Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 grudnia 2017 r., sygn. IV SA/Gd 566/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. (dalej: SKO w G.) z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zmieniającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, oddalił skargę.
W skardze kasacyjnej S. H. (dalej: skarżąca kasacyjnie) zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości.
Skarga kasacyjna została oparta na następujących podstawach:
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:
- 1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. przez błędną jego wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na:
- a) oddaleniu skargi S. H. na decyzję SKO w G. z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji SKO w G. z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], pomimo że w powyższej decyzji z [...] kwietnia 2013 r. SKO w G. nie wykazało, że zachodzą określone w art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r., znak: [...], oraz pomimo istnienia przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji SKO w G. z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...],
- b) nieprawidłowym przyjęciu, że nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. błędne uznanie przez SKO w G. w decyzji z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], że przepis art. 155 k.p.a. co do zasady nie powinien mieć zastosowania do zmiany decyzji środowiskowej, a jeżeli już go stosować, to należy na taką zmianę uzyskać zgodę wszystkich stron, której nie uzyskano, oraz że nie stanowi rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., pominięcie w decyzji z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], przepisu art. 87 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej: ustawa środowiskowa),
- c) nieprawidłowym przyjęciu, że dopuszczalne było wskazanie przez organ administracji, tj. SKO w G., w decyzji z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], nowych, odmiennych podstaw prawnych stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r., znak: [...], niż w uprzednio wydanej decyzji SKO w G. z [...] kwietnia 2013 r., o ile nowo powołane przepisy "kształtowały stan prawny sprawy, determinowany określonymi faktami prawotwórczymi w niej występującymi", co skutkowało niezasadnym oddaleniem przez Sąd I instancji skargi S. H. na decyzję SKO w G. z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji SKO w G. z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], która została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., polegającym na przyjęciu przez SKO w G., że decyzja wydana przez Zastępcę Wójta Gminy S,, z upoważnienia Wójta Gminy S., z [...] października 2010 r., znak: [...] zmieniająca decyzję Wójta Gminy S. z [...] czerwca 2010 r., znak: [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej [...] w miejscowości N. na działce nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. przepisów art. 155 k.p.a. i art. 61 § 1 k.p.a., które to naruszenie w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2. naruszenie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 ustawy środowiskowej w zw. z art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej w zw. z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. przez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi na decyzję SKO w G. z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji SKO w G. z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], pomimo że decyzja SKO w G. z [...] kwietnia 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem tych przepisów w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- 3. naruszenie art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 6 k.p.a., przez uznanie, że Wójt Gminy S., wydając decyzję z [...] października 2010 r., znak: [...], naruszył swoje kompetencje wynikające z k.p.a. i ustawy środowiskowej i oddalenie skargi na decyzję SKO w G. z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji SKO w G. z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], pomimo że decyzja SKO w G. z [...] kwietnia 2013 r. została wydana z rażącym naruszeniem tych przepisów, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- II. na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej w zw. z art. 87 ustawy środowiskowej w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez uznanie, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak było wniosku S. H. o zmianę decyzji Wójta Gminy S. z [...] czerwca 2010 r., znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej [...] w miejscowości N. na działce nr[...], co do mocy elektrowni, a Wójt Gminy S. działał w tym zakresie z urzędu, co doprowadziło Sąd I instancji do nieprawidłowego wniosku, że decyzja Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r., znak: [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa;
- 2. naruszenie art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że decyzja Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r., znak: [...], której nieważność SKO w G. stwierdziło decyzją z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], była dotknięta wadami, które uzasadniały odstąpienie od zasady trwałości decyzji administracyjnych.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne wniesiono o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania;
- 2. zasądzenie od SKO w G. na rzecz skarżącej S. H. kosztów postępowania według norm przepisanych, z uwzględnieniem opłaty sądowej od skargi kasacyjnej oraz kosztów zastępstwa procesowego.
Ponadto, stosownie do treści przepisu art. 176 § 2 p.p.s.a., wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w decyzji z [...] czerwca 2017 r. oraz w decyzji z [...] kwietnia 2013 r. SKO nie uwzględniło, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej ma charakter wyjątkowy, wymaga zatem nie budzącego wątpliwości stwierdzenia kwalifikowanego, a nie jakiegokolwiek naruszenia prawa.
