Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 452/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W motywach wyroku Sąd powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Burmistrz Miasta Bochni decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust.1, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 ust.1 - 5 w związku z art. 64 i 65 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), zw. dalej u.p.z.p., ustalił na wniosek M P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] przy ul. [...] w B. wraz z przyłączami energii elektrycznej, wody, kanalizacji sanitarnej, opadowej i gazu z sieci miejskich z terenu działki nr [...] (pas ulicy [...]) oraz wjazdem z tej ulicy i parkingiem. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli J. M. i inni, nie zgadzając się na realizację zamierzonej inwestycji, jako szkodliwej dla środowiska oraz naruszającej interes prawny odwołujących się przez zamiar lokalizowania czterokondygnacyjnego budynku, który, ich zdaniem, spowoduje zacienienie sąsiednich działek.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z [...] lutego 2007 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że planowana inwestycja wpisuje się w istniejącą w obszarze analizowanym funkcję terenu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ II instancji podkreślił, że kwestie wynikające z przepisów Prawa budowlanego (w tym odległość inwestycji od granic działki) rozstrzygane będą przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Zobowiązanie inwestora do wykonania projektu zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia wiąże organ wydający decyzję o pozwolenie na budowę w myśl art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że przyjął do analizy budynki znajdujące się na działce [...] mającą bezpośredni dostęp do ul. [...] oraz działkę nr 5761 posiadającą dojazd za pomocą drogi wewnętrznej, która nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2086, ze zm.).
Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła J. M.. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie sprawy i brak informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, a także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku rzetelnego uzasadnienia faktycznego decyzji, a także art. 10 k.p.a. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja narusza również przepisy prawa materialnego - ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zw. dalej rozporządzeniem. W ocenie skarżącej planowane przedsięwzięcie spowoduje zakłócenie "istniejącego porządku architektonicznego".
Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2008 r. uchylając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji uznał, że naruszone zostało prawo materialne, tj. § 3 ust. 2 rozporządzenia, który to przepis, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, wymaga wyznaczenia wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, granic obszaru analizowanego w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków, nie mniejszej jednak niż 50 m. Decyzja pierwszoinstancyna, zgodnie z wymogami dyspozycji art. 60 ust. 4 u.p.z.p., została poprzedzona sporządzeniem analizy urbanistyczno-architektonicznej, której wyniki zostały zawarte w załączniku nr 2 (część tekstowa) i nr 1 (część graficzna do przedmiotowej decyzji). Oceniając granice obszaru analizowanego wyznaczone wokół działki ew. nr 5762, na której inwestor planuje realizację przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego Sąd Wojewódzki uznał, że granice tego obszaru nie zostały wyznaczone prawidłowo, tj. zgodnie z dyspozycją § 3 ust. 2 rozporządzenia, gdyż od strony południowo-wschodniej i północno-zachodniej granice obszaru wyznaczono w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu przedmiotowej działki, tj. od strony południowo wschodniej obszar analizowany został wyznaczony w odległości wynoszącej tylko jedną szerokość frontu działki, a od strony północno zachodniej w odległości dwóch szerokości frontu przedmiotowej działki.
W konsekwencji Sąd Wojewódzki stwierdził, że nie można było przeprowadzić w sposób zgodny z prawem analizy urbanistyczno-architektonicznej ponieważ poprawne wyznaczenie obszaru analizowanego stanowi warunek niezbędny w tym zakresie, ponowić więc trzeba analizę przy prawidłowym określeniu granic obszaru analizowanego zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia.
Ponadto Sąd Wojewódzki stwierdził, że także pozostałe parametry dotyczące gabarytów przedmiotowej inwestycji nie zostały wyznaczone prawidłowo, ustalając szerokość elewacji frontowej inwestycji " do 25 m" organ l instancji wskazał jedynie w wynikach analizy, że "szerokość elewacji frontowych budynków wielorodzinnych w obszarze analizowanym waha się od 20 do 54 m". Również dowolne jest ustalenie wskaźnika wielkości pow. zabudowy w stosunku do pow. działki określone " do 50%", podczas gdy w wynikach analizy znajduje się stwierdzenie, iż "dla obszaru analizowanego wskaźnik ten wynosi do 50%", nie wiadomo zaś w jaki sposób oraz na podstawie jakich obliczeń organ ustalił powyższe parametry dla planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego.
