Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 1029/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę E.K. i D. K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
E. K. i D. K. wnioskiem z dnia [...] maja 2011 r. zgłosili w Starostwie Powiatowym w Leżajsku zamiar przystąpienia do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków o pojemności osadnika 2,0 m³, na działce nr ewid. [...] położonej w G. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] Starosta Leżajski wniósł sprzeciw w sprawie planowanej budowy wskazanej w w/w zgłoszeniu.
W uzasadnieniu Starosta podał, że na terenie, na którym projektuje się lokalizację w/w oczyszczalni ścieków, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi G. uchwalony uchwałą Nr XIII/67/2007 Rady Gminy Leżajsk z dnia 30 czerwca 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego Nr 65 poz. 1623 z dnia 13 sierpnia 2007 r.). Organ podniósł, że ta część działki inwestora oznaczonej nr ewid. [...], na której położony jest budynek mieszkalny i projektowana lokalizacja przydomowej oczyszczalni ścieków - położona jest w zwartej zabudowie wsi, w konturze planu oznaczonym symbolem RMN "tereny zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej". W obowiązującym planie znajduje się też zapis regulujący system odprowadzania ścieków. Organ wyjaśnił, że na terenie tej części wsi G. gdzie położona jest działka inwestora, istnieje i funkcjonuje sieć kanalizacji sanitarnej wybudowana w oparciu o decyzję Starosty Leżajskiego z dnia [...] grudnia 2009r., nr [...].
Sąsiednimi zaś działkami przebiega rurociąg tłoczny PCV Ø 250 i grawitacyjny Ø 200. Organ wyeksponował, że zgodnie z przepisami na terenach, gdzie została wybudowana kanalizacja sanitarna, przyłączenie do sieci budynku korzystającego dotąd z szamba jest obowiązkowe. Jedynie nieruchomości już wyposażone w przydomowe oczyszczalnie ścieków spełniające wymagania przepisów technicznych nie muszą być podłączone do kanalizacji. Na terenach skanalizowanych nie można też wybudować nowego szamba. Jedynie, gdy nie ma technicznych i ekonomicznych możliwości przyłączenia budynku do sieci, nieruchomość może być wyposażona w zbiornik bezodpływowy lub przydomową oczyszczalnię ścieków. W tym przypadku takie okoliczności i przeszkody nie występują, co potwierdza projekt budowlany na budowę kanalizacji sanitarnej we wsi G. W odwołaniu od tej decyzji E. K. i D. K. zarzucili, że organ w sposób oczywisty pominął słuszny interes obywatela, pozbawiając go możliwości zabezpieczenia podstawowych funkcji działki.
Ponieważ nie mają dostępu do urządzeń sanitarnych, są pozbawieni możliwości odprowadzania ścieków ze swojej nieruchomości. W związku z tym zwrócili się do sąsiadów o przyłączenie do kanalizacji, jednak uzyskali negatywną odpowiedź.
Decyzją z dnia [...] września 2011 r., opisaną na wstępie Wojewoda Podkarpacki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu I instancji, przytaczając jego ustalenia. Podniósł, że z zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż z chwilą wybudowania kanalizacji sanitarnej nie jest możliwe odprowadzanie ścieków do szczelnych zbiorników wybieralnych jak również do przydomowych oczyszczalni ścieków. W omawianym przypadku z uwagi na fakt, że w sąsiedztwie działki nr [...] została zrealizowana zbiorcza kanalizacja sanitarna wraz z przyłączami właściciele tej nieruchomości są obowiązani dokonać przyłączenia do istniejącej sieci kanalizacyjnej, co wprost wynika z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (Dz. U. z 2005 r. nr 236 poz. 2008 ze zm.). Organ stwierdził też, że brak możliwości podłączenia się do istniejącej kanalizacji sanitarnej ze względu na brak zgody właścicieli kilku sąsiednich działek nie może stanowić podstawy do uznania, iż działka nr [...] w G. nie ma możliwości podłączenia do istniejącej kanalizacji sanitarnej.
W skardze na tę decyzję D.K. i E. K. wnieśli o uchylenie w całości jej i poprzedzającej ją decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę wskazał, że zgodnie z zapisami § 15 ust. 1 i 7 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (dalej m.p.z.p.) wsi G. uchwalonego uchwałą Nr XIII/67/2007 Rady Gminy Leżajsk z dnia 30 czerwca 2007 r. (Dz.Urz. Woj. Podkarpackiego Nr 65, poz. 1623 z dnia 13 sierpnia 2007 r.), dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem RMN – tj. terenów zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej ustalono, iż zasady zaopatrzenia w sieci i urządzenia infrastruktury technicznej będą zgodne z warunkami określonymi w § 9 – 14 m.p.z.p. – a więc również z § 12.
