Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 15 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 112/12

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 451/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę K.W. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego.

Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], Prezydent Bydgoszczy odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] maja 2009 r., udzielającej K.W. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do ziemi wód opadowych i roztopowych pochodzących ze zlewni obejmującej powierzchnię dachu wiaty nad stanowiskami oraz dróg dojazdowych do stanowisk myjni samochodowej, zlokalizowanej w granicach działki nr ew. 1, w obrębie [...], przy ul. N. w Bydgoszczy. Prezydent powołał się na art. 151 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 4 i art.146 § 2 K.p.a., po przeprowadzeniu postępowania wznowionego na wniosek E.C. oraz reprezentowanych przez nią osób, tj. M.B., J.L., C.L., J.L., K.D. i K.B. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że wnioskodawczyni nie dochowała terminu do złożenia wniosku o wznowienie, gdyż informację o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego podano do publicznej wiadomości w dniu 17 kwietnia 2009 r., poprzez zamieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Bydgoszczy oraz w Biuletynie Informacji Publicznej.

Zgodnie z art. 148 K.p.a., termin do złożenia wniosku o wznowienie wynosi zaś miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Nadto, wskazując na art. 28 K.p.a., stwierdził, że ani E.C., ani też reprezentowane przez nią osoby, nie mogą zostać uznane za strony postępowania w sprawie udzielenia K.W. pozwolenia wodnoprawnego. Tym samym kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ stwierdził, że brak podstaw do uchylenia decyzji skutkuje odmową uchylenia decyzji. Zgodnie bowiem z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., organ po przeprowadzeniu postępowania wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub 145a. Organ powołał się również na art. 146 § 2 K.p.a,, zgodnie z którym, nie uchyla się decyzji, jeżeli w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Prezydent stwierdził, że w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów nie widzi podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w decyzji dotychczasowej. Prezydent stwierdził, że w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów nie widzi podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w zakresie i na zasadach określonych w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. Organ ustalił, że na działce nr 2 w odległości około 16 i 20 metrów od systemów retencyjno–rozsączających znajduje się ujęcie wody podziemnej, które stanowi jedyne źródło zaopatrzenia w wodę mieszkańców zlokalizowanego na tej działce budynku. W celu oceny wpływu planowanego sposobu zagospodarowania wód deszczowych z terenu inwestycji na tę studnię zobowiązano K. W. do złożenia ekspertyzy. Po uzyskaniu natomiast wyników badania jakości wody z przedmiotowego ujęcia organ uznał sporządzenie ekspertyzy za niecelowe, ponieważ próbka wody podziemnej z tego ujęcia zawierała znacznie podwyższoną ilość azotanów, zaś Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził brak przydatności tej wody do spożycia przez ludzi. Najkorzystniejszym rozwiązaniem z punktu widzenia mieszkańców budynku przy ulicy Ś. jest podłączenie do miejskiej sieci wodociągowej.

Odwołanie złożyła E.C. wskazując, że jako właścicielka nieruchomości znajdującej się w strefie oddziaływania inwestycji ma interes prawny, a więc może żądać wznowienia postępowania w sprawie. Zarzuciła naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, a co za tym idzie naruszenie skutkujące nieważnością decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Podniosła także naruszenie art. 140 K.c. poprzez utrzymanie w mocy decyzji zezwalającej na odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do ziemi, co oznacza bezpośrednią ingerencję na grunty sąsiednie. Zdaniem odwołującej się, naruszono także § 31 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez wyrażenie zgody na dalsze trwanie kwestionowanej decyzji pomimo ściśle określonych zasad usytuowania budowli od studni.

