Uzasadnienie
Wyrokiem z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1210/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi O. D. na uchwałę Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu pielęgniarki, uchylił zaskarżoną oraz poprzedzającą ją uchwałę Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w P. nr [...] z dnia [...] października 2018 r. oraz zasądził od Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych na rzecz O. D. kwotę 714 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Naczelna Rada Pielęgniarek i Położnych, zaskarżając go w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- 1. art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 916, "u.s.p.p.") w zw. z art. 33 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, "dyrektywa 2005/36/WE" i w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 576, "u.z.p.p.") poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że Naczelnej Radzie Pielęgniarek i Położnych nie przysługuje możliwość oceniania czy świadectwo ukończenia szkoły pielęgniarskiej w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 35 u.z.p.p. zostało uzyskane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego, i czy legitymujący się nim cudzoziemiec spełnia minima programowe zawarte w art. 31 ust. 3 dyrektywy 2005/3 6/WE;
- 2. art. 31 ust. 3 i art. 33 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 5 i art. 52 ust. 3 pkt 2 u.z.p.p. oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 202 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów dla pielęgniarek i położnych, które posiadają świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki i położnej (Dz. U. 2012, poz. 770) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że skarżąca posiada świadectwo ukończenia szkoły pielęgniarskiej, a zatem spełnia przesłanki wskazane w art. 35 ust. 1 pkt. 5 u.z.p.p., podczas gdy świadectwo to zostało wydane w sposób naruszający wskazane przepisy prawa wspólnotowego, posiadającego prymat nad prawem krajowym, tudzież zostało wydane w wyniku odbycia tzw. studiów pomostowych, do których skarżąca nie była uprawniona, a co za tym idzie nie poświadcza ono zdobycia przez skarżącą minimów programowych wskazanych w art. 31 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE;
- 3. art. 3 i art. 4 umowy pomiędzy Rządem Rzeczpospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów U. o wzajemnym uznawaniu akademickich dokumentów o wykształceniu i równości stopni z dnia [...] kwietnia 2005 r. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 5 oraz art. 52 ust. 3 pkt. 1 i 2 u.z.p.p., a także art. 33 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia z dnia 14 czerwca 2012 r. (Dz. U. 2012, poz. 170) poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że umowa ta znajduje zastosowanie do dyplomów młodszego specjalisty wystawianych na U., jako świadectwa ukończenia szkoły średniej, co uprawniałoby do kontynuowania dalszego kształcenia na polskich szkołach wyższych, w tym tzw. studiach pomostowych, podczas gdy dyplom młodszego specjalisty na gruncie prawa u. stanowi dowód uzyskania wykształcenia wyższego – nie uprawnia on do odbycia tzw. studiów pomostowych;
- 4. art. 31 ust. 3, ust. 6, ust. 7 i art. 33 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na wywiedzeniu na podstawie wykładni funkcjonalnej, że liczą się bardziej efekty kształcenia, niż typy szkół, w których odbywało się kształcenie pielęgniarek, co ma podważać kluczowy argument zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, że tylko określone szkoły polskie pozwalają na skrócenie okresu szkolenia, co stoi w oczywistej sprzeczności z brzmieniem art. 33 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE, a także z art. 52 ust. 3 pkt. 2 u.z.p.p. oraz § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2012 r. (Dz. U. 2012, poz. 770), a także wykładnią celowościową i historyczną art. 33 ust. 3 dyrektywy i art. 52 ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w powiązaniu z:
- 1. art. 35 ust. 1 pkt 2 u.z.p.p. poprzez brak zbadania, czy przedłożone przez skarżącą urzędowe poświadczenie znajomości języka polskiego na poziomie B1 spełnia przesłanki wynikające z art. 35 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 34 ust. 1 u.z.p.p., tj., czy zaświadczona znajomość języka polskiego odpowiada wymaganiom stawianym dla znajomości języka polskiego przez pielęgniarki, zgodnie z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 9 lipca 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu znajomości języka polskiego w mowie i w piśmie, niezbędnego do wykonywania zawodów pielęgniarki i położnej (Dz. U. z 2012 r., poz. 817), wydanym na podstawie art. 34 ust. 1 u.z.p.p., w sytuacji gdy sąd pierwszej instancji miał obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony, ponieważ spełnienie warunku z art. 35 ust. 1 pkt 2 u.z.p.p. ma istotne znaczenie dla sprawy;
- 2. art. 35 ust. 1 pkt. 3 u.z.p.p. poprzez brak zbadania, czy przedłożone przez skarżącą poświadczenia stanowią zaświadczenie o wykonywaniu zawodu pielęgniarki na podstawie przepisów obowiązujących w państwie, w którym dotychczas skarżąca wykonywała zawód, w sytuacji gdy z treści tych poświadczeń nie można wywieść, że skarżąca taki zawód wykonywała, a jedynie, że nabyła prawo wykonywania zawodu pielęgniarki.