Sąd wskazał, że w aktach sprawy organu I instancji znajduje się fragment projektu zagospodarowania terenu, na którym naniesiono projektowaną sieć - kanalizację sanitarną, projektowaną sieć kanalizacji tłocznej i projektowane przyłącza. Z projektu tego wynika, że w sąsiedztwie działki inwestorów nr [...] zaprojektowano fragment sieci kanalizacji tłocznej. W aktach znajduje się także decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Leżajsku z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], którą organ ten udzielił pozwolenia na użytkowanie kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami oraz przepompowniami ścieków z zasilaniem energetycznym – I etap w miejscowości G., zlokalizowanej na działkach wyszczególnionych w załączniku nr 1 do tej decyzji – w tym m.in. na działkach [...] i [...] oraz po drugiej stronie drogi "[...]" [...],[...] i [...]. Decyzja ta, jak wynika z jej uzasadnienia, została wydana wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania części inwestycji przed zakończeniem wszystkich robót objętych pozwoleniem na budowę udzielonym decyzją Starosty Leżajskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. Decyzja ta podlegała natychmiastowemu wykonaniu na podstawie przepisu art. 130 § 4 k.p.a. Usytuowanie sieci kanalizacyjnej przedstawiono na inwentaryzacji powykonawczej.
Następnie Sąd Wojewódzki podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, który zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem prawa Rzeczypospolitej Polskiej powszechnie obowiązującego na obszarze działania organu, który je ustanowił. Akt ten został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego Nr 65 poz. 1623 z dnia Postanowienia § 15 ust. 7 i § 12 pkt 1 i 2 m.p.z.p. obowiązujące m.in. dla terenów oznaczonych symbolem RMN są wiążące na obszarze Gminy Leżajsk – wsi G., zarówno dla potencjalnych inwestorów, jak i organów administracji. Powołane zapisy nakazywały objęcie terenów RMN zbiorczym systemem kanalizacji sanitarnej, odprowadzającej ścieki do oczyszczalni, a jedynie do czasu realizacji tego systemu dopuszczalne było odprowadzanie ścieków do przydomowych oczyszczalni ścieków spełniających wymagania określone w przepisach odrębnych.
Sąd podał, że z przedstawionych akt sprawy wynika, że inwestorzy E. K. i D. K. zamierzali rozpocząć roboty związane z wykonaniem przydomowej oczyszczalni ścieków dnia [...] czerwca 2011 r. – a więc już w momencie, gdy sieć kanalizacji sanitarnej na terenach sąsiadujących z działką, na której miała być wykonana przydomowa oczyszczalnia ścieków została zrealizowana i oddana do użytkowania. Według Sądu pierwszej instancji, abstrahując od dość nieprecyzyjnych językowo unormowań § 12 m.p.z.p. wsi G., nie ulega wątpliwości, że plan ten obowiązywał, a moment wniesienia sprzeciwu przez Starostę Leżajskiego był "czasem realizacji zbiorczego systemu kanalizacji", zaś w chwili rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji sieć ta mogła być już legalnie użytkowana. Dlatego w tym stanie faktycznym budowa przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] byłaby sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w związku z powyższym w świetle przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane istniały podstawy do wniesienia sprzeciwu.
W przepisie § 12 pkt 2 m.p.z.p. wsi G. użyte zostało sformułowanie "do czasu realizacji", a nie "do czasu zrealizowania", co w ocenie Sądu uprawniało organ do złożenia sprzeciwu jeszcze przed rozpoczęciem użytkowania wybudowanego systemu kanalizacyjnego. Z kolei § 12 pkt 1 m.p.z.p. nakazuje obligatoryjnie objąć zbiorczym systemem kanalizacji sanitarnej, odprowadzającym ścieki do oczyszczalni ścieków tereny oznaczone symbolem RMN, a punkt 2 dopuszcza jedynie czasowe odprowadzanie ścieków, m.in. do przydomowych oczyszczalni ścieków spełniających określone wymagania – tylko do czasu realizacji tego systemu. Zapisy te są więc bardziej restrykcyjne niż unormowania wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, które nakazują właścicielowi nieruchomości zapewnienie utrzymania czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej (a nie przyłącza) jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, konieczne jest wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych.