Sąd uznał, iż organy orzekające nie wyjaśniły dokładnie całego stanu faktycznego, ponieważ nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, a poprzez to naruszyły przepisy art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto Sąd uznał, że organ l instancji nie zawiadomił stron o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w związku z tym co do okoliczności wskazanych w art. 10 § 1 k.p.a., co stanowi naruszenie ww. przepisu.
Skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). zw. dalej p.p.s.a.. od ww. wyroku złożył M. P., zarzucając
- 1) naruszenie przepisów prawa o postępowaniu mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 91 § 1 w związku z art. 73 ustawy o p.p.s.a., w zakresie powodującym nieważność postępowania na zasadzie art. 183 par. 2 pkt.
- 5) ustawy o p.p.s.a. poprzez pozbawienie Skarżącego możliwości obrony w postępowaniu przed WSA, w wyniku niedoręczenia Skarżącemu skargi na decyzję SKO oraz niezawiadomienia Skarżącego o terminie rozprawy przed WSA w Krakowie,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przyjęciem, że doszło w postępowaniu przed organami administracyjnymi do naruszenia art. 7, art. 77 ust. 1, art. 107 par. 3 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w decyzji o warunkach zabudowy szczegółowych obliczeń stanowiących podstawę matematyczną dla parametrów zabudowy, mimo że z treści przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy odpowiednie wskaźniki wynikają wprost, zostały obliczone przez uprawnione osoby wpisane na listę izby samorządu zawodowego architektów i z uwagi na stan faktyczny sprawy treść i uzasadnienie decyzji nie wymagają szczegółowych obliczeń,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z przyjęciem, że doszło w postępowaniu przed organami administracyjnymi do naruszenia art. 10 k.p.a. w wyniku niezawiadomienia stron w postępowaniu administracyjnym o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem,
- 2) naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na treść rozstrzygnięcia przez błędną wykładnię art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia polegającą na przyjęciu, że wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, w tej części, który obejmowałby działki mające dostęp z innej drogi publicznej i przez to, których zabudowa nie ma żadnego wpływu na ustalenie warunków zabudowy przedmiotowej działki, stanowi istotne naruszenie przepisów prawa o zagospodarowaniu przestrzennym, mające wpływ na wynik sprawy o wydanie warunków zabudowy. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwioną podstawę zaskarżenia w zakresie naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Nie okazały się natomiast trafne: zarzut nieważności postępowania oraz zarzuty naruszenia innych przepisów prawa procesowego.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Zarzut nieważności postępowania poprzez pozbawienie Skarżącego możliwości obrony w postępowaniu przed WSA, w wyniku niedoręczenia Skarżącemu skargi na decyzję SKO oraz niezawiadomienia Skarżącego o terminie rozprawy przed WSA w Krakowie nie jest zasadny. W toku postępowania sądowego M. P. doręczono bowiem odpis postanowienia Sądu Wojewódzkiego z dnia 21 grudnia 2007 r. odrzucający skargę kilku skarżących. M. P. pouczono jednocześnie o obowiązku zawiadamiania Sądu o każdej zmianie miejsca pobytu, pod rygorem uznania, że pismo doręczone pod znanym Sądowi adresem będzie wywoływało skutki prawne. Pomimo tego uprzedzenia M. P., jak twierdzi, nie odebrał zawiadomienia o rozprawie i odpisu skargi, gdyż wyjechał za granicę, bez powiadomienia Sądu o innym adresie lub pełnomocniku do doręczeń. W tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, że M. P. pozbawiony został możliwości obrony przed Sądem Wojewódzkim, gdyż sam nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 70 § 1 p.p.s.a. Na podstawie § 2 tego przepisu uznać należy, że w tej sytuacji pisma pozostawione w aktach sprawy Sąd Wojewódzki prawidłowo potraktował jako doręczone skutecznie.