Skarżąca kasacyjnie uważa, że SKO w G. w decyzji z [...] kwietnia 2013 r. stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r. pomimo braku którejkolwiek z przestanek z art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., przy czym to decyzja SKO w G. z [...] kwietnia 2013 r., sygn. akt [...], została wydana z rażącym naruszeniem prawa w przedstawionym wyżej rozumieniu. SKO w G. w decyzji z [...] czerwca 2017 r. ponownie dopuściło się naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. przez bezzasadne podtrzymanie swojego stanowiska odnośnie do wyczerpania przesłanek wskazanych w przepisie art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a., zawartej w decyzji SKO z [...] kwietnia 2013 r. Pomimo tego jednak, Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, odmówił wyeliminowania decyzji z [...] czerwca 2017 r. z obrotu prawnego.
Według skarżącej kasacyjnie, z decyzji SKO w G. z [...] kwietnia 2013 r. nie wynika, że spełnione zostały przesłanki nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jedynie ogólnikowo zostały przytoczone przesłanki, które powinny zostać ustalone, aby możliwe było stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, ze stanowiska Sądu I instancji, przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z 21 grudnia 2017 r., nie wynika, aby konieczne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej zostały w odniesieniu do decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r. zrealizowane.
W ocenie skarżącej kasacyjnie, nie można podzielić poglądu Sądu I instancji, jakoby nie stanowiło rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a. błędne uznanie przez SKO w G. przy wydaniu decyzji z [...] kwietnia 2013 r., że przepis art. 155 k.p.a. co do zasady nie powinien mieć zastosowania do zmiany decyzji środowiskowej, a jeżeli już go stosować, to należy na taką zmianę uzyskać zgodę wszystkich stron, której w sprawie nie uzyskano.
Za niedopuszczalne trzeba uznać, w sytuacji wykazania przez stronę rażącego naruszenia przez SKO w G. przepisów prawa przy wydaniu decyzji o stwierdzeniu nieważności, poszukiwanie i wskazywanie przez SKO "nowych" przyczyn nieważności i przedstawianie ich jako uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r. W decyzji z [...] kwietnia 2013 r. SKO w G. uznało, że Wójt Gminy S. nie mógł wydać decyzji z [...] października 2010 r. na podstawie art. 155 k.p.a., bowiem przepis ten nie znajduje zastosowania w postępowaniu o zmianę decyzji środowiskowej. Po wykazaniu przez skarżącą nieprawidłowości tego poglądu, wynikającego z pominięcia przez SKO w G. przepisu art. 87 ustawy środowiskowej, SKO w G. najpierw w decyzji z [...] października 2015 r., a następnie w zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2017 r. nie tylko przyznało, że art. 155 k.p.a. znajduje zastosowanie w sprawie, ale również uznało, że naruszenie tego przepisu, w zw. z art. 87 ustawy środowiskowej, ma uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r.
Skarżąca kasacyjnie podnosi, że w sprawie bezsporne jest, że skarżąca złożyła wniosek o zmianę decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r., datowany na [...] lipca 2010 r. Sąd I instancji uznał jednak, że ani powyższy wniosek, ani żaden inny nie obejmował zmiany mocy elektrowni wiatrowej poprzez wykreślenie zarówno z nazwy przedsięwzięcia, jak i z jego charakterystyki określenia indywidualizującego rodzaj przewidzianej siłowni wiatrowej [...], której odpowiada moc 250 kW. Zdaniem Sądu I instancji, organ działał w tym zakresie bez wniosku inwestora, a zatem z urzędu. Według skarżącej kasacyjnie, powyższa konkluzja Sądu I instancji jest błędna. Skarżąca kasacyjnie uważa, że z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r. wynika, że skarżąca wyraziła wolę zmiany decyzji środowiskowej z [...] czerwca 2010 r. w zakresie mocy elektrowni wiatrowej, a z akt sprawy wynika również racjonalne uzasadnienie takiej zmiany.
W piśmie procesowym z[...] marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie sprostował omyłkę pisarską w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Ponadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Przystępując do oceny zasadności podstaw kasacyjnych, trzeba stwierdzić, że znaczna część podstaw kasacyjnych pokrywa się w tym znaczeniu, że różnie sformułowane podstawy kasacyjne w istocie dotyczą tych samych przepisów prawa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu I instancji zasługuje w pełni na aprobatę.
