Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 560/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił złożoną przez I. P. skargę na uchwałę Rady Miasta Wejherowa nr [...] z dnia 22 marca 2005 r. w przedmiocie nieuwzględnienia skargi na działalność Prezydenta Miasta Wejherowa.
Uzasadniając postanowienie Sąd I instancji wskazał, iż skarżąca uczyniła przedmiotem skargi uchwałę, która nie podlega kognicji sądów administracyjnych, gdyż akt tego rodzaju nie został objęty sądową kontrolą administracji publicznej, której zakres reguluje art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wskazano przy tym, że kwestionowana uchwała Rady Miasta Wejherowa została wydana na podstawie art. 229 pkt 3 k.p.a., a więc w jednoinstancyjnym postępowaniu skargowym, w którym obywatel może podnosić zaniedbania, nienależyte wykonywanie zadań przez organy administracji i ich pracowników, a także naruszenia praworządności, interesów skarżących oraz przewlekłe i biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 k.p.a.).
Przedmiotem skierowanej do Rady Miasta Wejherowa skargi opartej na art. 227 k.p.a. była sygnalizacja dostrzeżonych przez I. P. naruszeń prawa, co następnie – w jej ocenie – zostało potwierdzone orzeczeniami sądów administracyjnych. Skarżąca wyraziła także swoje zaniepokojenie projektowaną przez Miasto lokalizacją jednej z dróg, przewlekłe załatwianie jej urzędowych spraw na przestrzeni wielu lat, a także brak podejmowanych przez Miasto działań w celu usunięcia nielegalnie usytuowanych okien w jednej z nieruchomości na terenie Miasta. Podniosła również, że w jej ocenie decyzje wydawane przez Architekta Miejskiego są obarczone naruszeniami prawa.
Skarga ta została rozpoznana przez Radę Miasta Wejherowa i uznana za bezzasadną. Odnosząc się do zarzutów adresowanych do Prezydenta oraz kierowanego przez niego Urzędu Miasta, Rada uznała, że wbrew zapatrywaniom skarżącej, stwierdzenie nieważności opisanych w skardze decyzji budowlanych nie wynikało z winy organów Miasta. Również zarzuty dotyczące opieszałości w wydaniu decyzji są nieusprawiedliwione, gdyż w sprawie poruszonej w skardze organy Miasta nie mają tytułu do wydawania rozstrzygnięć. Chybiony jest również pogląd skarżącej o nielegalności decyzji wydawanych przez Architekta Miejskiego, gdyż osoba zatrudniona na tym stanowisku nie prowadzi orzecznictwa.
Wszystkie te argumenty w ocenie Sadu I instancji przesądziły, że sprawa rozstrzygnięta zaskarżoną uchwałą Rady Miasta Wejherowa nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych. W szczególności zaskarżona uchwała nie jest aktem podjętym w sprawach z zakresu administracji publicznej w znaczeniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.
Z postanowieniem nie zgodziła się I. P. składając od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skargę kasacyjną sporządził umocowany pełnomocnik. Jako podstawę kasacyjną pełnomocnik skarżącej wskazała art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. zarzucając Sądowi I instancji jego niewłaściwą wykładnię i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.
Argumentując skargę kasacyjną, pełnomocnik skarżącej podniosła, iż wbrew poglądowi Sądu I instancji, uchwała rozpatrująca skargę na działalność Prezydenta Miasta Wejherowa wydana w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. podlega kontroli sądów administracyjnych, a sprawa, której taka uchwała dotyczy jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Zawiera się więc w granicach art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.
Rada Miasta Wejherowa nie ustosunkowała się do skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (...). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, oraz
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej skarżąca zarzuciła postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 560/05 naruszenie jednego przepisu postępowania – art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Motywując skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej stwierdziła, że kwestionowana uchwała Rady Miasta Wejherowa należy do kategorii aktów wymienionych w tym przepisie. Została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej. Powinna zatem podlegać kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, a Sąd ten odrzucając skargę uchylił się od rozpoznania sprawy, w której był właściwy. Uważa, że skoro rozpoznawana przez Radę Miasta Wejherowa skarga zawierała zarzut nielegalności działania organów tej Gminy oraz nie obejmowała problematyki o charakterze cywilnoprawnym – rozstrzygała sprawę z zakresu administracji publicznej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków – niebędące aktami prawa miejscowego – podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje stanowisko utrwalone już w swoim dotychczasowym orzecznictwie, zgodnie z którym akty podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie rozpoznawania skargi uregulowanej w art. 227 k.p.a. nie są aktami z zakresu administracji publicznej i nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 27). Akty wydane w trybie przepisów Działu VIII k.p.a służą wyłącznie dyscyplinowaniu organów dopuszczających się naruszeń prawa, zasad sprawności działania i celowości w jednoinstancyjnym postępowaniu skargowym przed właściwym organem.
Stanowisko to zyskało również akceptację w doktrynie (zob. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 848 wraz z powołanym tam orzecznictwem).
Mając powyższe na względzie, należało w oparciu o art. 182 § 1 i art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.