Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 858/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. i Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" z siedzibą w G. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia [...] 2009 r., działając na wniosek Gminy Miasta G., reprezentowanej przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta G. z dnia [...] 2008 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa Drogi Zielonej na odcinku od [...]/ul. [...] do skrzyżowania ul. [...] i [...] wraz z rondem [...] i fragmentem ul. [...] z tunelem dla pieszych".
W wyniku wniesionych od powyższej decyzji odwołań przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]", Stowarzyszenie "[...]" i [...] Sp. z o.o. decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] 2009 r. Nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia "Budowa Drogi Zielonej na odcinku od Al. [...]/ul. [...] do skrzyżowania ul. [...] i [...] wraz z rondem [...] i fragmentem ul. [...] z tunelem dla pieszych".
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż biorąc pod uwagę treść art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), sprawę niniejszą rozpatrzono w oparciu o przepisy dotyczące ocen oddziaływania na środowisko, wynikające z ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.), z tym, że dotychczasowe kompetencje ministra właściwego do spraw środowiska przejął Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska.
Odnosząc się zaś do zarzutów stron zawartych w odwołaniach stwierdził, że brak jest dowodów, które potwierdzałyby niezebranie całego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i nierozważnie ich przez organ I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zbadał i rozważył uwagi podnoszone przez strony, a także odniósł się do nich w swojej decyzji (str. 12 i 13 decyzji). W ocenie organu nie znajduje również uzasadnienia podnoszony zarzut odmiennego przedstawienia zamierzenia na rysunku nr 1 i w opisie do raportu o oddziaływaniu na środowisko. Z analizy materiału dowodowego wynika bowiem, że na rysunku nr 1 pokazano poglądowo zakładany układ docelowy rozwiązania drogowego, a nie będący przedmiotem wnioskowanej obecnie realizacji.
Natomiast rysunek nr 9, w opinii organu odwoławczego, jest prawidłowo opisany i oznaczony. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowości w zakresie oszacowania ruchu pojazdów, uciążliwości hałasu i zanieczyszczeń powietrza, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż organ zasadnie uznał, że podane dane są prawidłowe. W jednej tabeli opisują bowiem ruch w czasie godzin szczytu, a w drugiej w układzie natężeń średniodobowych. Podkreślono, iż założone prognozy ruchu zostaną zweryfikowane na etapie analizy porealizacyjnej. Również w analizie porealizacyjnej zostanie zbadany stan zanieczyszczenia powietrza, który w ocenie organu, na chwilę obecną nie budzi zastrzeżeń, ponieważ w rejonie inwestycji nie występują przekroczenia dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń.
Odnosząc się do wskazanej przez [...] Sp. z o. o. okoliczności, iż przedmiotowe przedsięwzięcie spowoduje znaczne przekroczenie norm hałasu o ok. 75 dB na terenie usługowym, na którym, według skarżącego, nie jest dopuszczalne oddziaływanie hałasem, wibracjami czy zanieczyszczeniami komunikacyjnymi organ stwierdził, że nieruchomość należąca do strony, zgodnie z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, znajduje się na terenie usługowym i według zapisów tego planu może ona graniczyć bezpośrednio z obszarem komunikacyjnym. Wskazano, iż sytuacja taka ma miejsce również obecnie, w związku z przyleganiem wspomnianej nieruchomości do układu drogowego ulicy [...] wraz ze skrzyżowaniem. Wyjaśniono ponadto, iż teren usługowy, na którym znajduje się nieruchomość skarżącego, nie podlega rygorowi ochrony akustycznej.