Nie są zasadne zarzuty przedstawione w pkt I pkt 2 i 3 oraz w pkt II pkt 1 skargi kasacyjnej.
Kluczowa kwestia w przedmiotowej sprawie, która była przedmiotem kontroli Sądu I instancji dotyczyła legalności odmowy przez SKO w G. w decyzji z [...] czerwca 2017 r., znak: [...] stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r., znak: [...], zmieniającej decyzję środowiskową z [...] czerwca 2010 r. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.
W związku z powyższym należy w pełni zgodzić się z Sądem I instancji, który stwierdził, że przeprowadzona przez ten Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi i podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że organ właściwy może dokonywać zmian w treści decyzji środowiskowej tylko w zakreślonych wnioskiem granicach. Innymi słowy, w zakresie, w jakim wnioskodawca nie wnosi o zmianę decyzji, ostateczna decyzja nie może ulec zmianie. Ma rację Sąd I instancji, że okoliczność ta ma istotne znaczenie w sprawie, w której, jak wynika z akt, skarżąca wnioskowała o zmianę decyzji w zakresie wysokości masztu rurowego, zmniejszenia płatów wirnika i zmiany łącznej wysokości turbiny.
Z akt sprawy wynika, że wniosek datowany na [...] lipca 2010 r. nie obejmował żadnych innych zmian, w tym zmiany mocy planowanej siłowni wiatrowej. Nie można podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie przedstawionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy S. z [...] października 2010 r. wynika, że skarżąca wyraziła wolę zmiany decyzji środowiskowej z [...] czerwca 2010 r. w zakresie mocy elektrowni wiatrowej, a z akt sprawy wynika również racjonalne uzasadnienie takiej zmiany.
W decyzji z [...] października 2010 r. w sposób wyraźny w pkt 1 zmieniono dotychczasową nazwę przedsięwzięcia "Budowa elektrowni wiatrowej [...] w miejscowości N. na działce nr [...]" na nazwę "Budowa elektrowni wiatrowej w miejscowości N. na działce nr [...]". W pkt 2 decyzji z [...] października 2010 r. dotyczącym rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, inwestycję, która w pierwotnej decyzji miała polegać na budowie elektrowni wiatrowej [...] o mocy 250 kW, zmieniono na inwestycję, która polegać będzie na budowie elektrowni wiatrowej. Konsekwencją wprowadzonych zmian było wykreślenie zarówno z nazwy przedsięwzięcia, jak i z jego charakterystyki, określenia indywidualizującego rodzaj przewidzianej siłowni wiatrowej [...], której odpowiada moc 250 kW. Powyższe zmiany wprowadzono również do karty informacyjnej przedsięwzięcia i jego charakterystyki.
Tym samym zmieniono moc elektrowni, dopuszczając możliwość budowy elektrowni o dowolnej mocy. Należy podkreślić, że wniosek o zmianę decyzji środowiskowej takiej zmiany nie obejmował. Zgodnie z treścią wniosku z [...] lipca 2010 r., S. H. zwróciła się do Wójta Gminy S. o zmianę decyzji środowiskowej z [...] czerwca 2010 r. w związku ze zmianą parametrów elektrowni polegając na podwyższeniu masztu rurowego z 30 ma na 50 m, zmniejszeniu płatów wirnika 20 m na 15 m, łączna maksymalna wysokość turbiny to 65 m.
Zmiana parametru mocy elektrowni wiatrowej w decyzji z [...] października 2010 r. doprowadziła do znaczącej modyfikacji przedsięwzięcia, zwłaszcza z punktu widzenia wymogów ochrony środowiska. Dokonanie bez wniosku inwestora zmiany o takim ciężarze gatunkowym i wpływie na kształt całego przedsięwzięcia prawidłowo Sąd I instancji uznał za niedopuszczalne działanie organu z urzędu, kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, tj. art. 61 § 1 k.p.a.