Odwołanie wniósł również J.L. domagając się uchylenia pozwolenia wodnoprawnego. Zaakcentował, że w odległości 16-20 m od systemów retencyjno-rozsączających, na działce graniczącej z terenem inwestycji (działka nr ew. 2 w obrębie [...], przy ulicy Ś. w Bydgoszczy) zlokalizowane jest ujęcie wody podziemnej. Stwierdził, że nie ma warunków podłączenia budynku nr [...] do miejskiej sieci wodociągowej. Zlecił badanie wody z istniejącego ujęcia. Zawartość azotanów wynosi 44,51 mg/l, a dopuszczalna norma to 50,00 mg/l. Podniósł, że pozwolenie wodnoprawne nie uwzględnia ścieków przemysłowych pochodzących z myjni samochodowej oraz tworzącej się wokół mytych aut mgły wodnej. Zgodnie z § 31 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, inwestycja powinna znajdować się w odległości co najmniej 70 m od studni.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję Prezydenta Bydgoszczy i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wskazał, że zgodnie z treścią art. 127 ust. 7 Prawa wodnego, stroną postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest ubiegający się o nie wnioskodawca, właściciel wody, dyrektor RZGW, a także władający powierzchnią ziemi oraz uprawniony do rybactwa znajdujący się w zasięgu zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. O tym, czy określona osoba jest stroną, nie decyduje odległość posesji lecz to, czy znajduje się w zasięgu oddziaływania. Brak określenia, w sporządzonym do sprawy operacie, zasięgu oddziaływania na istniejące ujęcie wody nie przesądza o braku takiego wpływu.

W ocenie organu odwoławczego, uchybieniem było odstąpienie przez organ I instancji od zlecenia sporządzenia ekspertyzy. Właściwym wydaje się określenie zasięgu oddziaływania na istniejące w sąsiedztwie ujęcie wody oraz zbadanie rodzaju wpływu inwestycji na jakość wody w studni. Stwierdził przy tym, że ujęcie wody nie zawsze musi służyć zaopatrzeniu ludzi w wodę do picia. Właścicielowi ujęcia wodnego będącego w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód przysługuje status strony. W związku z tym, stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego winni być ujawnieni w księdze wieczystej właściciele działki nr 2. Przymiot strony nie przysługuje natomiast właścicielom pozostałych działek przyległych do działki nr 1. Sam fakt graniczenia z działką, w obrębie której ma funkcjonować sporne pozwolenie wodnoprawne nie przesądza o uznaniu za stronę, jeżeli nie ma podstaw do uznania, że grunt leży w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód.

W ponownym postępowaniu należy sprawdzić możliwość szkodliwego oddziaływania zamierzonego korzystania z wód oraz ewentualne zagrożenie pogorszenia się stanu wody w studni. Nadto organ stwierdził, że przed wydaniem pozwolenia organ I instancji ma obowiązek sprawdzenia, czy pozwolenie nie narusza m.in. decyzji o warunkach zabudowy, wskazując na art. 126 Prawa wodnego. W sprawie należy zbadać, czy nie zachodzi niezgodność wydanego pozwolenia z decyzją Prezydenta Miasta Bydgoszczy o warunkach zabudowy z dnia [...] czerwca 2008 r., w kwestii sposobu odprowadzania ścieków do sieci miejskiej na warunkach Miejskich Wodociągów i Kanalizacji w Bydgoszczy, zgodnie z umową z dnia [...] lutego 2008 r. Brak tej umowy w aktach nie pozwala stwierdzić, czy możliwe są odstępstwa takie, jak proponowane w pozwoleniu wodnoprawnym rozwiązanie odprowadzania wód opadowych i roztopowych do ziemi, a także jaki wpływ na działkę nr 2 będzie miało przyjęte rozwiązanie techniczne.

Istotne jest również to, że w operacie brak jest informacji o odprowadzaniu ścieków z myjni do kanalizacji miejskiej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że strony były informowane o czynnościach organu na każdym stadium postępowania i miały zapewniony czynny udział. Zwrócił przy tym uwagę na konieczność dokonywania doręczeń ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł K.W. Zarzucił naruszenie art. 126 i 127 Prawa wodnego poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie oraz naruszenie art. 145 § 1 K.p.a. w zw. z art.146 § 2 K.p.a. poprzez błędną wykładnię. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził, że art. 126 Prawa wodnego nie ma w ogóle zastosowania w sprawie, gdyż dotyczy tylko wydania pozwolenia wodnoprawnego. Organ natomiast wydał już skarżącemu pozwolenie wodnoprawne, które jest ostateczne, a więc zbadał przesłanki określone w art. 126 i stwierdziwszy, że one nie występują, wydał pozytywną decyzję.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i powołał się na jej uzasadnienie.

