Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 494/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę J.K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w S. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie gospodarowania odpadami wydobywczymi.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w dniu 9 stycznia 2014 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w S. Delegatury w K. przeprowadzili (w zakresie postępowania z odpadami wydobywczymi oraz rekultywacji gruntów) kontrolę działalności J.K. prowadzonej na terenie zlikwidowanego Zakładu Górniczego [...] na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...] o łącznej powierzchni 11,1413 ha, stanowiących jego własność. W trakcie oględzin terenu stwierdzono obecność na części gruntów hałd piasków oraz ustalono, że część gruntów o powierzchni 3,6446 ha poddana została rekultywacji. Stwierdzono również obecność humusu i sprzętu do załadunku piasku. Na podstawie ustaleń kontroli udokumentowanych protokołem kontroli nr [...] podpisanym przez J.K. w dniu [...] stycznia 2014 r. bez zastrzeżeń i uwag oraz protokołem ze złożenia pisemnej informacji do ww. protokołu i fotografiami terenu - stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska polegające na: gospodarowaniu odpadami wydobywczymi (wykorzystywanymi na potrzeby związane z prowadzoną działalnością) bez opracowanego planu gospodarowania odpadami wydobywczymi i wymaganej decyzji właściwego organu zatwierdzającej wyżej wymieniony program; magazynowaniu odpadów wydobywczych w okresie dłuższym niż 3 lata.
[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w S. (dalej WIOŚ) działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2013 r., poz. 686 ze zm.) oraz na podstawie ustaleń z kontroli działalności J.K. wydał w dniu [...] lutego 2014 r. zarządzenie pokontrolne nr [...], w którym zarządził niezwłoczne podjęcie działań w celu uregulowania stanu formalnoprawnego dotyczącego gospodarowania odpadami wydobywczymi, zgodnie z art. 8 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1336) i przedstawienie w tym zakresie pisemnej informacji na dzień [...] marca 2014 r. W uzasadnieniu zarządzenia, organ - powołując się na treść art. 8 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o odpadach wydobywczych - wskazał, że J.K. jest zobowiązany do przedłożenia programu gospodarowania odpadami wydobywczymi oraz decyzji zatwierdzającej ten program.
Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. (data wpływu do organu [...] marca 2014 r.) J.K. wezwał [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do usunięcia naruszenia prawa polegającego na uznaniu, że znajdujące się na terenie zlikwidowanego Zakładu Górniczego [...] piaski zgromadzone w postaci wzniesień (hałd) są odpadem wydobywczym, ponieważ takiego statusu nie posiadały zanim je nabył, a także dlatego, że nie są one substancją lub przedmiotem, których pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Stanowią one pełnowartościowy materiał, który systematycznie wykorzystuje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą do wykonywania prac oraz do świadczenia usług w zakresie likwidacji śliskości zimowej nawierzchni dróg, a także jako materiał do rekultywacji. Do wniosku załączył dowody w postaci aktu notarialnego z dnia [...] marca 2011 r. (Rep. A Nr [...]), Planu Ruchu na lata 2004-2007 likwidowanego Zakładu Górniczego [...], umowy na wykonanie robót budowlano-drogowych.
Na powyższe wezwanie organ nie udzielił odpowiedzi.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na ww. zarządzenie pokontrolne J.K. zarzucił organowi naruszenie: - art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) wskutek uznania, że znajdujące się na terenie zlikwidowanego Zakładu Górniczego [...] piaski zgromadzone w postaci wzniesień (hałd) są odpadami wydobywczymi, podczas gdy ww. piaski nie są takim odpadem, - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i brak zobiektywizowanej oceny jego poczynań w zakresie wykorzystywania przez niego piasku, który został nabyty z zamiarem wykorzystywania go w ramach prowadzonej działalności i w taki sposób używany.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, uznając zarzuty zawarte w skardze za bezpodstawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżone zarządzenie nie narusza przepisów prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę oddalił.
Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o odpadach wydobywczych, posiadacz odpadów wydobywczych jest obowiązany do przedłożenia właściwemu organowi programu gospodarowania odpadami wydobywczymi przed rozpoczęciem działalności związanej z wytwarzaniem lub gospodarowaniem odpadami wydobywczymi. W myśl art. 11 ust. 1 posiadacz odpadów wydobywczych jest obowiązany do uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarowania odpadami wydobywczymi. Sąd podniósł, że nałożony na skarżącego obowiązek uregulowania stanu formalnoprawnego gospodarowania odpadami wydobywczymi jest wynikiem ustalenia przez organ, że skarżący jest posiadaczem odpadów wydobywczych w postaci piasku o frakcji 0-2 mm składowanego na hałdzie położonej na terenie zlikwidowanego Zakładu Górniczego [...], w części działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej gospodaruje ww. odpadem wydobywczym, o którym mowa w ustawie.
Według skarżącego przedmiotowy piasek nie jest substancją lub przedmiotem, której pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Nie jest więc "odpadem" w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach – art. 3 ust. 1 pkt 6. Zgromadzone piaski stanowią bowiem pełnowartościowy materiał, który systematycznie wykorzystuje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą do wykonywania prac oraz do świadczenia usług w zakresie likwidacji śliskości zimowej nawierzchni dróg, a także jako materiał do rekultywacji. Istota sporu sprowadza się zatem do ustalenia, czy w zaistniałych okolicznościach sprawy zastosowanie ma ustawa o odpadach, czy przepisy ustawy o odpadach wydobywczych, a w rezultacie do ustalenia, czy organ prawidłowo zakwalifikował piasek zgromadzony na hałdach na terenie działalności skarżącego jako odpad wydobywczy, co do którego posiadacz musi spełniać odpowiednie wymogi określone ustawą.
Sąd wskazał, że ustawa o odpadach wydobywczych określa m.in. zasady gospodarowania odpadami wydobywczymi oraz procedury związane z uzyskiwaniem zezwoleń i pozwoleń związanych z gospodarowaniem odpadami. Stanowi regulację szczególną w zakresie odpadów wydobywczych w stosunku do regulacji zawartej w ustawie o odpadach. Stosownie do art. 1 ust. 3 tej ustawy, jedynie w zakresie nieuregulowanym, dotyczącym postępowania z odpadami wydobywczymi, ustawa ta odsyła do przepisów ustawy o odpadach. Oznacza to, że reguluje ona kwestie odpadów wydobywczych, stanowiących fragment zbiorczego pojęcia odpadów, w sposób szczególny i kompleksowy. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach wydobywczych, odpady wydobywcze to odpady pochodzące z poszukiwania, rozpoznawania, wydobywania, przeróbki i magazynowania kopalin ze złóż. Według art. 3 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy, hałda to obiekt do składowania stałych odpadów wydobywczych na powierzchni ziemi.
Jak wynika z akt, sporny piasek jest materiałem powstałym w wyniku procesu przeróbki wydobytej kopaliny (przesiewanie i płukanie), prowadzonego w ramach działalności Zakładu Górniczego [...], polegającego na wydobywaniu kruszyw naturalnych ze złoża [...]. Hałda piasku znajduje się poza wyrobiskiem górniczym. Złoże to zostało wyeksploatowane w latach [...] – [...]. Koncesja na wydobywanie kopalin wygasła w [...] r. Od [...] do [...] r. nastąpiła likwidacja Zakładu Górniczego – według Planu Ruchu dla likwidowanego Zakładu Górniczego [...]. Następnie grunty poeksploatacyjne wraz ze znajdującym się na nich piaskiem, pozostałym po zakończonej działalności wydobywczej, nabył w [...] r. skarżący.
