Uzasadnienie
II OSK 1139/05 U z a s a d n i e n i e
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 3 czerwca 2005 r. sygn. akt II SA/Wr 289/03 po rozpoznaniu skargi L. D. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki altany z dobudowanym garażem w miejscowości S., gmina P. na działce nr [...] - skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż o wydanie przedmiotowej decyzji zwrócił się Urząd Gminy P. przesyłając dokumentację geodezyjną, z której wynika, że skarżący wybudował obiekt na działce stanowiącej własność Gminy. Organ nadzoru budowlanego przeprowadził postępowanie administracyjne i ustalił, że inwestor nie posiada wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, która miała miejsce w latach 1988/1989. Obiekt ten to altana z dobudowaną werandą i garażem, ma charakter trwały /konstrukcja murowana trwale związana z gruntem/.
Według planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy Polkowice zatwierdzonego uchwałą nr VII/42/89 z dnia 28 września 1989 r. przedmiotowy teren jest przewidziany w części pod drogę a w pozostałej części pod łąki i pastwiska. Inwestor twierdził, że wybudował obiekt na swojej działce, nie przedstawił jednak na to żadnego dowodu. Decyzja o nakazie rozbiórki została wydana na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm./.
W skardze na powyższe rozstrzygnięcie L. D. podniósł, że nie zgadza się z twierdzeniem, iż wybudował obiekt na drodze gminnej a ponadto organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw prawnych do rozstrzygania o własności działki, gdyż w tym względzie jest właściwy sąd powszechny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie jest zasadna.
Sąd I instancji powołał się na przepisy ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974 r., a w szczególności na art. 28 ust. 1, zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę oraz art. 37 ust. 1 pkt 1, stosownie do którego obiekt budowlany podlega przymusowej rozbiórce gdy właściwy organ stwierdzi, że znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo jest przeznaczony pod innego rodzaju zabudowę. Skoro organ administracji ustalił, że inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę zaś obiekt budowlany znajduje się na terenie, na którym w myśl planu zagospodarowania przestrzennego z 1989 r. nie było dopuszczalne wznoszenie takich obiektów budowlanych /plan przewidywał przeznaczenie terenu pod drogę/, orzeczenie o nakazie rozbiórki w ocenie Sądu jest prawidłowe. Mylnie przy tym skarżący twierdzi, że organ orzekł o prawie własności do nieruchomości, gdyż przyjął jedynie za wiarygodny dowód z protokołu granicznego z 2000 r. wskazującego działkę, na której obiekt został posadowiony.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł L. D. zastąpiony przez adwokat K. K. zarzucając:
1/ naruszenie prawa materialnego, to jest art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, polegające na zastosowaniu tego przepisu pomimo braku podstaw wobec błędnego przyjęcia, iż skarżący wybudował obiekt na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę wbrew ustalonemu w sprawie stanowi faktycznemu, 2/ naruszenie art. 145 (1 pkt 1 lit. c ppsa przez nieuwzględnienie skargi pomimo, że organ administracji naruszył art. 77 kpa wobec nie wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, iż skarżący wybudował obiekt na przełomie 1988/1989 natomiast plan zagospodarowania przestrzennego został zatwierdzony dopiero uchwałą z dnia 28 września 1989 roku, a więc już po wybudowaniu przedmiotowego obiektu, do czego nie odniósł się Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. W czasie budowy obiektu plan zakazujący budowy nie obowiązywał /nie istniał/.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu wnosząc o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
W niniejszej sprawie wskazuje się jako podstawy skargi kasacyjnej zarówno naruszenie prawa materialnego - art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 roku przez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na przyjęcie, że zaistniała przesłanka określona w tym przepisie, jak też naruszenie art. 145 (1 pkt 1 lit. c ppsa wobec oddalenia skargi, podczas gdy Sąd I instancji nie wziął pod uwagę całokształtu materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny analizując w wyniku wniesionej skargi kasacyjnej treść zaskarżonego wyroku oraz konfrontując ją ze zgromadzonym w aktach administracyjnych materiałem dowodowym stwierdził, że w sprawie niniejszej jest niesporne, iż przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany tak jak to twierdzi strona wnosząca skargę kasacyjną, na przełomie lat 1988 i 1989, kiedy to jeszcze nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony przez organ gminy dopiero w dniu 28 września 1989 roku. Pomimo to Sąd w motywach swojego rozstrzygnięcia odnosi się do postanowień tego planu w takiej formie, jak gdyby plan ten obowiązywał już w dacie budowy przedmiotowego obiektu.
Niezależnie od tego, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w aktach sprawy brak jest zarówno wyrysu jak i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na który powołano się w zaskarżonej decyzji i który stanowił podstawę orzekania przez Sąd I instancji, będącego aktem prawnym zawierającym przepisy gminne, lecz jest jedynie pismo informujące o treści planu a więc w istocie powiadamiające, o treści przepisów planu. Brak jest dowodów na to, że informacja ta została skonfrontowana z rzeczywistą treścią planu, co byłoby konieczne przy założeniu, że plan ten miałby w sprawie zastosowanie. Taki stan rzeczy czyni zarzuty skargi kasacyjnej zasadnymi i wskazuje na potrzebę jej uwzględnienia.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 185 (1 ppsa.