Sąd pierwszej instancji uznał też, że organy rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Bez znaczenia – wobec cytowanych zapisów m.p.z.p. wsi G. oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest okoliczność, czy ekonomicznie uzasadnione jest przyłączenie nieruchomości do sieci i jakie są techniczne możliwości przyłączenia do sieci (skoro co do zasady jest to technicznie możliwe), wreszcie czy w danej sytuacji faktycznej związanej z sytuacją sąsiedzką jest to aktualnie prawnie możliwe. W razie braku zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości na doprowadzenie przyłącza można bowiem na drodze sądowej w postępowaniu cywilnym domagać się ustanowienia służebności gruntowej w tym zakresie. Zaskarżone decyzje nie naruszają także przepisów art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2001 r. nr 115, poz. 1229 z późn. zm.) z tego powodu, że na terenie wsi G. system kanalizacji zbiorczej już powstał i funkcjonuje – przynajmniej w sąsiedztwie działki inwestorów.
W przepisie tym jest mowa o systemie kanalizacji zbiorczej, a nie wykonaniu przyłącza. Przepis powyższy nie ma więc zastosowania w tej sprawie. Ponadto zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji akty prawa miejscowego nie są aktami niższej rangi niż ustawy, mają tylko ograniczony terytorialnie w stosunku do ustaw zasięg obowiązywania. Organy samorządu terytorialnego mogą je ustanawiać na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie (art. 94 Konstytucji RP).
W skargach kasacyjnych E. K. i D. K. zarzucili Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię tj.:
- a) art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. 1994 nr 89 poz. 414 z. poźn. zm.) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 1996 nr 132 poz. 622 z. późn. zm.) tj. uznanie, że nie wystąpiły okoliczności uzasadniające budowę przydomowej oczyszczalni ścieków mimo, iż jest to konieczne z przyczyn ekonomicznych i technicznych oraz sąsiedzkich, natomiast nie stoi to w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zwłaszcza, że ustawa w hierarchii źródeł prawa ma wyższa rangę niż akt prawa miejscowego;
- b) art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U z 2005 r. nr 236, poz. 2008 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię fragmentu przepisu mówiącego o tym, że przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych, prowadzącą do uznania, że chodzi tu o zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy wskazane przepisy odrębne mają dotyczyć wskazań technicznych jakim powinna odpowiadać przydomowa oczyszczalnia ścieków, zwłaszcza że taki sam zapis zawiera m.p.z.p.;
- c) art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jednolity Dz. U. 2001 nr 115 poz. 1229) poprzez utrudnianie zastosowania indywidualnych rozwiązań zapewniających ochronę środowiska, w sytuacji gdy jest to uzasadnione zaistniałym stanem faktycznym.
Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. w związku z art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) (dalej p.p.s.a.) poprzez oddalenie przez WSA skargi skarżących w sytuacji, gdy decyzja Wojewody Podkarpackiego została wydana z naruszeniem art. 7 i 80 k.p.a., uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy decyzyjne stanu faktycznego w sprawie, że skarżący mają możliwość przyłączenia się do kanalizacji oraz że są do tego obowiązani, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 141 § 2 p.p.s.a. w sprawach w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sąd pierwszej instancji sporządza na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Niewątpliwym jest, że wniosek taki złożył tylko skarżący D. K. Natomiast skarżąca E.K. takiego wniosku nie złożyła, co jest wymogiem koniecznym do późniejszego wniesienia skargi kasacyjnej. Wynika to z treści art. 177 § 1 p.p.s.a. który stanowi, że skargę kasacyjna wnosi się w terminie trzydziestu dni od doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 p.p.s.a. w zw. z art. 178 p.p.s.a. skargę kasacyjną E. K. odrzucił jako niedopuszczalną.
Zatem rozpoznaniu podlegała jedynie skarga kasacyjna D. K. Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego, Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zatem sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej D. K. Skarga kasacyjna D.K. jest zasadna.