Rozpatrując zarzut, dotyczący braku opisu sposobu odprowadzania wód deszczowych wyjaśniono, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż funkcjonujący rów melioracyjny będzie zlikwidowany, a jednocześnie zbudowany zostanie system sieci deszczowej. Za bezzasadny organ uznał również zarzut braku podpisów wszystkich autorów raportu o oddziaływaniu na środowisko. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż według obowiązujących przepisów prawa, w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i aneksie do niego powinny znaleźć się nazwiska osób sporządzających powyższe opracowanie. Nie jest natomiast konieczne, w ocenie organu, aby autorzy raportu o oddziaływaniu na środowisku podpisywali ten dokument. Wskazano, iż pomimo, że od autorów raportów o oddziaływaniu na środowisko nie wymaga się posiadania specjalistycznych uprawnień, to w składzie zespołu autorskiego opracowującego przedmiotowy raport znalazły się osoby, które powyższe uprawnienia posiadały.
Ponadto rozpatrując zarzut dotyczący konieczności wykupu nieruchomości strony przez inwestora przed przystąpieniem do realizacji inwestycji drogowej, braku możliwości realizacji przedsięwzięcia przebiegającego przez teren [...] Sp. z o. o. bez uzyskania uprzedniej zgody, oraz naruszenia uprawnień skarżącego w zakresie korzystania ze swojej nieruchomości, uznano, że powyższe kwestie nie należą do kompetencji organu właściwego do spraw środowiska. W ocenie organu odwoławczego, nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty związane z odległością przedmiotowej inwestycji od obiektu budowlanego będącego własnością Spółki oraz dostępu do jej działek, bowiem nie należą one do kompetencji organu odpowiedzialnego za wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Odpowiadając na zarzut Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" o nieudostępnieniu w oryginale pisma organu I instancji, stanowiącego wezwanie do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uznał za słuszne stanowisko organu I instancji, wskazując, iż osoba zapoznająca się z dokumentacją nie posiadała upoważnienia do reprezentowania strony w prowadzonym postępowaniu. W związku z powyższym, w ocenie organu, rację należy przyznać organowi I instancji, który na podstawie art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska wydał jedynie wydruk pisma, a nie jego odpisy.
Rozpatrując zarzut braku zsumowania uciążliwości wynikających z funkcjonowania hali sportowo-widowiskowej z uciążliwościami projektowanego układu komunikacyjnego, organ wskazał, iż niniejsze przedsięwzięcie traktować trzeba jako samodzielne zamierzenie inwestycyjne. Podkreślono, iż oddziaływania skumulowane dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem niniejszego postępowania, były badane w oparciu o powstałe do tej pory liczne opracowania, wymienione w zaskarżonej decyzji. Ponadto skontrolowane zostały oddziaływania kumulujące się z innymi występującymi w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji przedsięwzięciami, m.in. z halą sportowo-widowiskową. Zbadany został zakres oddziaływań na wody powierzchniowe, stan powietrza i uciążliwości emisyjne hałasu. W ich wyniku oceniony został efekt skumulowany planowanej drogi i hali sportowo-widowiskowej z infrastrukturą, co pozwoliło na zastosowanie odpowiednich środków zaradczych i minimalizujących potencjalne negatywne oddziaływania.
W odpowiedzi na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" dotyczący konieczności rozszerzenia zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko o całą długość ul. [...], wobec wzrostu ruchu drogowego i innych uciążliwości wynikających z planowanej rozbudowy [...] w [...], organ odwoławczy wskazał, iż wszelkie oddziaływania generowane przez rewitalizację [...] będą uwzględnione i oceniane w trakcie postępowania związanego z realizacją tej inwestycji.
Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego braku w raporcie o oddziaływaniu na środowisko analizy wariantów w zakresie lokalizacji przebiegu dróg, wskazano, że inwestor w uzupełnieniu swojego wniosku złożył informację na temat analizy wariantów układu komunikacyjnego miasta G. w rejonie planowanego przedsięwzięcia, które były rozpatrywane w procesie przygotowania inwestycji. Organ odwoławczy podkreślił, iż wariant wnioskowany przez inwestora jest efektem prac nad realizacją spójnego układu komunikacyjnego, uwzględniającego m.in. potrzebę powiązania budowanej hali sportowo-widowiskowej z układami komunikacyjnymi G. i S. Stwierdził, iż podczas wcześniejszej analizy i prac koncepcyjnych rozpatrywano szereg wariantów.
