Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r. oddalił skargę Pracowniczej Spółdzielni Mieszkaniowej "K." w G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] maja 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. orzekającą o zameldowaniu D. L. wraz z synem Ł. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. W. w G., w budynku skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że przepis art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960) w brzmieniu zmienionym od dnia 1 maja 2004 r. ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz.U. Nr 93, poz. 887) nie wymaga wykazania się przez osobę ubiegającą się o stałe zameldowanie - tytułem prawnym do lokalu. Obecnie jedyną przesłanką zameldowania jest wykazanie faktu pobytu w danym lokalu. Ta okoliczność w rozpoznawanej sprawie została wykazana.
Fakt zamieszkiwania przez D. L. wraz z synem w lokalu nr [...] przy ul. W. w G. potwierdzony został w piśmie z dnia 6 kwietnia 2005 r. Komisariatu VI Policji w G. sporządzonym po dokonaniu kontroli meldunkowej przez ten Komisariat.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Pracownicza Spółdzielnia Mieszkaniowa "K." w G. zarzucając naruszenie skarżonym wyrokiem przepisu art. 9 ust. 2a powołanej ustawy z dnia 19 kwietnia 1974 r. przez przyjęcie, że "wymagane w powołanym przepisie potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu służy jedynie celom dowodowym a nie jest konstytutywne i stanowi warunek sine qua non do dokonania czynności zameldowania". Zdaniem autora skargi w przypadku samowolnego zajęcia lokalu mieszkalnego w ogóle nie biegnie czas uprawniający do zameldowania, a posiadanie tytułu prawnego do lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie jest warunkiem nieodzownym do skutecznego ubiegania się o zameldowanie w tym lokalu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 9 ust. 2a pow. ustawy, wbrew zarzutom autora tej skargi, nie został naruszony kwestionowanym wyrokiem Sądu I instancji. Przepis ten stanowi, że przy zameldowaniu na pobyt stały należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby ubiegającej się, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu oraz - do wglądu - dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Okazanie tytułu prawnego do lokalu odnosi się więc nie do osoby ubiegającej się o zameldowanie na pobyt stały, lecz do podmiotu, potwierdzającego pobyt tej osoby w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Przepis ten - jak trafnie wskazał Sąd I instancji - nie ma zastosowania w sprawie niniejszej, ponieważ pobyt skarżącej przez okres ponad 2 miesiące w samowolnie zajętym lokalu potwierdzony został przez Komisariat Policji. Bezzasadne jest także twierdzenie, że w przypadku samowolnego zajęcia lokalu nie biegnie czas uprawniający do zameldowania. Takie twierdzenie nie znajduje oparcia w pow. ustawie, a w szczególności - nie wynika ze wskazanego jako podstawa skargi kasacyjnej przepisu art. 9 ust. 2a powołanej ustawy.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.