Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 23 maja 2005 r., oddalił skargę A. S. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] marca 2003 r., uchylającą decyzję organu I instancji i nakładającą na W. i J. W., obowiązek wykonania inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym o zdolności do użytkowania budynku gospodarczego jako budynku inwentarskiego oraz przedłożenia geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej i projektu robót niezbędnych do wykonania dla doprowadzenia obiektów do stanu zgodnego z prawem – w terminie do 31 lipca 2003 r.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że obiekt będący przedmiotem sprawy wzniesiony został w 1998 r. na podstawie zgłoszenia jako budynek gospodarczy o pow. 35 m2, uzupełniający zabudowę zagrodową. Właściciele obiektu samowolnie zmienili sposób użytkowania tego obiektu, rozpoczynając w nim hodowlę zwierząt. Zastosowanie przez organy administracji trybu postępowania przewidzianego w art. 50 i 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126) w związku z art. 71 ust. 3 tej ustawy było w pełni uzasadnione i nie jest zasadny zarzut skarżącej, jakoby decyzja ta naruszała jej interes prawny.
Jednocześnie Sąd wskazał, iż wydanie w dniu 1 IV 2004 r. decyzji ostatecznej na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego, nakazującej małż. W. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku gospodarczego (w związku z niewykonaniem obowiązków nakazanych zaskarżoną decyzją) nie czyni bezprzedmiotowym skargi na tę decyzję.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła A. S., reprezentowana przez adwokata. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie zaskarżonym wyrokiem prawa materialnego, a mianowicie – uchwały Nr XXVII/120/04 Rady Miasta Brzeziny z dnia 29 listopada 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Brzeziny, w którym teren obejmujący działkę małż. W. przeznaczono pod zabudowę mieszkaniową niską jednorodzinną, usługi nieuciążliwe oraz zieleń towarzyszącą i izolacyjną wraz z dojściami, dojazdem i miejscami towarzyszącymi usługom. Zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja otwiera drogę do legalizacji użytkowania obiektu w sposób niezgodny z przeznaczeniem terenu i z tych przyczyn skarżąca wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oddalającego wniesioną przez nią skargę i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, wynikającą z wystąpienia przynajmniej jednej spośród sześciu przesłanek wymienionych w § 2 tego artykułu. W sprawie niniejszej, żadna z wskazanych przesłanek nieważności nie zachodzi. Dlatego Sąd obowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zasadności przytoczonego jako podstawa skargi kasacyjnej, zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego tj. zatwierdzonego uchwałą z dnia 29 listopada 2004 r. Rady Miasta Brzeziny, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dokonując tej oceny należy przede wszystkim wskazać, że przedmiotem postępowania kasacyjnego jest zgodność z prawem wyroku wydanego przez sąd pierwszej instancji, a nie powtórne badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w jej całokształcie. Zarzuty wskazane jako podstawa kasacji mogą być więc kierowane wyłącznie w odniesieniu do wyroku sądu i zarzut naruszenia przepisów prawa może dotyczyć wyłącznie przepisów zastosowanych przez ten sąd.
W sprawie niniejszej Sąd pierwszej instancji oceniając legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej, nie stosował ani nie wykładał przepisów zawartych w planie zagospodarowania przestrzennego. Nie mógł więc przepisów tych naruszyć. Należy przy tym zwrócić uwagę, że sąd administracyjny dokonuje oceny legalności zaskarżonej decyzji wg stanu prawnego i faktycznego istniejących w dacie wydawania tej decyzji. Zarzut naruszenia przez Sąd planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą z dnia 29 listopada 2004 r., a więc planu, który nie obowiązywał w dacie wydawania zaskarżonej decyzji jest więc tym bardziej pozbawiony podstaw.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 powyższej ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.