Ponadto wskazano, iż przebieg drogi był przedmiotem oceny strategicznej na etapie ustalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, obejmujących rejon przedmiotowej inwestycji. Nie można więc, w ocenie organu, zgodzić się z twierdzeniem odwołujących się, iż nierozważono, w ramach prowadzonego postępowania oceny oddziaływania na środowisko, alternatywnych wariantów lokalizacji trasy i oparto się wyłącznie na analizie rozwiązań technicznych na jednym przebiegu drogi. Zdaniem organu odwoławczego, raport o oddziaływaniu na środowisko i załączony do niego aneks spełniają wymagania określone w art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ustalenia wyżej wskazanych dokumentów są, w ocenie organu, kompletne i wystarczające do dokonania oceny wpływu inwestycji na środowisko.
Natomiast rozpatrując zarzut braku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej przy przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy stwierdził, iż ocena konieczności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, za wyjątkiem, gdy obowiązek ten wynika z przepisu prawa, należy do samego organu.
Skargi na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. oraz Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" z siedzibą w G. Skarżącą Spółka zarzuciła zakwestionowanej decyzji naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., polegające na niezebraniu i nierozważeniu całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności nie ustosunkowanie się do zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą w toku postępowania.
W ocenie skarżącej Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w istocie zaakceptował stanowisko organu I instancji, który jedynie przytoczył zarzuty skarżącej Spółki oraz streścił odpowiedź inwestora, który ustosunkował się do tych zarzutów. Podkreślono, iż w zaskarżonej decyzji nie dokonano merytorycznej oceny zarzutów obu stron. Ponadto zdaniem pełnomocnika nie można uznać za słuszne stanowiska organu, iż teren usługowy, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej Spółki, nie podlega rygorowi ochrony akustycznej. Stanowiska tego, w ocenie pełnomocnika, organ w żadne sposób nie wyjaśnił. Z tego względu [...] Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji jako niezgodnych z prawem.
Natomiast Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" zarzuciła zakwestionowanej decyzji wydanie z naruszeniem art. 46 ust. 1a, art. 46 ust. 1b, art. 46 ust. 2a oraz art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ocenie skarżącej Spółdzielni, decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest wadliwa, narusza przepisy prawa i powiela uchybienia zarzucane decyzji organu I instancji z dnia [...] 2009 r.
W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesione skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Sąd I instancji przytoczył przepis art. 46a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska i podniósł, że w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte wnioskiem Gminy Miasta G. reprezentowanej przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta G. z dnia [...] 2008 r. Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z art. 46a ust. 7 pkt 1 lit. b i ust. 9 był Wojewoda Pomorski, którego kompetencje w dniu 15 listopada 2008 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) przejął Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G. Nadto Sąd wskazał, że zgodnie z treścią art. 153 ust. 1 powyższej ustawy w stosunku do spraw wszczętych przed dniem 15 listopada 2008 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym, że dotychczasowe kompetencje ministra właściwego do spraw środowiska przejmuje Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, a wojewodów przejmują regionalni dyrektorzy ochrony środowiska.
Planowane przedsięwzięcie polegające na budowie drogi zbiorczej o nowym przebiegu, bezkolizyjnym z aktualnym układem drogowym, na odcinku od Al. [...] / ul. [...] do skrzyżowania ulic [...] i [...] wraz z rondem [...] i fragmentem ul. [...] z tunelem dla pieszych, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Ponadto Sąd przytoczył przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska i wskazał, że w przedmiotowej sprawie obowiązek sporządzenia raportu został nałożony postanowieniem Wojewody Pomorskiego z dnia [...] 2008 r. W dalszej części uzasadnienia Sąd przytoczył przepis art. 47 ustawy Prawo ochrony środowiska i wskazał, iż przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ prowadzący postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dokonuje uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia z właściwymi organami zgodnie z art. 48 ustawy Prawo ochrony środowiska. W przypadku dróg będących przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, zgodnie z art. 57 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 2 pkt 1a warunki realizacji przedsięwzięcia uzgadnia się z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym. Z kolei art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska wskazuje, jakie elementy powinien zawierać raport oddziaływania na środowisko.