W sprawie nie wystąpiły zatem przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy. Sąd Naczelny, rozpoznając sprawę, związany jest granicami skargi, czyli wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia. W świetle art. 174 powołanej ustawy, skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a ponadto przez naruszenie przepisów postępowania, jeśli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 174 p.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta m. in. na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2).
W skardze kasacyjnej sformułowano wprawdzie zarzut naruszenia przepisów postępowania, ale w taki sposób, że nie można go uznać za trafny. Formułując ten zarzut wskazano jedynie, spośród przepisów regulujących procedurę sądowoadministracyjną, na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przepis ten zaś stanowi, że sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powołując się zatem na naruszenie przez sąd administracyjny pierwszej instancji tego przepisu, należy wskazać też te przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, które zostały naruszone. W skardze kasacyjnej, a nawet w jej uzasadnieniu, tego nie uczyniono. Poprzestano jedynie na ogólnym sformułowaniu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wiążąc je z przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji.
Sąd Wojewódzki, dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, nie stosuje przepisów k.p.a., gdyż postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest wyłącznie przepisami p.p.s.a. Jeśli zatem strona zamierzała - jak w tym przypadku - postawić w podstawie kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania, to winna nie tylko wskazać konkretny przepis powołanej wyżej ustawy, który w jej ocenie został naruszony w zaskarżonym skargą kasacyjną orzeczeniu, ale przede wszystkim trafnie ten zarzut uzasadnić, wykazując jednocześnie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd administracyjny, dokonując kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem, ocenia wprawdzie czy jest on zgodny z przepisami obowiązującego prawa, w tym z przepisami regulującymi postępowanie, w którym akt ten został wydany, ale przepisów tych w postępowaniu sądowoadministracyjnym do kontroli legalności zaskarżonego aktu bezpośrednio nie stosuje. Kontroli tej Sąd dokonuje w ramach zakreślonych przepisami p.p.s.a.
Ponadto, oceniając ten zarzut, należy zauważyć, że warunkiem uwzględnienia przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie przepisów postępowania w postępowaniu administracyjnym mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stawiając zatem Sądowi Wojewódzkiemu zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej należałoby co najmniej wykazać, że gdyby niestwierdzone naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, to rozstrzygnięcie sprawy przez organ administracji publicznej byłoby najprawdopodobniej inne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wykazania takiego zabrakło. Z tych powodów zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych należało oddalić.
Trafny natomiast okazał się zarzut naruszenia prawa materialnego.
Przepis § 3 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Jak wynika z treści uzasadnienia wyroku, Sąd Wojewódzki przyjął, że niewyznaczenie obszaru analizowanego w taki sposób, aby każdy z boków tego obszaru stanowił trzykrotną szerokość frontu działki, nie mniej niż 50 m przesądza, iż dokonana analiza nie może w ogóle stanowić podstawy ustalenia warunków zabudowy.