Odpowiedź na skargę złożył także uczestnik J.L. Wniósł o oddalenie skargi (błędnie określając ją jako skargę kasacyjną). Poparł stanowisko organu odwoławczego w zakresie ustalenia stron postępowania i konieczności dalszych działań w sprawie. Zakwestionował natomiast tę część decyzji, która wskazuje, że nie korzysta on ze studni znajdującej się na jego gruncie. Studnia stanowi obecnie jedyne źródło zasilania jego gospodarstwa w wodę. Dodał, iż fakt ustalenia przez inspekcję sanitarną niedopuszczalnej wartości azotanów w wodzie wynika jedynie z działalności myjni samochodowej. Uczestnik zlecił dodatkowe badania wody, które wykazały, że azotany są w granicach normy. Zawyżona wartość azotanów wynikała z większego oddziaływania myjni samochodowej w okresie poprzedzającym pobór wody do badania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że według art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Tylko zaistnienie tych warunków uzasadnia orzekanie kasacyjne. Skorzystanie z tej możliwości musi być wyjątkowe, gdyż istotą postępowania odwoławczego w ogólnym postępowaniu administracyjnym jest orzekanie reformatoryjne. To organ odwoławczy ma podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, do merytorycznego załatwienia sprawy, a nie uwalniać się od obowiązku orzekania przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji.

Analizując decyzję organu pierwszej instancji, Sąd zauważył, że organ ten, po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego, odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, tj. udzielającej skarżącemu pozwolenia wodnoprawnego decyzji z dnia [...] maja 2009 r., z powodu niezachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie i braku podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Sąd odnotował także jednoczesne stwierdzenie organu pierwszej instancji, że w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów nie widzi podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego w zakresie i na zasadach określonych w decyzji.

W ocenie Sądu, wskazane przez organ, jako uzasadnienie podjęcia takiego rozstrzygnięcia, okoliczności, wzajemnie się wykluczają. Już tylko z tego powodu zasadne było uchylenie przez organ odwoławczy decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.

Sąd pierwszej instancji przypomniał stanowisko organu odwoławczego, według którego sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy czym organ wskazał, jakie okoliczności powinny zostać przez organ pierwszej instancji wyjaśnione. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo wskazał na konieczność ustalenia kręgu stron postępowania z uwzględnieniem art. 127 Prawa wodnego. Stronami postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego powinni być bowiem władający powierzchnią ziemi znajdujący się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód.

Niezależnie zatem od tego, że taki zasięg w operacie wodnoprawnym nie został określony, organ winien ocenić interes prawny osób, które wniosły o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2009 r. Wprawdzie organ odwoławczy stwierdził, że właściwym wydaje się określenie zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód na studnię na działce nr 2, w związku z czym stroną powinni być właściciele tej nieruchomości, jednakże wskazał na konieczność zbadania możliwości oddziaływania na tę studnię. Oznacza to, że organ pierwszej instancji ma samodzielnie dokonać ustaleń w tym przedmiocie, po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, stanowisko takie jest w pełni zasadne, jako że rozstrzygnięcie sprawy bez rozważenia całokształtu materiału dowodowego stanowi naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. Sąd podkreślił, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie naruszył art. 126 i art. 127 Prawa wodnego. Skonstatował, że organ drugiej instancji nie rozstrzygnął merytorycznie sprawy administracyjnej i nie zastosował tych przepisów, a jedynie wskazał je jako przepisy prawa, które powinien zastosować organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Odwołanie do tych przepisów jest prawidłowe. Przepis art.127 Prawa wodnego określa krąg stron postępowania o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, a więc ma istotne znaczenie dla oceny podania o wznowienie postępowania opartego na art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zdaniem Sądu, art. 127 ust. 7 Prawa wodnego jest przepisem proceduralnym, szczególnym wobec art. 28 K.p.a., z którego wypływa obowiązek organu prowadzącego postępowanie w pierwszej instancji ustalenia stron. Art. 126 określa natomiast negatywne przesłanki udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego przepis ten może mieć również zastosowanie przy rozstrzyganiu sprawy w postępowaniu wnowieniowym, jako że jego celem jest, po ustaleniu istnienia podstaw wznowienia postępowania, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej.