Sąd wyjaśnił również, że zgodnie z treścią art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, należy zapewnić możliwość udziału społeczeństwa. Zaś zgodnie z treścią art. 56 ust. 1b pkt 1, 2, 3, ust. 2 pkt 1, 2, 3, ust. 3, ust. 4 pkt 2, ust. 7 i ust. 8 ustawy Prawo ochrony środowiska organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach winien między innymi, uwzględnić uzgodnienia organów, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki przeprowadzonego postępowania z udziałem społeczeństwa. W decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ określa m. in.: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, 2) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym.
Ponadto Sąd wskazał, że decyzja musi zawierać charakterystykę całego przedsięwzięcia w postaci załącznika do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wymaga uzasadnienia i powinna zawierać informacje o sposobie wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem w postępowaniu społeczeństwa.
W ocenie Sądu, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi zbiorczej o nowym przebiegu, bezkolizyjnym z aktualnym układem drogowym, na odcinku od Al. [...] / ul. [...] do skrzyżowania ulic [...] i [...] wraz z rondem [...] i fragmentem ul. [...] z tunelem dla pieszych, wydana w przedmiotowej sprawie odpowiada wszystkim wyżej wskazanym przepisom prawa. Również raport o oddziaływaniu na środowisko dołączony do wniosku inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia spełnia, wbrew twierdzeniom skarżących, wymogi art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Zdaniem Sądu, raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony w niniejszej sprawie nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności i przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych.
Sąd zauważył także, że nie podziela zarzutu skarżącej [...] Sp. z o.o., iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., mających istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew stanowisku skarżącej, zdaniem Sądu organ odwoławczy w swojej decyzji ustosunkował się do podniesionych przez [...] Sp. z o.o. zarzutów. Również do stanowiska skarżącej ustosunkował się w swojej decyzji organ I instancji.
W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, iż rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826) w § 1 ust. 1 określa zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu dla następujących rodzajów terenów przeznaczonych: pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, na cele mieszkaniowo-usługowe. Przypomniał również stanowisko organu odwoławczego, który wskazał, że nieruchomość należąca do [...] Sp. z o.o. znajduje się w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oznaczonym jako teren usługowy i podniósł, że zasadnie organ wskazał, że tereny przeznaczone na cele usługowe nie podlegają rygorowi ochrony akustycznej.
Nadto Sąd wskazał, że nie podziela zarzutu zawartego w skardze Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", a dotyczącego naruszenia zaskarżoną decyzją art. 46 ust. 1a i ust. 1b ustawy Prawo ochrony środowiska. Sąd przytoczył powyższe przepisy i zauważył, że dotyczą one przedsięwzięć drogowych mogących znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 29 i 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, będą to przedsięwzięcia drogowe mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu jest obligatoryjne, takie jak autostrada, drogi ekspresowe oraz pozostałe drogi publiczne o nie mniej niż czterech pasach ruchu, na odcinku nie mniejszym niż 10 km.
W ocenie Sądu przepisy te nie mogły zostać naruszone zaskarżoną decyzją, gdyż decyzja dotyczy przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Sąd podzielił stanowisko organu, że przedmiotowe przedsięwzięcie stanowi samodzielne zamierzenie inwestycyjne. Zdaniem Sądu, zgodnie z art. 46 ust. 2a ustawy Prawo ochrony środowiska przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. W ocenie Sądu nie ma podstaw do kwalifikowania jako jednego przedsięwzięcia budowy Drogi Zielonej na odcinku od Al. [...]/ul. [...] do skrzyżowania ul. [...] i [...] wraz z rondem [...] i fragmentem ul. [...] z tunelem dla pieszych i budowy Hali Sportowo-Widowiskowej z infrastrukturą, gdyż brak jest uzasadnienia dla stanowiska, że ze względów technicznych jest to jedno przedsięwzięcie. Nie przesądza tego fakt, że planowane przedsięwzięcie stanowić będzie podstawowe połączenie Hali Sportowo - Widowiskowej z układem komunikacyjnym G. i S. Sąd I instancji zauważył także, że przedmiotowe przedsięwzięcie drogowe, może w przyszłości być wykorzystane w realizacji Drogi Zielonej w G., jako fragmentu trasy północno-wschodniej tzw. dużej ramy komunikacyjnej miasta.