tj. ogólnie naruszenie obowiązku dokonania oceny zaskarżonej uchwały nawet wówczas, gdy w skardze dane zarzuty nie zostały podniesione, a w uzasadnieniu wyroku wskazano, że sąd dokonał kontroli zaskarżonej uchwały oraz wziął pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.
Na podstawie przytoczonych zarzutów, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i rozpoznanie skargi, alternatywnie, w przypadku nieuwzględnienia powyższego, o uwzględnienie skargi kasacyjnej oraz uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie organ przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.
Pismem z [...] marca 2020 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, O. D. wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącej kasacyjnie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.
Przypomnieć należy, co jest bezsporne, że skarżąca, O. D., [...] lipca 2018 r. wystąpiła do Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w P. z wnioskiem o przyznanie jej prawa wykonywania zawodu pielęgniarki jako osobie niebędącej obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej oraz wpisanie jej do okręgowego rejestru pielęgniarek i położnych.
Wraz z wnioskiem skarżąca złożyła wymagane dokumenty, w tym m.in. dyplom Młodszego Specjalisty potwierdzający uzyskanie kwalifikacji pielęgniarki na U. wraz z suplementem do dyplomu, a także dyplom licencjata pielęgniarstwa wydany przez Państwową Wyższą Szkołę Zawodową im. [...] w K. ("PWSZ w K.") wraz z suplementem do dyplomu. Ten ostatni dyplom został wydany po ukończeniu trwającego 3 semestry kształcenia na kierunku "Pielęgniarstwo", przy czym kształcenie zostało przeprowadzone w tzw. trybie skróconym ("pomostowym") na podstawie art. 52 ust. 3 pkt 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej.
Z ww. dokumentów wynika, że skarżąca ukończyła Koledż Medyczny [...] Rady Obwodowej na specjalności pielęgniarstwo, uzyskując dyplom młodszego specjalisty i kwalifikacje pielęgniarki, a tym samym uprawnienia do wykonywania zawodu pielęgniarki na U. Następnie rozpoczęła edukację na studiach niestacjonarnych pierwszego stopnia w PWSZ w K. na wydziale medycznym na kierunku pielęgniarstwo. Decyzją władz tej uczelni została przyjęta w poczet studentów ww. kierunku, a [...] czerwca 2018 r. uzyskała dyplom licencjata pielęgniarstwa.
Organ pierwszej instancji wezwał skarżącą do złożenia dodatkowych dokumentów: zaświadczenia Dyrektora [...] Koledżu Medycznego przetłumaczonego przez tłumacza przysięgłego, zaświadczenia o wykonywaniu na terenie U. zawodu pielęgniarki lub położnej na podstawie przepisów obowiązujących w państwie, w którym wnioskodawczyni dotychczas wykonywała zawód oraz zaświadczenia wystawionego przez właściwy urząd, że nie została ona pozbawiona prawa wykonywania zawodu lub prawo to nie zostało zawieszone i nie toczy się przeciwko niej postępowanie w sprawie pozbawienia lub zawieszenia prawa wykonywania zawodu.
