Uzasadnienie
II OSK 1115/05 U z a s a d n i e n i e
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1370/04 po rozpoznaniu skargi W. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2004 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności Decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2004 r. stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy I. z dnia [...] sierpnia 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wydanej na rzecz W. B., dotyczącej nadbudowy budynku mieszkalno-gospodarczego o część mieszkalną na działce przy ul. S. we wsi I. - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzja organu wojewódzkiego wydana w postępowaniu nieważnościowym w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest prawidłowa, bowiem niedopuszczalne jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na wniosek podmiotu, który nie dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast przedmiotowa decyzja została wydana pomimo braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, doszło więc do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r, co obligowało właściwy organ do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o przepis art. 156 (1 pkt 2 kpa.
Podnoszony przez wnoszącego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Mazowieckiego brak zawiadomienia skarżącego o wszczęciu postępowania nieważnościowego stanowi przesłankę wznowieniową, nie jest natomiast postawą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. B. ponowił zarzut nie powiadomienia go o wszczęciu postępowania nieważnościowego w sprawie wydanego mu pozwolenia na budowę a ponadto powołał się na to, iż na przedmiotową budowę nie była potrzebna zgoda sąsiada, pomimo że obiekt zrealizowany jest bezpośrednio przy granicy działki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną ze względu na to, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd podzielił stanowisko organu wydającego decyzję stwierdzającą nieważność pozwolenia na budowę co do tego, iż pozwolenie to mogło być wydane po przedstawieniu przez inwestora decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na to, iż budowa w istocie dotyczyła rozbiórki istniejącego budynku i budowy budynku nowego o zmienionych kształtach i powierzchni z czym wiąże się zmiana sposobu zagospodarowania terenu. Ze względu na brak tej decyzji, słusznie organ wojewódzki orzekł o stwierdzeniu nieważności pozwolenia na budowę wydanego z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego.
Sąd podzielił też stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż nie powiadomienie skarżącego o wszczęciu postępowania nieważnościowego nie ma wpływu na sprawię z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody, gdyż jest to okoliczność stanowiąca przesłankę wznowieniową. Bez znaczenia jest też późniejsze podjęcie starań przez inwestora o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. B. reprezentowany przez adwokat B. K. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając "naruszenie prawa materialnego przez:
- - naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych,
- - niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym."
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawia się okoliczności mające wskazywać na zaistnienie w sprawie wad w postępowaniu administracyjnym.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niedopuszczalną ze względu na brak w niej wskazania konstrukcyjnych elementów wymaganych przepisem art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa". Stosownie do tego przepisu skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
W myśl art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3, zaś art. 176 ppsa wymaga, aby skarga kasacyjna czyniła zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierała oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. Skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom formalnym, a w tym w zakresie wskazania w niej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
W niniejszej sprawie jako podstawę skargi kasacyjnej podaje się "naruszenie prawa materialnego przez:
- - naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych,
- - niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym."
Nie wskazuje się natomiast żadnego przepisu prawa materialnego który według wnoszącego skargę kasacyjną miałby być naruszony zaskarżonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię lub też niewłaściwe zastosowanie i to zarówno w części odnoszącej się do sformułowania zarzutów, jak też w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia na podstawie art. 180 w związku z art. 178 ppsa.