W tej sytuacji, zdaniem Sądu, słusznie organ zauważył, że obecnie planowane przedsięwzięcie dopiero w pewnym horyzoncie czasowym może stać się częścią większego przedsięwzięcia drogowego. Natomiast obecnie stanowi naturalnie wyodrębnioną inwestycję, która w przyszłości może stać się częścią koncepcji szerokiego rozwiązania komunikacyjnego w G. Takiemu rozumieniu pojęcia przedsięwzięcia, zdaniem Sądu, dla którego przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko nie sprzeciwia się treść art. 46 ust. 2 i art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Dlatego, zdaniem Sądu, zgodzić się należy za stanowiskiem organu, iż nieuzasadnione jest objęcie przedmiotem oceny oddziaływania na środowisko niniejszego przedsięwzięcia, jak również budowy Hali Sportowo - Widowiskowej i Drogi Zielonej. A zatem nie istnieje konieczność objęcia jednym raportem o oddziaływaniu na środowisko wszystkich tych przedsięwzięć.
Zdaniem Sądu wbrew stanowisku skarżącej Spółdzielni, w aneksie do raportu została przeprowadzona analiza oddziaływania skumulowanego dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W ramach analizy zostały skontrolowane oddziaływania kumulujące się m.in. z Halą Sportowo – Widowiskową.
W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" o braku analizy wariantów przebiegu drogi. Z akt administracyjnych wynika, że inwestor złożył informację na temat analizy wariantów układu komunikacyjnego w rejonie przebiegu planowanego przedsięwzięcia, które były przedmiotem badań w procesie przygotowania inwestycji. Zaznaczono również, że wariant przyjęty do realizacji jest zgodny z obowiązującym Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego połączenia drogowego dolnego tarasu miasta G. z obwodnicą [...].
W toku postępowania administracyjnego Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" przedstawiła alternatywne w stosunku do rozważanego w raporcie o oddziaływaniu na środowisko, rozwiązanie przebiegu układu komunikacyjnego mającego skomunikować układ drogowy z Halą Sportowo–Widowiskową. Jednakże należy zauważyć, że w toku przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, organ dokonuje analizy i oceny wariantu przedsięwzięcia wybranego do realizacji przez inwestora (art. 55 ustawy Prawo ochrony środowiska). Organ w ramach tego postępowania nie posiada kompetencji do analizy wariantów zgłaszanych przez inne strony.
Sąd nie znalazł również podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 6 ust. 2 - 6 Dyrektywy Rady Europy nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r., która została zmieniona Dyrektywą 96/61/WE oraz Dyrektywą 2003/35/WE Rady Europy z dnia 26 maja 2003 r., z uwagi na to, że mają one charakter jedynie wytycznych, a nie obowiązującego prawa.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., oddalił wniesione skargi.