Jedynym podmiotem uprawnionym do formułowania żądania w sprawie wszczętej na wniosek z [...] lipca 2010 r. była wyłącznie S. H. Wójt Gminy S. rozpoznał inną sprawę niż objęta wnioskiem z [...] lipca 2010 r. Okoliczność ta prawidłowo została oceniona przez SKO w G. i Sąd I instancji. W postępowaniu wszczynanym na żądanie strony treść żądania wyznacza przedmiot postępowania. Organ administracji publicznej nie może zmieniać przedmiotu postępowania. Obowiązkiem organu administracji w postępowaniu o zmianę decyzji środowiskowej jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ bowiem jest tym żądaniem związany. Treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego lub normę prawa procesowego, która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania.
Natomiast, jeśli powstają jakiekolwiek wątpliwości co do treści wniosku o zmianę decyzji środowiskowej, w szczególności co do zawartych w nim żądań, organ ma obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądania. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot swego żądania, przy czym w razie wątpliwości, co do zakresu, czy przedmiotu żądania. jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu ochrony środowiska. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia zasady skargowości stanowiącego rażące naruszenie art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z przepisami prawa materialnego regulującymi inicjatywę podmiotu do wszczęcia postępowania, w niniejszej sprawie: art. 73 ust. 1 w zw. z art. 87 ustawy środowiskowej.
Istotą postępowania prowadzonego przez organ w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Artykuł 155 k.p.a. reguluje jeden z nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych, zatem przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco, a zmiana decyzji może nastąpić tylko w przypadku spełnienia wszystkich przesłanek w przepisie tym określonych (por. wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., sygn. II OSK 600/17, LEX nr 2657896).
Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt II ppkt 2 skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 16 § 1 k.p.a. Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych. Z treści art. 16 § 1 k.p.a. wynika, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Tryb nadzwyczajny przewidziany w art. 155 k.p.a. ma zatem charakter wyjątku od zasady. Tym samym, przesłanki stosowania art. 155 k.p.a. podlegają wykładni ścisłej.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt I ppkt 3 skargi kasacyjnej. To nie SKO w G. naruszyło art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a., ale Wójt Gminy S. wydając decyzję z [...] października 2010 r.
Nie są zasadne zarzuty przedstawione w pkt I ppkt 1 lit. a, b, c skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie, wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie, nie można uznać, że istniały przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji SKO w G. z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...] r., gdyż uchybień w zakresie uzasadnienia decyzji organu nie można zakwalifikować jako rażących i skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji.
Wskazać należy, że wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a nie wynikać z jej uzasadnienia. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji częściowo błędne jej uzasadnienie, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu. Powtórzyć należy, że aby doszło do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszenie prawa musi być oczywiste, a zatem musi polegać na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a skutki wywołane przez decyzję uznaną za rażąco naruszającą prawo musiałyby być nie do zaakceptowania z punku widzenia wymagań praworządności. Za rażące naruszenie prawa nie mogą zatem być uznane wady uzasadnienia decyzji, które nie mają żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, ani rzekome uchybienie zasadzie legalizmu, na które powołano się w sposób jedynie ogólny w skardze kasacyjnej, bez wykazania, na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a. Wskazać należy, że w sytuacji, gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie norm o charakterze zasad ogólnych prawa, konieczne jest precyzyjne określenie konkretnych okoliczności procesowych, skutkujących naruszeniem tych przepisów.
W skardze kasacyjnej brak jest precyzyjnego określenie konkretnych okoliczności procesowych, skutkujących naruszeniem art. 7 Konstytucji i art. 6 k.p.a. Uchybienia w uzasadnieniu decyzji SKO w G. z [...] kwietnia 2013 r. pozostają bez wpływu na istnienie przesłanek nieważnościowych.
W związku z tym SKO w G. w decyzji z [...] czerwca 2017 r., znak: [...], zasadnie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z [...] kwietnia 2013 r., znak: [...].
Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej postawiono zarzuty naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi, które są całkowicie bezzasadne. Podstawą orzekania Sądu I instancji był art. 151 p.p.s.a. gdyż to ten przepis wskazuje kiedy sąd nie uwzględnia skargi. Przede wszystkim stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia tylko wtedy, gdy miało to wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez naruszenie prawa "mające wpływ na wynik sprawy".
Przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet przy prawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama. Naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo błędnej wykładni tych przepisów. Warunkiem uwzględnienia skargi z tego powodu jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje ono wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przesłanki wskazane przez skarżącą kasacyjnie jako skutkujące uchyleniem zaskarżonej, nie uzasadniały eliminacji jej z obrotu prawnego.
Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną