Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 18 lutego 2005r. odrzucił skargę T. J. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że skoro powyższe postanowienie zostało skarżącemu doręczone 28 października 2003r., a skarga została wniesiona dopiero dnia 16 grudnia 2004r. to miało miejsce uchybienie ustawowego terminu do wniesienia skargi, skutkujące jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą.
T. J. wniósł skargę kasacyjną na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 53 § 1, 58 § 1 pkt 2, 67 § 1 i 69 i 72 ustawy poprzez przyjęcie, że skarżącemu w dniu 28 października 2003r. skutecznie doręczono postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi podnosi, że odpis powyższego postanowienia nie został doręczony skarżącemu osobiście. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru postanowienia znajduje się bowiem podpis B. W. z adnotacją "konkubina", co nie spełnia wymogów doręczenia pisma "dorosłemu domownikowi", o którym mowa w art. 72 ustawy. Brak jest bowiem podstaw do przyjęcia, że B. W. jest domownikiem w rozumieniu tego przepisu.
Ponadto doręczenie nastąpiło na adres W. w S., a nie na adres wskazany przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, w piśmie z dnia 28 czerwca 2003r. skierowanym do Urzędu Miasta i Gminy S. T. J. domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z brzmieniem art. 53 § 1 ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Jak wynika z akt sprawy T. J. nadał skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] w urzędzie pocztowym dnia 16 grudnia 2004r. i data ta nie jest okolicznością sporną w niniejszej sprawie.
Przedmiotem sporu jest natomiast skuteczność doręczenia skarżącemu postanowienia Wojewody [...]. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestia ta nie została w zaskarżanym orzeczeniu ustalona w sposób dostateczny, co skutkuje jego wadliwością. Zauważyć bowiem należy, że przesyłka nie została doręczona skarżącemu osobiście, a obecnej w jego mieszkaniu konkubinie. Art. 43 k.p.a stanowi, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (doręczenie zastępcze). Tymczasem z akt sprawy nie wynika ewidentnie, czy odbierająca przesyłkę B. W. zobowiązała się do jej przekazania skarżącemu i czy ją faktycznie przekazała.
Dodatkowo Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 listopada 1996r., (III RN 27/96, OSN 1997, Nr 11, poz. 187) wyraził pogląd, że nie każda dorosła osoba zamieszkująca w tym samym, co adresat mieszkaniu lub domu będzie domownikiem w rozumieniu art. 43 k.p.a, a domownikami są jedynie krewni i powinowaci adresata. W takiej sytuacji trudno uznać, że pozostawienie przesyłki konkubinie stanowiło skuteczne doręczenie zastępcze w rozumieniu art. 43 k.p.a.
Ponadto nie wiadomo, czy przesyłka została skierowana na właściwy adres. W piśmie sporządzonym w toku postępowania administracyjnego (k. 12 akt administracyjnych) skarżący wskazał, że zamieszkuje w W. gm. T. Tymczasem przesyłka zawierająca skargę została skierowana na adres W., S. Nie wiadomo więc nawet, na który z adresów skarżącego przesyłka została faktycznie doręczona - do S., czy do W. w gm. T., choć z treści skargi kasacyjnej wynika, że nie pod adres wskazany przez skarżącego jako miejsce zamieszkania (adres do doręczeń).
W tym stanie rzeczy trudno uznać, że przesyłka została skarżącemu skutecznie doręczona 28 października 2003r. i moment ten jest początkiem biegu terminu do wniesienia skargi.
Okoliczności te nie zostały rozważone przez Sąd I instancji przy ustaleniu, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu. Z tych względów zaskarżone postanowienie podlegało uchyleniu na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i 2 ustawy.