Od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną wywiodła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P., zaskarżając je w całości i zarzucając mu:
- - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej przyjął, iż organ odwoławczy w swojej decyzji ustosunkował się do podniesionych przez skarżącego zarzutów, a tym samym nie wydał decyzji z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, podczas gdy prawidłowa ocena działania organu prowadzi do wniosku, iż organ administracyjny nie zebrał i nie rozważył całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności nie ustosunkował się do zastrzeżeń przedłożonych przez skarżącego w toku postępowania, czym dopuścił się naruszenia postępowania mającego wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zakwestionowanego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący kasacyjnie podkreślił, że z uzasadnienia zakwestionowanej decyzji wynika, iż organ II instancji zaakceptował w sposób bezkrytyczny stanowisko organu I instancji, który ograniczył się jedynie do przytoczenia zarzutów skarżących oraz streścił "decyzje inwestora". Zdaniem autora skargi kasacyjnej w zaskarżonych decyzjach brak było merytorycznej oceny obu stanowisk, a prawidłowe działanie organu polegać powinno na zebraniu całego materiału dowodowego i wydaniu decyzji w oparciu o tak zebrany materiał. Ponadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie nie można uznać za słuszne stanowiska organu, iż teren usługowy na którym znajduje się nieruchomość Spółki nie podlega rygorowi ochrony akustycznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był rozpoznać skargę kasacyjną przy uwzględnieniu zgłoszonego w niej zarzutu.
Skarga kasacyjna wywiedziona w niniejszej sprawie nie zawiera jednak usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a jedyny zarzut naruszenia prawa procesowego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji przeprowadził taką kontrolę. Nieuwzględnienie zarzutów wniesionych w tej sprawie skarg Spółki z o.o. [...] i Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" spowodowały zastosowanie przez Sąd I instancji konstrukcji oddalenia skarg zgodnie z art. 151 p.p.s.a.
W złożonej skardze kasacyjnej Spółki z o.o. [...] w odniesieniu do zaskarżonego wyroku przedstawiono wyłącznie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji, gdyż jak wskazano organ administracji nie zebrał i nie rozważył całego materiału, a to nie ustosunkował się do zastrzeżeń przedstawionych przez stronę w toku postępowania. Jednakże analiza akt sprawy w powiązaniu z zaskarżonym wyrokiem prowadzi do odmiennych wniosków.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Jak trafnie twierdzi się w doktrynie, w tej kategorii podstawy uchylenia decyzji i postanowienia mieści się brak należytej staranności wykazanej przez organ administracji publicznej w prowadzeniu sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości stanu faktycznego oraz materiału dowodowego występującego w sprawie (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2000, str. 305-306). Stąd też regułą jest, że uchylenie decyzji lub postanowienia w oparciu o powołany przepis następuje wtedy, gdy naruszono kilka przepisów procesowych, a uchybienie im mogło w sposób istotny oddziaływać na treść decyzji lub postanowienia.
W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji przy uwzględnieniu zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej nie miał podstaw do zastosowania tej konstrukcji w odniesieniu do skargi Spółki z o.o. [...].
Przede wszystkim niespornym pozostaje okoliczność, że skarżąca Spółka brała czynny udział w postępowaniu dot. środowiskowych uwarunkowań zgodny na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Po wszczęciu postępowania w tej sprawie strona składała zastrzeżenia i uwagi (pismem z dnia 19 października 2009 r.), na które inwestor zobowiązany przez organ odpowiadał, precyzyjnie ustosunkowując się do poszczególnych uwag. Stanowiska te zostały dokładnie przedstawione w obszernej decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w G. z dnia [...] 2009 r. (strona 12 i 13 tej decyzji). To, że organ administracji I instancji wskazał, że uznał wyjaśnienia inwestora na zarzuty skarżącego kasacyjnie za wystarczające, w sytuacji szczegółowego ich omówienia w tej decyzji, należy uznać za takie działanie, które nie może być ocenione jako naruszające prawo. Niewątpliwie organ ustosunkował się do zarzutów strony, przyjmując obszerne wyjaśnienia inwestora za prawidłowe co oznacza, że odniósł do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a jednocześnie ocenił tym samym zastrzeżenia i uwagi skarżącego kasacyjnie.