Zdaniem Sądu, wobec powyższego nie ma wątpliwości, że hałda piasku pozostała po działalności kopalni usunięta poza wyrobisko górnicze jest odpadem pochodzącym z procesów związanych z wydobyciem kruszyw w przedmiotowym zakładzie górniczym. Jest to więc odpad wydobywczy, o którym mowa w ustawie o odpadach wydobywczych. Z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach wydobywczych wynikają trzy przesłanki, które muszą zaistnieć, aby wyłączyć stosowanie przepisów tej ustawy, tj.: 1. dotyczy mas ziemnych lub skalnych, 2. przemieszczanie mas ziemnych lub skalnych następuje w związku z wydobywaniem kopalin ze złóż, 3. koncesja na wydobywanie kopalin ze złóż lub planu ruchu zakładu górniczego zatwierdzone decyzjami, o których mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego określają warunki i sposób ich zagospodarowania.
Poza sporem pozostaje fakt, że zgromadzony piasek jest masą skalną (luźna skała okruchowa), wobec tego pierwsza przesłanka jest spełniona. Jednakże nie są spełnione pozostałe dwie przesłanki warunkujące inną kwalifikację spornego piasku, niż to uczynił organ. Nie można bowiem uznać, że miał miejsce fakt przemieszczania mas skalnych, ponieważ hałda piasku znajduje się poza wyrobiskiem górniczym, a zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o odpadach wydobywczych, przemieszczanie jest to gospodarowanie masami skalnymi lub ziemnymi związane z wydobywaniem kopalin ze złóż w obrębie wyrobiska górniczego w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. stwierdził wygaśnięcie koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego [...] - w związku z wyczerpaniem złóż i zakończeniem eksploatacji kopalni, zaś skarżący takiej działalności nie prowadzi.
Nie ma też miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu górniczego, określającego warunki i sposób zagospodarowania mas skalnych. Powoływany przez skarżącego Plan Ruchu dotyczył Zakładu Górniczego [...] zlikwidowanego w latach [...] - [...] i obejmował wskazania dotyczące rekultywacji i zagospodarowania terenów (wyrobisk górniczych) po tej kopalni. Zdaniem Sądu, na podstawie tego dokumentu nie można dokonywać klasyfikacji pozostałych po zamknięciu kopalni, poza wyrobiskiem górniczym, hałd piasku.
W ocenie Sądu o statusie zgromadzonego na nieruchomości skarżącego piasku pozostałego po działalności wydobywczej nie może decydować faktyczne, aktualne wykorzystanie go przez skarżącego jako pełnowartościowego materiału budowlanego, do celów związanych z działalnością gospodarczą. Dla kwalifikacji tego piasku jako odpadu wydobywczego nie ma też znaczenia wcześniejsze jego przeznaczenie nadane przez poprzednich właścicieli nieruchomości. Dokonane w sprawie ustalenia w zakresie pochodzenia i rodzaju materiału pozostałego po działalności wydobywczej oraz fakt gospodarowania tym materiałem przez skarżącego na potrzeby własnej działalności (Zakład Usług [...] J.K.) - obligowały organ do zastosowania przepisów ustawy o odpadach wydobywczych.
W konsekwencji uznania skarżącego za posiadacza odpadów wydobywczych należało zweryfikować przestrzeganie przez niego zasad i warunków gospodarowania odpadami wydobywczymi. Jednym z ustawowych wymogów jest obowiązek opracowania programu gospodarowania tymi odpadami i uzyskanie decyzji zatwierdzającej ten program. Bezsporne jest, że skarżący nie dysponuje wymienionymi dokumentami, a zatem – zdaniem Sądu - organ zasadnie nałożył na niego obowiązek podjęcia działań, o jakich mowa w zaskarżonym zarządzeniu. Fakt, że w umowie sprzedaży nieruchomości – akt notarialny A Nr [...] skarżący zobowiązał się do wykorzystywania hałdy piasku wyłącznie na potrzeby działalności gospodarczej z zakazem dalszej odsprzedaży tego piasku nie stanowi o tym, że jest to pełnowartościowy materiał budowlany i nie sanuje braku programu gospodarowania hałdą piasku – odpadem po działalności wydobycia i sprzedaży surowców mineralnych.
