Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2018 r., VII SA/Wa 587/18, oddalił skargę P. M. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie uznania zarzutów za bezzasadne.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej PINB) nakazał skarżącemu rozbiórkę budynku myjni - warsztatu z pomieszczeniami gospodarczymi i kotłownią zlokalizowanego na działce nr 172 w miejscowości K., gm. R. MWINB decyzją z [...] września 2015 r. utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Postanowieniem z 13 stycznia 2016 r., VII SA/Wa 2492/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na ww. decyzję. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone i decyzja PINB z [...] lipca 2015 r. stała się ostateczna. Wobec tego, że skarżący nie wykonał tej decyzji, organ powiatowy podjął działania mające na celu wyegzekwowanie obowiązku nią objętego.
W dniu [...] kwietnia 2017 r. doręczono zobowiązanemu upomnienie wzywające do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji.
Dnia [...] maja 2017 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który skarżący otrzymał 2 czerwca 2017 r. Wobec złożenia przez skarżącego zarzutu i uznania go przez PINB postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. za zasadny, organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy z [...] maja 2017 r.
W dniu [...] listopada 2017 r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...], który doręczono zobowiązanemu 9 listopada 2017 r. Tytuł ten obejmował obowiązek rozbiórki budynku myjni - warsztatu z pomieszczeniami gospodarczymi i kotłownią zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości K., gm. R. oraz obowiązek zapłaty kosztów upomnienia w kwocie 11,60 zł.
Skarżący zgłosił zarzut, powołując się na nieprawidłowe wystawienie tytułu wykonawczego, tj. art. 33 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t.Dz.U.2017.1201 ze zm.; dalej u.p.e.a.). W tym kontekście podniósł niewłaściwe wypełnienie części C tytułu, a to poprzez niewskazanie podstawy prawnej egzekucji w pkt 5, przez co naruszono art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Nadto nieprawidłowo wypełniono pkt 8 w części C przedmiotowego dokumentu z uwagi na brak pełnych danych adresowych posiadacza rachunku.
PINB postanowieniem z [...] listopada 2017 r. uznał ten zarzut za bezzasadny. Podał, że w części C tytułu wykonawczego powołano jako podstawę prawną art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., a pkt 5 części C tytułu odnosi się do określenia innej aniżeli powyższa podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, która w niniejszym postępowaniu nie ma zastosowania. W kwestii braku określenia w pkt 8 części C tytułu wykonawczego adresu siedziby posiadacza rachunku PINB przyznał, iż adres nie został podany, ale skarżący dokonał wpłaty kosztów upomnienia, które w dniu 10 listopada 2017 r. zostały zaksięgowane na koncie organu.
Zaskarżonym postanowieniem MWINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2017. 1257 ze zm.; dalej k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t.Dz.U.2017.1332 ze zm.; dalej p.b.), po rozpatrzeniu zażalenia P. M., utrzymał w mocy postanowienie PINB z [...] listopada 2017 r.
W skardze na to postanowienie P. M. wniósł o jego uchylenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 7, art. 10, art. 15 i art. 77 k.p.a. oraz art. 34 § 5 u.p.e.a.
W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
W ocenie WSA, zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie organu powiatowego nie naruszają prawa. W zakresie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe wypełnienie poz. 5 i poz. 8 w części C tego dokumentu (tj. odpowiednio brak wskazania podstawy prawnej egzekucji - poz. 5 oraz brak pełnych danych adresowych posiadacza rachunku - poz. 8), Sąd uznał, że zarzuty te nie były całkowicie pozbawione podstaw, ale nie mogły skutecznie wyeliminować z obrotu prawnego tytułu wykonawczego.
Sąd podkreślił, że wymogi formalne tytułu wykonawczego mają zagwarantować zobowiązanemu, że prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne znajduje podstawy prawne i że zostanie wyegzekwowany obowiązek, do wykonania którego jest on zobowiązany. Naruszenie wymogów formalnych tytułu wykonawczego musi przełożyć się na niebezpieczeństwo wyegzekwowania innego obowiązku niż obciążający zobowiązanego. Dopiero taki brak formalny tytułu wykonawczego, który tę gwarancję istotnie narusza, należy postrzegać w kategorii przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego (wyrok NSA z 13.09.2017r., II FSK 2222/15). Zarzuty wadliwości postępowania egzekucyjnego opartego na niespełniającym wymogów formalnych tytule wykonawczym należy więc oceniać przez pryzmat wypełnienia funkcji gwarancyjnej oraz pewności co do tego, czy wyegzekwowany zostanie faktycznie nałożony na skarżącego obowiązek. Może bowiem zdarzyć się sytuacja, w której dostrzegalne są pewne braki bądź niedokładności tytułu wykonawczego, jednak ich nieistotność nie zagraża naruszeniu zasad legalizmu i prowadzenia przez organy postępowania w sposób budzący zaufanie (wyrok NSA z 24.10.2018r., II FSK 2390/16).
W opinii Sądu, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż uchybienia tytułu wykonawczego nr [...] w poz. 5 i poz. 8 w części C, stanowią niedokładności w żaden sposób niewpływające na legalność tego urzędowego dokumentu.
Zdaniem Sądu, za niezasadne należy uznać przedstawione w skardze zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 3 oraz art. 6, art. 7, art. 10, art. 15 i art. 77 k.p.a., które skarżący ogólnikowo powołał, upatrując naruszenia zasady praworządności, zasady dwuinstancyjności i braku wyczerpującego uzasadnienia postanowienia.
Z uwagi na powyższe Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego mającego wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł P. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2018.1302 ze zm.) w zw. z art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10, art. 27 § 1 pkt 6 i art. 26 § 1 u.p.e.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W rozpatrywanej istotne jest, że z tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. wynika jednoznacznie, jaki obowiązek, na kogo i jaką decyzją ostateczną nałożony, nie został wykonany i że z tego powodu wystawiono powyższy tytuł wykonawczy. Dlatego też dostrzeżone przez skarżącego kasacyjnie niedokładności w niektórych punktach tego tytułu wykonawczego nie miały wpływu na wynik sprawy, gdyż nie dotyczyły istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii. Sąd I instancji prawidłowo w tej sytuacji przeanalizował wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności i słusznie uznał, że w sprawie tej nie naruszono przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Trafnie zatem zastosował art. 151 p.p.s.a., ponieważ zaskarżone postanowienie nie naruszało art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10, art. 27 § 1 pkt 6 oraz art. 26 § 1 u.p.e.a. w stopniu wymagającym wyeliminowania zaskarżonego aktu administracyjnego z obrotu prawnego.
W tym stanie rzeczy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nie znalazł usprawiedliwionych podstaw.
Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.