, opierając się na nieprawdziwych danych i sfałszowanych dokumentach. Ponadto skarżący wskazał, iż zgodnie z wyrokami WSA z dnia [...].12.2004r. (sygn. akt IV SA 3024/03), w których uchylono decyzję wojewody oraz decyzję GINB nr [...] z dnia [...].06.2003r., GINB powinien uchylić decyzję [...], ponieważ źródłem w/w decyzji była decyzja Starosty R. [...] uchylona przez Sąd. Jeżeli istniały co do tego jakieś wątpliwości, to WINB i GINB powinni sami lub na wniosek skarżącego wszcząć postępowanie wyjaśniające, ponieważ dokumenty, na podstawie których wydane były te decyzje, zawierały nieprawdziwe dane, na co GINB od 2004 roku nie reaguje. Zgodnie z art. 156 §1 pkt 2 i 3 kpa, WINB i GINB powinien stwierdzić nieważność w/w decyzji opartych na nieprawdziwych danych, które opisane są w skardze.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Mając na uwadze fakt, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.
Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa. W odniesieniu do art. 174 pkt 1 ppsa, nie sprecyzowano jednak, na czym polega naruszenie przepisów prawa materialnego: czy na błędnej jego wykładni czy na niewłaściwym zastosowaniu. Kasator nie wskazał też żadnego przepisu prawa materialnego który, jego zdaniem, został naruszony przez WSA w Warszawie. W skardze wymieniono jedynie Prawo budowlane, stwierdzając, iż "podejmowanie w/w decyzji w tym czasie było bezprzedmiotowe, a czego WSA nie zauważył." Kasator nie przywołał żadnych motywów, wskazujących na wydanie wyroku z naruszeniem określonego przepisu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Ponieważ szczególny zakres kognicji sądu odwoławczego (związanie granicami skargi kasacyjnej) nie pozwala NSA na uzupełnianie bądź poprawianie podstaw skargi kasacyjnej (m. in. wyrok NSA z 21 kwietnia 2004 r., FSK 13/04, ONSAiWSA 2004, nr 1 poz.15, wyrok NSA z 22 lipca 2004 r., GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3 poz. 72), wobec tego pozostaje rozpoznanie niniejszej skargi pod kątem zarzutów natury procesowej, tj. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa.
W ramach art. 174 pkt 2 ppsa, kasator zarzuca Sądowi I instancji naruszenie konkretnych przepisów ppsa, w tym, w związku ze wskazanymi przepisami kpa. W skardze kasacyjnej wymienia się: art. 3 pkt 1 § 2 ppsa, art. 106 § 3 do 5 ppsa oraz art. 145 § 1 pkt 1b, c, pkt 2 i 3 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1, 2, i 8 kpa oraz w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 3 kpa. Odnosząc się do tak sformułowanej podstawy kasacyjnej, tj. łączącej naruszenie przepisów ppsa z przepisami kpa, stwierdzić należy, że konstrukcja jej jest prawidłowa. Wiąże się to z przyjmowanym przez NSA poglądem, iż: "naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2, stanowi pojęcie prawne, które obejmować może swym zakresem również ocenę naruszenia przepisów procedury administracyjnej przeprowadzoną przez sąd administracyjny." (wyrok z 20 stycznia 2006 r., II FSK 166/05 – LEX nr 194422). Rzecz jednak w tym, że zarzut kasacyjny, zgodnie z wymogami art. 174 pkt 2 i art. 176 ppsa powinien uwzględniać w swej treści sprecyzowane wskazanie i uzasadnienie odnoszące się do konkretnych, adekwatnych przepisów ppsa, które naruszył sąd oceniając zastosowanie przepisów postępowania administracyjnego w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym (tak w ww. wyroku NSA z 20 stycznia 2006r., j. w., podobnie w wyroku NSA z 26 kwietnia 200 7r.., II FSK 627/06; LEX nr 3400225).
Tymczasem w niniejszej skardze wskazuje się na naruszenia: art. 145 §1 pkt 1 lit. b oraz c (podstawy uchylenia decyzji), a także pkt 2 (podstawa stwierdzenia nieważności decyzji) oraz pkt 3 (podstawa stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa). Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi stwierdzić należy, iż stanowią one swego rodzaje zbitkę norm prawnych, która nie ułatwia NSA rozpoznania skargi (por. wyrok NSA z 23 kwietnia 2007 r., I FSK 815/06., LEX nr 3400213). Tak sformułowane zarzuty nie są adekwatne ani do treści rozstrzygnięcia sądu I instancji, ani do istoty procesowej decyzji, kontrolowanej przez WSA w Warszawie.
Należy przypomnieć, że sąd I instancji oddalił skargę A.S. na decyzję w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Kontroli WSA w Warszawie poddana zatem była decyzja podjęta w trybie nadzwyczajnym: stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd nie rozważał jednak kwestii merytorycznego zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 i 3 kpa, jak wskazuje się w podstawach kasacji, tylko prawidłowość zastosowania art. 157 § 3 kpa (do tej ostatnio wymienionej kwestii NSA nawiąże w dalszej części). Jak z powyższego wynika, kontrolą sądu w niniejszym postępowaniu nie było także objęte postępowanie wznowieniowe, na co wskazuje skarga, zarzucając sądowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 8 kpa. Nietrafne są zatem zarzuty, jako zupełnie mijające się z treścią zaskarżonego wyroku i kontrolowanej decyzji, naruszenia ppsa w związku z art. 145 pkt 1, 2 i 8 kpa.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1b, c oraz pkt 2 i 3 ppsa w związku z art. 156 kpa, należy wskazać na specyfikę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 kpa. Postępowanie to ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności decyzji z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy (zob. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt III ARN 70/95 OSNP 1996/18/258). W tym kontekście należy zauważyć, iż poza granicami kontrolowanego postępowania administracyjnego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie pozostawały kwestie związane z istnieniem ewentualnych wad aktu prawnego, którego stwierdzenia nieważności dotyczył wniosek, czyli decyzji nakazującej rozbiórkę.
Sąd związany jest granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swymi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów (zob. Jan Paweł Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz" wyd. 4 Lexis Nexis Warszawa 2010, s. 313).
Zauważyć też należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, rozpoczęte na żądanie strony, składa się z dwóch etapów. Pierwszy dotyczy kwestii wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, drugi zaś postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Pierwsza faza kończy się wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania, gdy spełnione są warunki formalnoprawne, bądź decyzją o odmowie wszczęcia, gdy warunki te nie są spełnione (patrz wyrok NSA z 5 sierpnia 2010 r., I OSK 1366/09; LEX nr 744983).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż zwrócenie się do organu administracji publicznej z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę boiska sportowego, podlegało w pierwszej kolejności ocenie pod względem dopuszczalności podjęcia postępowania w zakresie istnienia podmiotowych i przedmiotowych przesłanek. Bez przeprowadzenia oceny odnoszącej się do tych aspektów sprawy, organ nie może przystąpić do rozpoznania skierowanego do niego żądania co do meritum. Taką analizę dopuszczalności przeprowadził GINB, zarówno orzekając w I instancji, jak i po ponownym rozpoznaniu wniosku. W efekcie tego rozpoznania orzeczono o odmowie wszczęcia postępowania.
Przedmiotem rozpoznania Sądu I instancji była zatem wydana w trybie art. 157 §3 kpa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Sąd I instancji, działając w granicach sprawy zakreślonych przez art. 134 ppsa, uprawniony był więc jedynie do oceny, czy istniała przesłanka niedopuszczalności wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. WSA w Warszawie taką ocenę przeprowadził.
W przedmiotowej sprawie, jak wskazuje się w zaskarżonym wyroku, powodem wydania kontrolowanej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę, było wydanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2008r., znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o rozbiórce oraz poddanie decyzji o rozbiórce sądowej kontroli zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2005 r., sygn. akt. OSK 1950/04. W wyroku tym NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31.03.2004 r., sygn. akt. II SA/Gd 2939/00 oddalającego skargę na decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2000 r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję PINB w R. z dnia [...] września 2000r. nakazującą rozbiórkę boiska sportowego.
