Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 434/17, oddalił skargę (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. (dalej skarżąca spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z (...) grudnia 2016 r. nr (...) w przedmiocie odnowienia gruntu rolnego.
Zaskarżoną decyzją, po rozpoznaniu odwołania skarżącej spółki od decyzji Starosty K. z (...) marca 2016 r., nakazującej jej wykonanie na gruncie leśnym o powierzchni 0,63 ha na działce nr (...) (obręb ewidencyjny W.), odnowienia gruntu leśnego, Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji tylko w zakresie dotyczącym określenia terminu wykonania zabiegów gospodarczych i w tym zakresie umorzyło postępowanie.
Jak wskazał Sąd I instancji, podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowił art. 24 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r., poz. 788 ze zm.; dalej uol). Z ustaleń organów poczynionych na podstawie wypisów z rejestru gruntów, a także mapy ewidencyjnej wynika, że działka nr (...), w części obejmującej 0,63 ha stanowi użytek lasy – Ls VI. Właścicielem działki jest skarżąca spółka. Po uzyskaniu informacji z Nadleśnictwa K. o usunięciu na wskazanej działce drzewostanu rębnią zupełną, przeprowadzono oględziny nieruchomości, w toku których potwierdzono wykonanie cięć o charakterze rębni zupełnej w okresie ok. 5 lat przed przeprowadzeniem oględzin. Prawidłowość dokonanych ustaleń potwierdza sporządzona dokumentacja fotograficzna, ukazująca powierzchnię gruntu pozbawioną drzewostanu z wyjątkiem niewielkiej pozostałości drzewostanu sosnowego.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że zostały spełnione przesłanki ustawowe do nałożenia ww. obowiązku, gdyż spółka jest właścicielem lasu, z którego samowolnie usunięto drzewostan na działkach, przy czym organ odwoławczy uwzględnił odwołanie skarżącej w zakresie terminu realizacji nałożonego obowiązku, podkreślając, że termin ustalony w decyzji organu pierwszej instancji upłynął, zaś decyzja podlega wykonaniu z chwilą uzyskania przymiotu ostateczności i powinna zostać wykonana zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki leśnej z uwzględnieniem instruktażu dotyczącego prawidłowego wykonania zadań.
Skarżąca spółka wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U nr z 2016 r. poz. 23., dalej Kpa) w zw. z art. 75 § 1 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, poprzez brak uwzględnienia faktu dokonania rębni zupełnej przez osobę trzecią, brak poczynienia ustaleń w zakresie możliwości finansowych i organizacyjnych spółki w zakresie możliwości wykonania nałożonych obowiązków, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji błędnych ustaleń faktycznych.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej nie doszło do naruszenia art. 7, art. 75 § 1 oraz 77 Kpa. Oczywistość stanu faktycznego, w szczególności fakt dokonania rębni zupełnej wynikają z jednoznacznego materiału dowodowego. Podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności związane z dokonaniem rębni przez osobę trzecią jak i możliwościami finansowymi i organizacyjnymi skarżącej spółki nie mają żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Stanowiący podstawę wydania zaskarżonej decyzji art. 24 uol mówi jednoznacznie o nałożeniu określonych obowiązków na właścicielu lasu, nie wiążąc tej kwestii z koniecznością wykazania sprawcy usunięcia drzew czy przypisania odpowiedzialności za określonej działanie. Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 2 uol właściciele lasów są obowiązani do trwałego utrzymywania lasów i zapewnienia ciągłości ich użytkowania, a w szczególności do ponownego wprowadzania roślinności leśnej (upraw leśnych) w lasach w okresie do 5 lat od usunięcia drzewostanu.
Właściciel nieruchomości leśnej musi mieć świadomość szczególnych obowiązków publicznoprawnych, które na nim ciążą zgodnie z przepisami ustawy o lasach i w żadnym razie nie są one uzależnione od jego sytuacji materialnej. Wszystkie okoliczności faktyczne istotne z perspektywy istoty sprawy administracyjnej, w szczególności fakt dokonania rębni zostały szczegółowo przez organy obu instancji wyjaśnione.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostały naruszone, wskazane przez skarżącą spółkę przepisy regulujące postępowanie przed organem administracji publicznej, a zatem ocena procesowa tego postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszała prawa.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalił skargę kasacyjną.
Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, na podstawie art. 182 § 2 Ppsa, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.