Na wstępie należy jednak wskazać, że wbrew zarzutom zawartym w skardze kasacyjnej Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że z regulacji zawartej w treści art. 5 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków. Zatem uregulowanie to nie stoi na przeszkodzie wybudowaniu przez skarżącego przydomowej oczyszczalni ścieków. Ale taką przeszkodą zdaniem Sądu Wojewódzkiego i organów administracji są zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że akty prawa miejscowego są aktami niższej rangi, bowiem jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 konstytucji RP akty prawa miejscowego nie są aktami niższej rangi niż ustawy, mają tylko ograniczony terytorialnie w stosunku do ustaw zasięg obowiązywania a organy samorządu terytorialnego mogą je ustanowić na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie(art. 94 konstytucji), ale ma rację, że Sąd Wojewódzki zaakceptował wadliwe stanowisko organów administracji, że budowa projektowanej przez inwestorów przydomowej oczyszczalni ścieków na dzień wniesienia sprzeciwu była sprzeczna z bardziej rygorystycznymi niż ustawowe wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Otóż zgodnie z zapisami § 15 ust. 1 i 7 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (dalej m.p.z.p.) wsi G. uchwalonego uchwałą Nr XIII/67/2007 Rady Gminy Leżajsk z dnia 30 czerwca 2007 r. (Dz.Urz. Woj. Podkarpackiego Nr 65, poz. 1623 z dnia 13 sierpnia 2007 r.), dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem RMN (teren planowanej inwestycji) – tj. terenów zabudowy zagrodowej i mieszkaniowej jednorodzinnej, ustalono iż zasady zaopatrzenia w sieci i urządzenia infrastruktury technicznej będą zgodne z warunkami określonymi w § 9 – 14 m.p.z.p. – a więc również z § 12. Z tego ostatniego przepisu wynika, że przedmiotowy teren RMN należy objąć zbiorczym systemem kanalizacji sanitarnej odprowadzającym ścieki do oczyszczalni ścieków, ale do czasu "realizacji zbiorczego systemu kanalizacji dopuszcza się odprowadzanie ścieków do przydomowej oczyszczalni ścieków pod warunkiem spełnienia wymagań określonych w przepisach odrębnych".
W tym miejscu należy przypomnieć chronologię zdarzeń mających przebieg w przedmiotowej sprawie przyjętą przez Sąd pierwszej instancji. Mianowicie inwestorzy w dniu [...] maja 2011r. zgłosili zamiar przystąpienia do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Starosta Leżajski decyzją z dnia [...] maja 2011r. wniósł sprzeciw a dopiero dnia [...] maja 2011r. PINB w Leżajsku udzielił pozwolenia na użytkowanie zbiorczej kanalizacji. Zatem należy przyjąć, że dopiero z tym dniem tę część kanalizacji zrealizowano.
Dlatego kwestią zasadniczą dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy jest odpowiedź na pytanie do kiedy dopuszczalna była w świetle zapisu § 12 pkt 2 lit. b m.p.z.p. budowa przydomowych oczyszczalni ścieków. Sąd Wojewódzki przyjął, opierając się na gramatycznej wykładni tego przepisu, że do czasu rozpoczęcia realizacji zbiorczego systemu kanalizacji. Jednak interpretując zapis § 12 m.p.z.p. należy wziąć pod uwagę także cel tego uregulowania tj. możliwość budowania tzw. szamb i przydomowych oczyszczalni ścieków co najmniej do czasu kiedy będzie możliwe podłączenia się do kanalizacji zbiorczej. Wykładnia zwrotu "do czasu realizacji" jako do chwili rozpoczęcia budowy kanalizacji zbiorczej, przyjęta przez Sąd Wojewódzki, prowadziłaby do sytuacji, w której od chwili rozpoczęcia budowy kanalizacji do czasu zakończenia jej budowy, co może trwać dłuższy okres, niemożliwa byłaby budowa jakiegokolwiek budynku ze względu na niemożliwość budowy szamba i budowy oczyszczalni ani niemożliwość podłączenia budynku do kanalizacji zbiorczej, ponieważ byłaby w realizacji.
Zatem właściwa wykładnia zapisu § 12 m.p.z.p. prowadzi do wniosku, że odprowadzanie ścieków do przydomowej oczyszczalni ścieków było możliwe co najmniej do oddania zbiorczego systemu kanalizacji do użytkowania.
Odnosząc powyższe do stanu faktycznego w niniejszej sprawie ustalonego na dzień wniesienia sprzeciwu przez organ, należy przyjąć, że planowana budowa przydomowej oczyszczalni ścieków przez skarżącego nie była sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Brak było zatem podstaw do zastosowania przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego. Na ocenę tą nie może mieć wpływu późniejsze zrealizowanie (wybudowanie) sieci kanalizacyjnej, bowiem niedopuszczalnym byłoby zastosowanie mniej korzystnych dla inwestorów uregulowań prawnych tylko ze względu na błędne rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Do zajęcia takiego stanowiska upoważnia specyfika postępowania dotyczącego zgłoszenia budowy. Pomimo, że w tego typu postępowaniach mają co do zasady zastosowanie przepisy k.p.a. to jednak, ze względu na nietypowość instytucji sprzeciwu faktycznie nie mogą one być w pełni zastosowane.
Mając na uwadze powyższe wywody, należy uznać, że zasadnie zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 30 ust. 6 pkt. 2 Prawa budowlanego. W związku z tym pozostałe zarzuty kasacyjne nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględniając skargę kasacyjną D. K. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, którą ze względu na wykazany wyżej brak podstaw do wniesienia sprzeciwu przez Starostę Powiatowego w Leżajsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a należało uwzględnić uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.