W kwestii naruszenia przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska art. 7 i art. 77 k.p.a. wskutek nie podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdził, że wszystkie okoliczności sprawy zostały należycie wyjaśnione i udokumentowane - organ podjął wszelkie czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. dokonał rozpoznania w terenie, dokonał oględzin i sporządził dokumentację fotograficzną, umożliwił kontrolowanemu złożenie pisemnej informacji do protokołu kontroli, dokonał analizy wszystkich zgromadzonych w sprawie dokumentów. Uzasadnienie zarządzenia pokontrolnego spełnia wymogi z art. 107 k.p.a.
W skardze kasacyjnej J.K. zaskarżył w całości powyższy wyrok. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1. Mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie. Przepisem, który powinien mieć w sprawie zastosowanie jest art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie przepisu polegało na tym, że WSA w Szczecinie zaakceptował błędnie ustalony stan faktyczny sprawy, w kontekście błędnie niezastosowanego przez organ prawa materialnego w postaci art.
- 2. ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 lipca 2008 r. o odpadach wydobywczych, poprzez uznanie, że in casu nie nastąpiło przemieszczenie mas skalnych w związku z wydobywaniem kopalin ze złóż, ponieważ "hałda piasku znajduje się poza wyrobiskiem" oraz, że na podstawie powołanego przez skarżącego Planu Ruchu Zakładu Górniczego [...] "nie można dokonywać klasyfikacji pozostałych po zamknięciu kopalni, poza wyrobiskiem górniczym, hałd piasku" podczas gdy - jak jednoznacznie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym z Informacji dodatkowej dotyczącej charakterystyki zakładu skarżącego, stanowiącej Załącznik nr 11 do Protokołu Kontroli nr [...] - przedmiotowa masa skalna znajduje się na terenie wyrobiska (str. 3 wers 3 od góry w/w załącznika, gdzie expressis verbis znajduje się stwierdzenie organu, że "hałda na terenie wyrąbiska"). Prawidłowo ustalony stan faktyczny powinien prowadzić do wniosku, że masa skalna tworząca piasek o frakcji 0-2,0 mm, stanowi kopalinę wydobytą zlokalizowaną i spryzmowaną w obrębie wyrobiska, dla której Plan Ruchu Zakładu Górniczego [...] określa warunki i sposób zagospodarowania,
- 2. Mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 151 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepisem, który powinien mieć w sprawie zastosowanie jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegało na utrzymaniu w mocy zarządzenia organu administracyjnego, które zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z ustaleniem, że skarżący jest posiadaczem odpadów wydobywczych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegało na zaaprobowaniu przez Sąd w zaskarżonym wyroku błędnego, ze względu na zastosowaną normę prawa materialnego, stanu faktycznego ustalonego przez organy administracji. Błędne ustalenie stanu faktycznego polegało na przyjęciu, że, skarżący jest posiadaczem odpadów wydobywczych w postaci piasku o frakcji 0-2,0 mm, usuniętego poza wyrobisko, którym gospodaruje, podczas gdy w/w piasek stanowi kopalinę wydobytą, zlokalizowaną i składowaną w obrębie wyrobiska, dla której Plan Ruchu Zakładu Górniczego [...] określa warunki i sposób zagospodarowania, zgodnie z którym skarżący gospodaruje,
- 3. Naruszenie prawa materialnego w postaci w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego. Naruszenie prawa materialnego było wynikiem mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie. Przepisem, który powinien mieć w sprawie zastosowanie jest właśnie art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie przepisu polegało na tym, że WSA w Szczecinie zaaprobował błędnie ustalony stan faktyczny ze względu na zastosowaną normę prawa materialnego w postaci art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy. Błędne ustalenie stanu faktycznego polegało na przyjęciu, że sporny piasek jest odpadem wydobywczym, podczas gdy w/w piaski nie są odpadem wydobywczym, ponieważ nie są odpadem pochodzącym z poszukiwania, rozpoznawania, wydobywania, przeróbki i magazynowania kopalin ze złóż, lecz pełnowartościowym materiałem wykorzystywanym przez skarżącego i jego poprzedników prawnych w związku z prowadzoną przez nich działalnością gospodarczą,
