Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 19 marca 2008 r. oddalił skargę W.K. i K.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] września 2007 r. w przedmiocie uzgodnienia warunków realizacji inwestycji budowy wjazdu i wyjazdu na drodze wojewódzkiej nr 965 ze stacji paliw.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Starosta Bocheński uzgodnił warunki realizacji przedmiotowej inwestycji. Postanowienie zawierało wskazania odnośnie zabezpieczenia sąsiednich gruntów rolnych, systemu oczyszczania wód opadowych, zabezpieczeń przed skutkami awarii drogowych, zaktualizowania pozwolenia wodnoprawnego, informacji o odpadach, zezwolenia na ich transport oraz sposobu ich wykorzystania i unieszkodliwiania.
Odwołanie od powyższego postanowienia wnieśli W.K. i K.K.
Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W.K. i K.K., nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, zaskarżyli je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jego uchylenia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, odpowiadają przepisom prawa. Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień przy zastosowaniu przepisów postępowania, jak również ustawy - Prawo ochrony środowiska.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarzuty skargi okazały się całkowicie bezzasadne. Podzielił stanowisko organu drugiej instancji, że sprawa uzgodnienia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, polegającego na budowie wjazdów i zjazdów do stacji paliw jest postępowaniem całkowicie samoistnym, niezależnym od kwestii legalności wykonania i eksploatacji samej stacji paliw. Postępowania, dotyczące dojazdów do stacji w żaden sposób nie mogą doprowadzić do ewentualnej legalizacji inwestycji, polegającej na jej budowie, albowiem są to dwa różne przedsięwzięcia, aczkolwiek w zamiarze inwestora mają tworzyć funkcjonalną całość.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że na tym etapie całkowicie bezprzedmiotowe jest badanie kwestii zmian w rozwiązaniach komunikacyjnych na przebudowywanym odcinku drogi, jeżeli zmiany te miałyby polegać jedynie na ograniczeniu możliwości wjazdu przez skarżących.
W skardze kasacyjnej W.K. i K.K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.
Zarzucili naruszenie prawa materialnego - przepisu art. 48 ustawy - Prawo ochrony środowiska, poprzez przyjęcie zgodności postanowień organu I i II instancji z powyższym przepisem, podczas gdy organy nie dokonały w postępowaniu żadnych samodzielnych ustaleń, a ponadto postanowienia nie objęły całego zakresu przedmiotowego uzgodnienia, który to zakres wynika z art. 47 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Skarga kasacyjna zarzuca także naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 47 i art. 48 ustawy - Prawo ochrony środowiska, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.
Po pierwsze, całkowicie chybiony jest pierwszy zarzut ze skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia - przez Sąd pierwszej instancji - prawa materialnego, tj. przepisu art. 48 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, "poprzez przyjęcie, iż postanowienia organów I i II instancji były zgodne z przepisem art. 48 ustawy - Prawo ochrony środowiska, podczas gdy organ uzgadniający nie dokonał żadnych samodzielnych ustaleń". Tak sformułowany zarzut kasacyjny jest jednak błędny gdyż zgodnie z dyspozycją art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna musi m.in. zawierać precyzyjne przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, czego brak jest w tej skardze kasacyjnej.
Wynika to z tej przyczyny, że art. 48 cyt. ustawy - Prawo ochrony środowiska posiada pięć ustępów, które dzielą się na punkty jako kolejne jednostki redakcyjne tego przepisu. Dotyczy to także podniesionego w podstawach kasacyjnych art. 47 tejże ustawy, który z kolei dzieli się na punkty i podpunkty będące jego jednostkami redakcyjnymi. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie jest oczywiście umocowany do konkretyzacji zarzutów kasacyjnych oraz ich interpretacji za fachowego pełnomocnika procesowego, który musi także podnieść zarzut czy naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego spowodowane jest ich błędną wykładnią lub niewłaściwym zastosowaniem (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).
Po drugie, podniesiony jako drugi zarzut kasacyjny, dotyczący naruszenia przepisów postępowania jest także błędnie sformułowany. Wynika to z tego, że powołuje jako podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a., który w istocie dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego, a nie naruszenia przepisów postępowania, gdyż to reguluje art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.
Ponadto także w treści tego zarzutu kasacyjnego kasator powołuje ponownie art. 47 i 48 cyt. ustawy - Prawo ochrony środowiska czyli przepisy prawa materialnego, także znowu bez dookreślenia w postaci konkretnej jednostki redakcyjnej danego artykułu, co w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego łączy się z ustawowym obowiązkiem wyżej przedstawionym, a określonym art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Oznacza to, że w treści tego zarzutu nie powołano w istocie żadnych przepisów postępowania, których naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zgodnie z dyspozycją art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Ponadto należy zaznaczyć, że w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 1189/07 jest oczywista omyłka pisarska, gdyż przedmiotem skargi do Sądu pierwszej instancji jest postanowienie, a nie "decyzja" Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] września 2007 r. nr [...], co łączy się także z przedmiotem tej sprawy. Dlatego też będzie to podlegać sprostowaniu z urzędu przez Sąd pierwszej instancji w trybie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. - przy czym uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Z tych względów na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.