Uwzględniając powyższe i powołując się na orzecznictwo stwierdzić należy, iż Sąd I instancji, kontrolując legalność decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r. znak [...], trafnie uznał, iż spełnia ona przesłanki do uznania ją za akt prawny zgodny z art. 157 §3 kpa. W myśl uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 07 grudnia 2009 r.: "Żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 K.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 K.p.a." (sygn. akt I OPS 6/0; ONSAiWSA 2010/2/18). W świetle tej uchwały stwierdzić należy, iż NSA w wyroku z 8 września 2005 r. (sygn. akt. OSK 1950/04) przesądził kwestie legalności decyzji nakazującej rozbiórkę boiska sportowego.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazano, że jeżeli prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego rozstrzygnięto dane zagadnienie prawne w sprawie ze skargi na decyzję wydaną w trybie zwyczajnym postępowania administracyjnego, rozwiązanie prawomocnym wyrokiem oznacza, że nie można w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym tej samej sprawy, wbrew temu wyrokowi twierdzić, że to zagadnienie prawne może być rozstrzygnięte odmiennie (odpowiednio – wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20.7.2005 r., II GSK 104/05, Lex nr 183637, akceptowany przez J. P. Tarno "PPSA. Komentarz" LexisNexis 2010 s. 363 uw. 10).
W nawiązaniu do powyższego, NSA rozpoznający niniejszą skargę zauważa, iż kasator nie odnosi się do kwestii zasadniczych podnoszonych w postępowaniu kontrolowanym przez Sąd I instancji, tj. iż zapadł wyrok NSA z 08 września 2005 r., potwierdzający legalność decyzji nakazującej rozbiórkę oraz do zakresu przeprowadzonej przez NSA w ww. wyroku kontroli zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej rozbiórkę, w skardze kasacyjnej podniesiono tylko: "iż nie powinna być podjęta z uwagi na nieważne w tym czasie warunki zabudowy." Zatem, uzasadnienie skargi nie odnosi się do motywów zaskarżonego wyroku, tym samym nie dotyczy istoty procesowej decyzji, poddanej kontroli sądu Instancji. Stąd zarzut naruszenia przepisów ppsa w związku z art. 156 kpa nie poddaje się ocenie wedle kryteriów zasadności wniesionego środka.
Odnośnie do pozostałego zakresu zarzutów skargi kasacyjnej NSA zauważa, iż argumentacja zawarta w jej uzasadnieniu dotyczy głównie niewłaściwego przeprowadzenia postępowania przed Sądem I instancji z naruszeniem art. 106 §3 -5 ppsa. W związku z powyższym należy podnieść, że przepis art. 106 ppsa w § 3 wskazuje na możliwość przeprowadzenia przez Sąd dowodu uzupełniającego z dokumentu po nabraniu przez ten Sąd przekonania, iż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania. Sąd uzyskuje zatem upoważnienie do uzależnienia przeprowadzenia tej czynności od dokonania trzech oszacowań – niezbędności, istotnego charakteru wątpliwości, jakie mają być w ten sposób wyjaśnione oraz braku nadmiernego przedłużenia postępowania. Stanowi to podstawy swoistego uznania sądowego na tym gruncie, które winno być uzasadnione i podlega kontroli kasacyjnej.
W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i do zgłoszonych w skardze wniosków dowodowych dotyczących pism, dokumentów, decyzji i wyroków sądowych w innych sprawach wnoszonych przez skarżącego, co stanowi uchybienie procesowe, jednak – jak wynika z wcześniejszych ustaleń - nie mające wpływu na wynik sprawy.
Zdaniem NSA, niezasadny jest też zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 3 § 2 pkt 1 ppsa. Przepis ten stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Skoro sprawa skarżącego została rozpoznana przez sąd administracyjny, to nie można skutecznie podnosić zarzutu opartego o art. 3 ppsa.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art. 7, art.8, art. 9, art.10 §1, art.75 §1 kpa, art.77 §1, 2, 3 i 4 kpa oraz art.78 §1 kpa stwierdzić należy, powołując się na wcześniejsze wywody, że są one nieadekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Uzupełniając powyższe warto podnieść, iż z urzędu NSA jest wiadomym, że A.S. w tym samym dniu, w którym wywiódł, działając przez pełnomocnika, niniejszą skargę kasacyjną, tj. 18 marca 2010 r., wywiódł też skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 22 stycznia 2010 r. (sygn. akt VII SA/Wa1910/09), oddalającego skargę A.S. na decyzję w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania (sygn. akt NSA: II OSK 1111/10). Należy dodać, iż obie skargi kasacyjne są niemal identyczne (podstawy kasacyjne są tak samo sformułowane). Zapewne również i ten fakt leży u podstaw braku precyzji oraz trafności zarzutów niniejszej skargi.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.