Istota sporu (jak i co do zasady wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej) w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy wobec posiadania przez skarżącą dyplomu potwierdzającego ukończenie kształcenia w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej im. [...] w K., na kierunku Pielęgniarstwo, organy samorządu pielęgniarek i położnych prawidłowo odmówiły jej przyznania prawa wykonywania zawodu pielęgniarki i wpisania do rejestru Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w P. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć przecząco.
Przede wszystkim, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej cudzoziemcowi może być przyznane prawo wykonywania zawodu na stałe albo na czas określony, jeżeli posiada świadectwo ukończenia szkoły pielęgniarskiej lub szkoły położnych bądź uzyskane w innym państwie świadectwo uznane w Rzeczypospolitej Polskiej za równorzędne ze świadectwem ukończenia takiej szkoły, zgodnie z odrębnymi przepisami, pod warunkiem, że spełnia minimalne wymogi kształcenia określone w przepisach prawa Unii Europejskiej. Redakcja przywołanego przepisu nie wskazuje, by ustawodawca uzależnił realizację wymogu z pkt 5 poprzez spełnienie jakiegokolwiek dodatkowego warunku, a więc przedstawienie dokumentu, o którym w nim mowa, jest wystarczające dla zaistnienia tej przesłanki.
Jak słusznie wskazał sąd wojewódzki, organy orzekające, dokonując oceny wniosku skarżącej, nie uwzględniły przedstawionego przez skarżącą (obywatelkę U.) dyplomu ukończenia [...] Koledżu Medycznego na specjalności "Pielęgniarstwo" i zdobycia (na U.) kwalifikacji pielęgniarki. Ponadto, negatywną ocenę spełnienia przez skarżącą warunku z art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej organy oparły na rozważaniach w zakresie możliwości odbycia przez skarżącą trzysemestralnych studiów w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej im. [...] w K., w konsekwencji podważając prawidłowość zarówno dopuszczenia skarżącej do tych studiów, jak i wydania jej dyplomu tej uczelni.
W tej ostatniej kwestii Naczelna Rada stanęła na stanowisku, że dyplom ukończenia szkoły pielęgniarskiej w K. został wydany w sposób wadliwy, tj. z naruszeniem przepisów ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów dla pielęgniarek i położnych, które posiadają świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki i położnej – skarżąca nie należała do grupy osób, do której, zdaniem organu, adresowano przepisy prawa krajowego dotyczące tzw. studiów pomostowych.
Przypomnieć jednak należy, że art. 52 ust. 3 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, wskazujący, co składa się na kształcenie w szkole pielęgniarskiej, w tym jego pkt 2, ani też żaden z przepisów ww. ustawy, nie wskazuje, że nie ma on zastosowania do cudzoziemców. Przedstawione w art. 52 ust. 3 ww. ustawy wymogi, tj. albo 3 lata kształcenia, w tym co najmniej 4600 godzin kształcenia zawodowego, w tym kształcenie kliniczne to co najmniej 1/2, a kształcenie teoretyczne – co najmniej 1/3 wymiaru kształcenia, albo kształcenie krótsze niż 3 lata w przypadku pielęgniarek, które posiadają świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki, jeżeli po ich ukończeniu pielęgniarka uzyska wiedzę, kwalifikacje i umiejętności odpowiadające wiedzy, kwalifikacjom i umiejętnościom uzyskiwanym po ukończeniu studiów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 (studiów pierwszego stopnia), jak prawidłowo stwierdził sąd wojewódzki, stanowią dla organu podstawę do oceny, czy przedłożone przez skarżącą dyplomy potwierdzają ukończenie szkoły pielęgniarskiej.
Jak wynika z akt sprawy, w toku przeprowadzonej rekrutacji w PWSZ w K. dokonano oceny, czy skarżąca spełnia wymogi przyjęcia na te studia i podjęcia ich w ramach obowiązującego porządku prawnego. Obie te weryfikacje wypadły korzystnie na rzecz skarżącej, zatem dysponowanie przez nią konkretnymi dokumentami oraz legitymowanie się konkretnym wykształceniem uzyskanym na U., upoważniało skarżącą – na podstawie autonomicznej decyzji uczelni wyższej – do podjęcia studiów pielęgniarskich w Polsce. Po przyjęciu na studia w ramach PWSZ w K. skarżąca studia te odbyła, ukończyła poszczególne przedmioty oraz zdała egzaminy ustalone w ramach programu studiów oraz wskazane w § 1, § 2 ust. 1 lit. b i § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 czerwca 2012 r. oraz uzyskała nadany jej przez PWSZ w K. tytuł zawodowy licencjata pielęgniarstwa.
