Uzasadnienie
J. P. i L. P. reprezentowani przez adwokata W. R. pismem z dnia 16 grudnia 2009 r., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) listopada 2009 r., Nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 lutego 2010 r. sygn. akt. IV SA/Wa 82/10, na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., skargę odrzucił, albowiem nie została ona opłacona.
W uzasadnieniu w/w postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż obowiązkiem pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem jest wraz z wniesieniem skargi do Sądu uiszczenie należnego wpisu stałego, którego wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania określiła Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Ponadto, odwołując się wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. z 2006 r. Nr 45, poz. 322) wyjaśnił, że od dnia 17 marca 2006 r. (tj. od daty publikacji w/w wyroku TK) Sąd Administracyjny zwolniony jest z obowiązku wzywania do uiszczenia opłaty stałej przypadającej od skargi wniesionej przez adwokata lub radcę prawnego. Przy czym, podkreślił, że z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego Sądu wynika, iż w niniejszej sprawie należny wpis stały nie został opłacony.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli J. P. i L. P. reprezentowani przez adwokata i zaskarżając je w całości zarzucili naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 221 P.p.s.a.
Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną, wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził, że dokonał opłaty wpisu stałego od wniesionej skargi w kwocie 200 zł, jednakże za pomocą znaków sądowych, które nie zostały skasowane przez pracownika Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., gdyż skarga wysłana została przesyłką poleconą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przyczyny określono w § 2 art. 183 powołanej ustawy. Przy czym, wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że co prawda art. 221 P.p.s.a. na mocy art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z dnia 10 marca 2010 r. Nr 36, poz.196) został uchylony, ale nowelizacja ustawy weszła w życie w dniu 10 kwietnia 2010 r., a więc już po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie zauważyć należy, że w chwili wydania zaskarżonego postanowienia nie opublikowano Dziennika Ustaw wprowadzającego w/w zmianę. W tych okolicznościach zmiana ta nie może mieć znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia.
W związku powyższym, należy przypomnieć, iż zgodnie z treścią obowiązującego w chwili wydania zaskarżonego postanowienia art. 221 P.p.s.a, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Natomiast stosownie do art. 219 § 2 P.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.
Takiego wpisu nie uiszczono w tej sprawie zatem skutecznie należało odrzucić skargę nienależycie opłaconą.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżących kasacyjnie twierdzi, że dokonał opłaty sądowej w znakach sądowych. Argument ten nie może spowodować uwzględnienia wniesionej kasacji gdyż, pełnomocnik wnoszący w imieniu skarżących wpis, nie zastosował się do dyspozycji art. 219 § 2 P.p.s.a., który podobnie jak § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2003 r., Nr 221, poz. 2193), nie przewiduje możliwości dokonywania opłat sądowych przez naklejanie znaczków.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto stanowisko o braku dopuszczalności uiszczenia opłaty sądowej, w tym wpisu sądowego, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w innej formie, niż wskazana w powyższym przepisie. Dotyczy to w szczególności uiszczenia opłaty znakami opłaty sądowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 28/04, ONSAiWSA 2004, nr 1, poz. 4; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OZ 287/07; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2005 r., sygn. akt II OZ 784/05).
W takiej sytuacji twierdzenie, iż pełnomocnik skarżących opłacił skargę znakami opłaty sądowej nie może zostać uznane za skuteczne.
W związku z czym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.