- 4. Naruszenie prawa materialnego w postaci art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że piasek o frakcji 0-2,0 mm składowany na terenie zlikwidowanego zakładu górniczego [...] jest odpadem, podczas gdy w/w piaski nie są odpadem, gdyż takiego statusu nie posiadały zanim nabył je skarżący (przez zbywcę były traktowane jako pełnowartościowy materiał (kopalinę), który sprzedawał, a nie pozbywał się), a także dlatego, że nie są one substancją lub przedmiotem, których skarżący pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany, gdyż również dla niego stanowią one pełnowartościowy materiał (kopalinę), który systematycznie wykorzystuje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą do wykonywania prac i robót budowlano-drogowych oraz do świadczenia usług w zakresie likwidacji śliskości zimowej nawierzchni dróg, a także jako materiał do rekultywacji.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie lub o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania akcentują zaakceptowanie przez Sąd I instancji błędnie ustalonego stanu faktycznego, gdyż z prawidłowo poczynionych ustaleń powinno wynikać, że piasek o frakcji 0-0,2 mm stanowi kopalinę wydobywczą zlokalizowaną i składowaną na terenie wyrobiska. Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy o odpadach wydobywczych posługuje się pojęciem "wyrobiska górniczego" w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze. Stosownie do art. 6 pkt 17 Prawa geologicznego i górniczego wyrobiskiem górniczym jest przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze powstała w wyniku robót górniczych. Jak wynika z akt administracyjnych, sporny piasek nie znajduje się w przestrzeni usytuowanej w nieruchomości gruntowej, która powstała w wyniku robót górniczych, lecz składowany jest na hałdzie poza miejscem, które w okresie funkcjonowania Zakładu Górniczego [...] stanowiło wyrobisko górnicze.
Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach wydobywczych, jak trafnie zauważył Sąd I instancji, hałda to obiekt przeznaczony do składowania stałych odpadów wydobywczych na powierzchni ziemi. Skarga kasacyjna abstrahuje od wskazanych wyżej definicji legalnych i nie wskazuje, z których dowodów wynika, że sporny piasek nie znajduje się na hałdzie, lecz w wyrobisku górniczym. Zapis znajdujący się w załączniku nr 11 do protokołu kontroli nr [...] o treści "hałda na terenie wyrobiska" nie koresponduje z pozostałym materiałem zgromadzonym w sprawie, z którego wynika, że wyrobiska na terenie zlikwidowanego zakładu górniczego zostały zalesione.
Należy mieć na względzie, że tylko, co zasadnie stwierdził Sąd I instancji, przemieszczanie mas ziemnych lub skalnych związane z wydobywaniem kopalin ze złóż, które odbywa się w obrębie wyrobiska stanowi jedną z przesłanek, których zaistnienie wyłącza stosowanie ustawy o odpadach wydobywczych (art. 2 ust. 1 pkt 4).
Wobec powyższego brak jest podstaw, aby za zasadne mogły zostać uznane zarzuty sformułowane w punktach 1 i 2 skargi kasacyjnej.
Niepodważenie w sposób skuteczny ustaleń stanu faktycznego czyni niezasadnym zarzut niewłaściwego zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach wydobywczych (pkt 3 skargi kasacyjnej). Przepis ten zawiera legalną definicję odpadów wydobywczych, którymi są odpady pochodzące z poszukiwania, rozpoznawania, wydobywania, przeróbki i magazynowania kopalin ze złóż.
Niezasadny jest również zarzut niezastosowania art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Zgodnie z art.1 ust. 3 ustawy o odpadach wydobywczych, w zakresie w niej nieuregulowanym, w sprawach dotyczących postępowania z odpadami wydobywczymi mają zastosowanie przepisy ustawy o odpadach. Wobec tego do odpadów wydobywczych nie ma zastosowania definicja odpadów zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.