Należy zatem zgodzić się z sądem wojewódzkim, że organy orzekające wadliwie przyjęły, że do podjęcia studiów, o których mowa w art. 52 ust. 3 pkt 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położonej, uprawnione są wyłącznie osoby z dyplomami konkretnych typów szkół w Polsce, skoro lista ta jest zamknięta, nie zwracając w ten sposób uwagi na okres kształcenia w danej szkole średniej i zakres nabytych kwalifikacji (na co w istocie wskazuje ww. § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 czerwca 2012 r.). W konsekwencji, taka interpretacja ww. przepisów ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej i rozporządzenia wykonawczego, jaką przyjęły organy samorządu zawodowego, nie jest także uzasadniona w świetle prawa unijnego, tj. dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. Dyrektywa ta wskazuje bowiem na potrzebę zdobycia przez pielęgniarkę określonych kwalifikacji (wiedzy i umiejętności) bez względu na to, jak przebiega proces jej kształcenia.
Słusznie też sąd wojewódzki przywołał treść art. 31 ust. 7 ww. dyrektywy, podkreślając, że nacisk na osiąganie faktycznych kwalifikacji pielęgniarek, a nie na formalny typ szkół i modele kształcenia pielęgniarek, jest także konsekwencją przyjęcia w prawie Unii Europejskiej zasady, że przepisom prawa europejskiego należy zapewnić pełną skuteczność. Skoro prawodawca unijny przyjął, że liczą się bardziej efekty kształcenia niż typ szkół, w których odbywało się kształcenie pielęgniarek (na co wskazuje właśnie art. 37 ust. 7 Dyrektywy), nie można przyjąć, jak chcą tego organy orzekające w niniejszej sprawie, że tylko określone szkoły polskie pozwalają na skrócenie okresu szkolenia.
Za niezasadne należało zatem uznać zarzuty naruszenia art. 31 ust. 3 i art. 33 ust. 3 ww. Dyrektywy w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 5 i art. 52 ust. 3 pkt 2 oraz § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 202 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów dla pielęgniarek i położnych, które posiadają świadectwo dojrzałości i ukończyły liceum medyczne lub szkołę policealną albo szkołę pomaturalną, kształcącą w zawodzie pielęgniarki i położnej. Podobnie, niezasadny był zarzut naruszenia art. 31 ust. 3, 6, 7 i art. 33 ust. 3 ww. Dyrektywy oraz zarzuty naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w powiązaniu z art. 35 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej.
Zaznaczyć przy tym należy, że w aktach sprawy znajduje się kserokopia certyfikatu, poświadczającego znajomość języka polskiego jako obcego przez skarżącą na poziomie B1, wydany przez Państwową Komisję ds. Poświadczania Znajomości Języka Polskiego jako Języka Obcego. Znajomość języka polskiego została zakwestionowana przez organ dopiero w skardze kasacyjnej, choć wcześniej nie odmawiał on przedstawionemu zaświadczeniu waloru dowodowego i wystarczającego dla spełnienia przesłanki z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej. Oznacza to, że organ sam podważa prawidłowość wydanych w sprawie uchwał i kwestionuje ukształtowany nimi status skarżącej w zakresie prawa do wykonywania zawodu pielęgniarki.