Również organ odwoławczy rozpoznając odwołania stron uznał ustalenia organu I instancji za prawidłowe i odniósł się w uzasadnieniu do zarzutów trzech podmiotów odwołujących się w tym i Spółki [...], która przecież powtórzyła wcześniejsze zarzuty i wykazywała, że organ I instancji nie ustosunkował się generalnie do zarzutów tej strony. Niemniej jednak, jak wynika z zaskarżonej decyzji, odniesiono się do zastrzeżeń skarżącego kasacyjnie podniesionych w odwołaniu w tym również wykazywanego nieprawidłowego zebrania materiału dowodowego i jego oceny przez organ I instancji. Przede wszystkim organ odwoławczy uznał ustalenia organu I instancji za właściwe i sam ustosunkował się do zastrzeżeń i uwag skarżącej Spółki przedstawionych również w piśmie z dnia 19 października 2009 r. W obszernych motywach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ocenił zarzuty odwołującej się Spółki za niezasadne, przedstawiając w tym zakresie stosowne rozważania, w tym dotyczące kwestii odległości przedmiotowej inwestycji od obiektu budowlanego będącego własnością Spółki z o.o., wykupu nieruchomości Spółki przez inwestora, nieprawidłowości w oszacowania hałasu, sposobu odprowadzania wód gruntowych, braku podpisu wszystkich autorów raportu, czy też braku alternatywnych rozwiązań dla projektowanego przedsięwzięcia.
Tym samym należy uznać, że do uwag i zastrzeżeń Spółki [...] w tej sprawie oraz argumentów odwołania odniesiono się w zaskarżonej decyzji co przecież wynika wprost z tego rozstrzygnięcia, a pomieszczone one zostały odpowiednio w wyszczególnionych tam punktach jako - ad 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8 i 12 tej decyzji.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przywołane zatem rozważania organów świadczą o tym, że jak trafnie uznał to Sąd I instancji, nie doszło w opisanym zakresie do naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można zatem uznać, że organy administracji pozostawiły zastrzeżenia i uwagi strony jak też zarzuty odwołania bez należytego wyjaśnienia. Dlatego też nie można również Sądowi I instancji zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Tak naprawdę skarga kasacyjna poza kwestionowaniem samego faktu nieodniesienia się do zarzutów strony co jest przecież nieusprawiedliwione, nie przedstawia jakichkolwiek rozważań, które pozwalałyby na podważenie przedstawionego stanowiska organu, a jednocześnie na przedstawienie przez NSA rozważań, zawierających ewentualną polemikę z nimi.
Zakwestionowano jedynie w motywach kasacji stanowiska organu, że sporny teren usługowy, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej Spółki nie podlega rygorom ochrony akustycznej. Skarżący kasacyjnie uznał to twierdzenie za arbitralne.
Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, iż wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie prawidłowo również odniesiono się w zaskarżonej decyzji do kwestii nieprawidłowego oszacowania hałasu (ad 3 zaskarżonej decyzji). To w tym zakresie podniesiono, że nieruchomość należąca do strony, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, znajduje się na terenie usługowym i według tego planu może graniczyć bezpośrednio z obszarem komunikacyjnym. Sytuacja taka ma miejsce jak wykazywano również obecnie, w związku z przyleganiem tej nieruchomości do układu drogowego ul. [...] wraz ze skrzyżowaniem. Uznano, że nieruchomość skarżącego nie podlega rygorom ochrony akustycznej.
Natomiast Sąd I instancji uznając za prawidłowe stanowisko organu w powyższym zakresie trafnie powołał się na zróżnicowanie dopuszczalnego poziomu hałasu określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826), w którym w odniesieniu do wskazanych przeznaczeń terenów należy zachować szczególne wymagania ochrony akustycznej. Teren nieruchomości skarżącej Spółki nie jest wśród nich wymieniony co oznacza, iż nie ma tych szczególnych wymogów. To zaś oznacza, że nie podlega rygorom ochrony akustycznej wskazanej w tym akcie podustawowym lecz wyłącznie na ogólnych zasadach. Tym samym trafnie uznano, że nieruchomość skarżącego nie podlega rygorom ochrony akustycznej określonym właśnie we wskazanym rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r.
Dlatego też mając powyższe na uwadze przyjąć należy, iż skarga kasacyjna jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił wniesioną skargę kasacyjną.