Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem WSA w Warszawie odrzucił skargę A. D. na uchwałę Rady Miejskiej w [...], na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ze względu na wniesienie tej skargi po upływie ustawowego terminu.
Wymienione postanowienie zaskarżył A. D., reprezentowany przez radcę prawnego, skargą kasacyjną. W skardze tej zarzucił orzeczeniu Sądu I instancji "błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji" i wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 176 ustawy z 30 VIII 2002 r. P.p.s.a. skarga kasacyjna – oprócz spełnienia innych formalnych warunków wskazanych w tym przepisie – powinna przytaczać podstawy kasacyjne wskazane w art. 174 P.p.s.a. i ich uzasadnienie. Podanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnego przepisu naruszonego przez Sąd I instancji i uzasadnieniu tego zarzutu (por. postanowienie NSA z 8 III 2004 r., FSK 41/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 9). Brak wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które zdaniem autora skargi kasacyjnej zostały naruszone, powoduje odrzucenie takiej skargi (por. postanowienie NSA z 13 VII 2004 r., OSK 658/04, niepubl. i powołanej wyżej z 8 III 2004 r.).
Należy przy tym zauważyć, że niespełnienie szczególnych wymogów skargi kasacyjnej przewidzianych w art. 176 P.p.s.a. po wyrazie "oraz", a więc również niepodanie podstaw tej skargi, nie podlega sanacji.
W rozpoznawanej sprawie skarżący ogólnikowo sformułował zarzut skargi kasacyjnej i nie wskazał żadnego konkretnego przepisu, który jego zdaniem został naruszony przez Sąd I instancji. Dlatego na mocy art. 180 w zw. z art. 178 oraz art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.