W odniesieniu do umowy z dnia [...] kwietnia 2005 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Gabinetem Ministrów U. o wzajemnym uznawaniu akademickim dokumentów o wykształceniu i równoważności stopni, należy również podzielić stanowisko sądu wojewódzkiego, zgodnie z którym jej zapisy powinny być interpretowane w taki sposób, aby osobom, które uzyskały wykształcenie średnie w U. umożliwić studia w szkołach wyższych z siedzibą w Rzeczpospolitej Polskiej, z wszelkimi konsekwencjami dyplomów i stopni naukowych uzyskanych w szkołach u. Dotyczy to nie tylko uznania matur lub innych świadectw uzyskania wykształcenia średniego, ale również objętych takimi dyplomami umiejętności i kwalifikacji zawodowych.
Zatem niezgodne z celem ww. umowy byłoby, sugerowane przez organy orzekające, przyjęcie, że uzyskanie przez skarżącą tytułu młodszego specjalisty, w tym kwalifikacji uprawniających ją do wykonywania zawodu pielęgniarki na U., nie jest wystarczające do ukończenia w Polsce tzw. studiów pomostowych.
Niezasadny był zatem zarzut naruszenia art. 3 i 4 ww. umowy w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 5 i art. 52 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej, a także art. 33 ust. 3 Dyrektywy i § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 czerwca 2012 r.
Na marginesie dodać również należy, że niedopuszczalne jest stanowisko organów orzekających, jako organów samorządu zawodowego, zgodnie z którym mają one być uprawnione do formułowania własnej, negatywnej oceny dyplomu uzyskanego przez skarżącą w PWSZ w K., a przez to kwestionowania uzyskanego przez nią wykształcenia, jak również do oceny, czy skarżąca w ogóle spełniała kryteria, uprawniające ją do podjęcia studiów w ww. szkole wyższej. Kwestie zarówno utworzenia danej szkoły wyższej, jak i możliwości nadawania przez nią określonych tytułów zawodowych czy naukowych regulują odpowiednie akty prawne (tu: rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 lipca 1999 r. w sprawie utworzenia Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w K. (Nr 60, poz. 640) oraz rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 28 kwietnia 2005 r. w sprawie przekształceń w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w K. (Dz. U. Nr 80, poz. 696 ze zm.).
Z kolei wydawane przez nie dyplomy stanowią dokumenty urzędowe, których weryfikacja możliwa jest jedynie w ramach postępowania "nadzwyczajnego" prowadzonego przez organy danej szkoły wyższej. Postępowanie takie reguluje ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (w art. 77 ust.
- 4) albo przepisy szczególne, nie jest to, i nie może być, natomiast przedmiotem postępowania w sprawie przyznania prawa do wykonywania zawodu pielęgniarki.
Należy więc podzielić stanowisko zawarte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2009 r., w sprawie o sygn. akt II OPS 2/08 (ONSAiWSA 2009/5/86), aktualne także na gruncie obecnego stanu prawnego, że odmowa uznania dyplomu przez organy samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych za dyplom ukończenia polskiej szkoły pielęgniarskiej jest w istocie niedopuszczalną próbą odmowy uznania jego mocy dowodowej wynikającej z art. 76 § 1 k.p.a. Jest to bowiem próba podważenia dokumentu urzędowego. Jego kwestionowanie przez odmowę uznania szkoły wystawiającej ten dyplom za szkołę posiadającą do tego uprawnienia, na tej podstawie, że wydania takiego dyplomu nie uzasadnia, zdaniem organów samorządu zawodowego pielęgniarek i położnych, program studiów, jest próbą obejścia prawa przez bezzasadną odmowę uznania jego mocy dowodowej, zaświadczającej o ukończeniu studiów.
Wobec powyższego za niezasadny należało także uznać zarzut naruszenia art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych w zw. z art. 33 ust. 3 Dyrektywy i w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej.
Orzekając ponownie, organy samorządu zawodowego uwzględnią przedstawione stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego i sądu pierwszej instancji oraz ponownie dokonają oceny w zakresie spełnienia przez skarżącą kryteriów z art. 35 ust. 1 pkt 5 ustawy o zawodzie pielęgniarki i położnej, jak i pozostałych kryteriów wynikających z tego przepisu, jeżeli nastąpiły zmiany uzasadniające ich sprawdzenie.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – orzekł jak w wyroku. O kosztach w pkt 2 orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).