Skargę kasacyjną złożył K.W. reprezentowany przez radcę prawnego Jadwigę Grzegorek. Zaskarżył powyższe orzeczenie w całości zarzucając:

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 127 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. Prawo wodne, wskutek jego wadliwej wykładni i nieprawidłowego zastosowania w niniejszej sprawie;
2. 2) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na rozstrzygnięcie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, iż przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, wskutek uznania, że właścicielce działki nr 2 mają status strony w niniejszym postępowaniu;
3. 3) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na rozstrzygnięcie art. 106 § 3 P.p.s.a. wskutek nie przeprowadzenia dowodu z dokumentu złożonego na rozprawie przez zainteresowanego, a dotyczącego aktualnego wyniku z badania wody w studni;
4. 4) naruszenie przepisów postępowania art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez uzasadnienie wyroku w sposób nie odpowiadający ustawowemu wzorcowi, a mianowicie braku odniesienia się do zarzutu naruszenia prawa procesowego art. 145 § 1 w związku z art. 146 § 2 K.p.a. podniesionego w skardze, co skutkuje niemożliwością poznania przez stronę rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia.

Wskazując na powyższe podstawy wniósł o:

1. 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku;
2. 2) zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wywodził, że wykonanie studni pod rządami Prawa wodnego z 1974 r. wymagało pozwolenia wodnoprawnego. Sporna studnia jest urządzeniem powstałym nielegalnie i nie powinna skutkować ustaleniami w zakresie stron postępowania. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu pozwoliłoby rozwiać wątpliwości co do oddziaływania wód objętych pozwoleniem wodnoprawnym na studnię. Obecne wyniki wskazują na znaczną poprawę w stosunku do badania, które zostało przeprowadzone w 2010 r. Podkreślił, że pozwolenie dotyczy wyłącznie wody deszczowej, a nie ścieków pochodzących z myjni. Ścieki są odprowadzane do kanalizacji miejskiej zgodnie z zasadami określonymi w projekcie budowlanym.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył W.L. Stwierdził, że studnia była wykonana w 1980 r. Zgodnie z art. 49 ust. 1 obowiązującego wówczas Prawa wodnego, właściciel gruntu mógł, dla zaspokojenia własnych potrzeb i gospodarstwa domowego oraz indywidualnego gospodarstwa rolnego, korzystać bez pozwolenia wodnoprawnego z wody stanowiącej jego własność oraz podziemnej znajdującej się w jego gruncie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Sąd ten bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, ale przesłanki stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie nie zostały stwierdzone.

Przed szczegółowym odniesieniem się do podstaw kasacji stwierdzić należy, że decyzja organu pierwszej instancji, tj. decyzja Prezydenta Bydgoszczy z dnia [...] października 2010 r., nr [...], nie mogła pozostać w obrocie prawnym. Skoro, zdaniem organu pierwszej instancji, wnioskodawcy nie zachowali określonego w art. 148 miesięcznego terminu do złożenia wniosku, to należałoby odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a.

Odnotować jeszcze trzeba, że Prezydent, nie wskazując precyzyjnie przepisu art. 148 § 1 lub art. 148 § 2 K.p.a., stwierdził, ze termin złożenia wniosku o wznowienie wynosi miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Nawiązał w ten sposób do art. 148 § 1 K.p.a. Tymczasem, w odniesieniu do podstawy z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. należy stosować przepis art. 148 § 2 K.p.a., zgodnie z którym, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

W razie stwierdzenia podstaw do odmowy wznowienia postępowania, nie powinno być wydawane postanowienie o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 K.p.a. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji należałoby wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). W takiej sytuacji nie byłoby podstaw do badania okoliczności stanowiących podstawę wznowienia, w tym także okoliczności stanowiącej podstawę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (por. Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2011, s. 582). Już ta wadliwość rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji skutkowała koniecznością jej uchylenia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Nadto, organ pierwszej instancji, orzekający o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., stwierdził, że nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Stwierdzenie to zakończył powołaniem przepisu art. 146 § 2 K.p.a. Tymczasem skutkiem takiej hipotezy nie jest dyspozycja przewidziana w art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., ale rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 151 § 2 K.p.a. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na wadliwość aktu pierwszej instancji i podkreślił, że już ze wskazanych powodów zasadne było uchylenie przez organ odwoławczy decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Żądanie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia nie mogło więc być uwzględnione.

Niezależnie od tego, nie można podzielić zasadności zarzutów skargi kasacyjnej.

Nie jest usprawiedliwiona procesowa podstawa kasacji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie uchybia wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd co prawda nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 146 § 2 K.p.a., ale nie wpłynęło to na prawidłowość uzasadnienia wyroku. Przedstawiona w skardze w tym zakresie argumentacja, według której nie wystąpiły przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1-8 K.p.a., a więc stan faktyczny uzasadnia zastosowanie przepisu art. 146 § 2 K.p.a., nie może być oceniona inaczej, niż jako efekt nieznajomości norm regulujących instytucję wznowienia postępowania administracyjnego. Jak już wynika z powyższych rozważań, zastosowanie art. 146 § 2 K.p.a. i w konsekwencji art. 151 § 2 K.p.a., jest możliwe tylko w sytuacji, gdy decyzja dotychczasowa była dotknięta naruszeniem prawa, stanowiącym okoliczność wymienioną w art. 145 § 1 K.p.a., ale decyzji nie można uchylić na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 K.p.a.

Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie, wskutek uznania, że właściciele działki nr 2 mają status strony w niniejszym postępowaniu. Sąd stwierdził bowiem wyraźnie, że wprawdzie zdaniem organu odwoławczego, właściwym wydaje się określenie zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód na studnię na działce nr 2, w związku z czym stroną powinni być właściciele tej nieruchomości, jednakże wskazał też na konieczność zbadania możliwości oddziaływania na tę studnię. Według Sądu pierwszej instancji oznacza to, że organ pierwszej instancji ma samodzielnie dokonać ustaleń w tym przedmiocie po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego. Zarzut skargi opiera się więc na zakwestionowaniu stanowiska, którego Sąd nie zajął i nie wyraził. Dodać trzeba, że wypowiedzi Sądu dotyczące stron kontrolowanego postępowania administracyjnego, tj. norm materialnych, w oparciu o które należy ocenić przysługiwanie tego statusu oraz postępowania wyjaśniającego związanego z tym ustaleniem, odnoszą się do dalszego postępowania, w którym status strony będzie mógł być rozważany.

W rezultacie jako nietrafny należy ocenić także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 127 ustawy z dnia 18 marca 2001 r. - Prawo wodne, wskutek jego wadliwej wykładni i nieprawidłowego zastosowania w niniejszej sprawie. Niezależnie bowiem od wadliwości zarzutu polegającej na nieprecyzyjnym powołaniu przepisu, stwierdzić należy, iż w razie rozpatrywania, czy wnioskodawcy mają interes prawny skutkujący przysługiwaniem im statusu strony, zasadnicze znaczenie mają normy art. 127 ust. 7 Prawa wodnego.

Przedstawiona sytuacja procesowa jednoznacznie wskazuje na brak uzasadnienia dla przeprowadzania w postępowania sądowym dowodu z dokumentu w postaci aktualnych wyników badania wody w studni. To, czy dowód ten będzie miał znaczenie z punktu widzenia materialnych przesłanek orzekania, rozstrzygnie organ prowadzący postępowanie administracyjne, o ile dojdzie do badania tych przesłanek. Nie ma zatem mowy o naruszeniu art. 106 § 3 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.