Nie ma jednak podstaw, aby z treści powołanego przepisu wyprowadzić wniosek, że granice obszaru analizowanego, poza trzykrotną szerokością frontu działki inwestora odnoszącą się do drogi, przy której położona jest planowana zabudowa, mają odpowiadać takiej samej wielkości z innych stron tego obszaru. Brak też jest podstaw, aby wyznaczany obszar przybierał kształt kwadratu czy koła o średnicy odpowiadającej tej wielkości. W stanie faktycznym kontrolowanej przez Sąd Wojewódzki sprawy nie było też podstaw, aby przyjąć, że wyznaczenie innych granic obszaru analizowanego niż w rozmiarze stanowiącym trzykrotność frontu działki miało istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie jest sporna okoliczność, że inwestor wskazuje na kontynuację zabudowy w stosunku do budynku na jego własnej, sąsiedniej działce nr 5750, który jest wzorem dla zamierzonej zabudowy na działce [...]. W okolicznościach takich nie sposób oderwać rozumienia treści przepisu § 3 rozporządzenia od treści przepisu ustawy, który rozporządzenie to wykonuje. Zagadnienie to było już wcześniej przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie podziela poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, że nie można w sposób formalistyczny ograniczać sposobu wyznaczenia granic obszaru analizowanego i przyjmować za prawidłowy wyłącznie taki, który uwzględnia takie same odległości granic z każdej strony działki objętej wnioskiem. Racjonalność urbanistyczna może bowiem wymagać szerszego określenia granic obszaru analizowanego z jednej ze stron działki objętej wnioskiem celem wykazania spójności urbanistycznej planowanej inwestycji z obiektami budowlanymi już istniejącymi w sąsiedztwie. Zatem jeżeli przy ustaleniach pod uwagę została wzięta zasada dobrego sąsiedztwa brak jest podstaw do kwestionowania wyznaczenia obszaru w sposób nierównomierny.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku tym zauważył także, analizując treść § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia, że z przepisów tych nie wynika, że niedopuszczalne jest wyznaczenie granic obszaru analizowanego w odległości większej niż minimalna i że z każdej strony odległość granic musi być wyznaczona w sposób równomierny. Użyte w ust. 1 określenie "wokół" oznacza, że obszar analizowany musi zostać wyznaczony dookoła, a więc z każdej strony (ze wszystkich stron) działki budowlanej objętej wnioskiem, jednakże nie znaczy już, że odległość granic tego obszaru z każdej strony bezwzględnie musi być taka sama. Należy bowiem zauważyć, że organ, ustalając granice obszaru analizowanego powinien mieć na względzie ustawową zasadę dobrego sąsiedztwa, określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Podnieść trzeba, że art. 61 ust 1 u.p.z.p., określając zasadę kontynuacji zabudowy wymaga, żeby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
Norma zawarta w 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p, przy spełnieniu pozostałych warunków wymienionych w art. 61 u.p.z.p, pozwala ustalić warunki zabudowy już wówczas, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Zgodnie z treścią przepisu ustawy wystarcza zatem istnienie tylko jednej działki, która pozwala na zastosowanie zasady kontynuacji zabudowy.
Nie ulega przeto wątpliwości, że jeśli inwestor ubiegający się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu spełnia warunki wynikające wprost z przepisu ustawy, jak w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, to nie można odmówić ustalenia tych warunków z tego powodu, iż w ocenie Sądu Wojewódzkiego wadliwie wyznaczono obszar analizowany, o którym mowa w rozporządzeniu. Nie można bowiem przepisom rozporządzenia wykonawczego nadawać takiego znaczenia, które byłoby sprzeczne z przepisem ustawy, a w konsekwencji z uprawnieniem wynikającym z przepisu ustawy.
Władztwo planistyczne gminy realizowane przez uchwalenie planu może, w granicach prawa, wpływać na sposób realizacji prawa własności, w tym jego ograniczenie (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.), trudno jednak atrybut taki przypisać decyzji administracyjnej. Nie można zatem tak interpretować przepisów ustawy i rozporządzenia, aby w skutku to prawo zostało ograniczone, szczególnie wówczas, gdy przepis ustawy stanowi wystarczającą podstawę do ustalenia warunków zabudowy.
Wadliwe wyznaczenie obszaru analizowanego może być podstawą skutecznego zarzutu tylko wówczas, gdy zostanie ustalone, iż uchybienia związane z oznaczeniem obszaru analizowanego miały wpływ na wynik sprawy, sprzeciwiając się zasadzie wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez to, że naruszają chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich. Nie można zaś zaakceptować stanowiska wyrażonego w wyroku Sądu Wojewódzkiego, że wady analizy (nawet gdyby wystąpiły, chociaż, jak powiedziano wcześniej, w tej sprawie nie zaistniały) w zakresie ustalenia granic obszaru, same przez się eliminują wartość dokonanej analizy.
Uwzględniając powyższe okoliczności, należało uwzględnić skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 452/07, z powodu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w związku z § 3 ust. 2 rozporządzenia.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na naruszenie prawa materialnego na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, która z przytoczonych wyżej względów podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., ponieważ zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], nie narusza prawa.