Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Sz 925/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę A. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że pismami z dnia 23 września 2014 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 500 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie 2 odpisów skargi, celem doręczenia uczestnikom postępowania. Sąd stwierdził, że w wezwaniach zawarto pouczenia, iż nieuiszczenie wpisu oraz nieusunięcie wskazanych braków formalnych w terminie 7-dniowym spowoduje odrzucenie skargi. Następnie Sąd podkreślił, że wezwania zostały doręczone A. S. (w trybie doręczenia zastępczego) oraz M. S. w dniu 15 października 2014 r., a zatem 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 22 października 2014 r. Sąd wskazał, że skarżący uiścili wpis sądowy, jednak nie nadesłali odpisów skargi, co spowodowało konieczność odrzucenia skargi, z uwagi na niemożność nadania jej dalszego biegu.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wnieśli A. S. i M. S. Skargę oparli oni na naruszeniu art. 174 pkt 2 w zw. z art. 65 w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślili, że WSA w Szczecinie w skierowanej do nich korespondencji z dnia 29 września 2014 r. (data nadania korespondencji w placówce Poczty Polskiej), odebranej przez nich dnia 15 października 2015 r., nie doręczył wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. W korespondencji otrzymanej przez skarżących nie znajdowało się również- zdaniem skarżących- pouczenie o skutkach prawnych związanych z niezastosowaniem się do treści wezwania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 65 § 1 p.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie nie jest sporna dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych, pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie (por. postanowienie NSA z 21 maja 2010 r., II FSK 619/10). Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru- powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących zawartość przesyłki. Jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. Nr 190, poz. 1277 ze zm., dalej: rozporządzenie), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 p.p.s.a., odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko.
Należy uznać, że potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana w formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z 31 marca 2010 r., I FSK 1929/09).
Ponadto zauważyć należy również, że wypełniony prawidłowo, na formularzu stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia, pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego, stanowi dokument urzędowy potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism. Dokument ten korzysta zatem z domniemania prawdziwości.
Adresat przesyłki, który twierdzi, że nie doręczono mu wszystkich pism wymienionych na formularzu i których przyjęcie pokwitował, powinien ten fakt udowodnić. Z takim dowodem w okolicznościach sprawy nie mamy do czynienia, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie budzi wątpliwości, że rzeczą odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz niezwłoczne zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi albo sądowi. W sytuacji, gdy tego nie uczyniono, nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Podkreślić należy, że przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki, w każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby bowiem podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane lub też, iż otrzymał jedynie część pism wyszczególnionych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru.
W niniejszej sprawie przesyłka adresowana do A. S. została jej doręczona w trybie zastępczym, po powtórnym awizowaniu. Jak wynika z przesyłki, która została dołączona do akt sprawy, zawierała ona doręczenie odpisu zarządzenia o ustaleniu wpisu sądowego, doręczenie odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, wezwanie do nadesłania 2 odpisów skargi celem doręczenia uczestnikom postępowania oraz pouczenie. Ponadto na potwierdzeniu zaznaczono zawartość przesyłki poprzez wpisanie, że zawiera ona: "zobow.+opł+p.p.s.a.". Z kolei przesyłka adresowana do M. S. została odebrana przez niego w dniu 15 października 2014 r., zaś potwierdzenie zostało analogicznie oznaczone. W niniejszej sprawie wymaga podkreślenia, że pełnomocnik skarżących podniósł zastrzeżenia co do braku w doręczonej przesyłce wezwania do usunięcia braków formalnych skargi dopiero po odrzuceniu skargi przez Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W momencie odbioru przesyłki nie stwierdzono, by nie zawierała ona któregoś z dokumentów wskazanych w zwrotnym potwierdzeniu odbioru, w szczególności zaś zobowiązania do nadesłania odpisów skargi celem ich doręczenia uczestnikom postępowania.
W aktach sprawy znajdują się ponadto kopie oraz odpisy dokumentów przesłanych skarżącym, opatrzone podpisem pracownika sądu, z których wynika, że do skarżących zostało skierowane m.in. wezwanie do nadesłania dwóch odpisów skargi. W niniejszej sprawie należy jednocześnie zaznaczyć, że skarżący nie przedstawili żadnego dowodu zmierzającego do podważenia domniemania prawidłowego doręczenia przesyłki.
Wobec braku uchybień procesowych Sądu, zarzut skarżących, zmierzający do wykazania, że w sprawie wystąpiła przesłanka nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., nie zasługuje na uwzględnienie.
Powyższe pozwala uznać, że wnoszący skargę kasacyjną nie zakwestionowali skutecznie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 stycznia 2015 r.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.