Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 672/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił sprzeciw K.G. od decyzji Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K.G., zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 64e p.p.s.a. w związku z niewłaściwym zastosowaniem art. 138 § 2 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że decyzja organu drugiej instancji jest zgodna z prawem i w konsekwencji nieuchyleniu przez Sąd tej decyzji, mimo że organ rozpatrujący odwołanie skarżącego wydał decyzję kasacyjną zamiast decyzji reformatoryjnej, w sytuacji gdy ustalone w sprawie okoliczności są wystarczające do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w całości – na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.;
- - art. 153 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu wszystkich ocen prawnych wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wr 125/19;
- - art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, iż postępowanie dotyczące istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego jest tym samym postępowaniem, co tryby przewidziane w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 – 3 Prawa budowlanego normują różne rodzaje decyzji administracyjnych, które mogą zostać wydane w wyniku przeprowadzonego postępowania naprawczego. Rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu naprawczym zależy od wyników przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. W prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu organ nadzoru budowlanego, po dokonaniu stosownych ustaleń, ocenia czy mamy do czynienia ze stanem niezgodnym z prawem na skutek działań inwestora skutkujących naruszeniem przepisów prawa. Jeżeli okaże się, że nie ma możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem organ nadzoru budowlanego wydaje jedną z decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Natomiast jeżeli w wyniku prowadzonego postępowania okaże się, że jest możliwe doprowadzenie prowadzonych, bądź już wykonanych, robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a nie mamy do czynienia z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę, wówczas organ jest obowiązany, stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, które mają doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że organ odwoławczy trafnie ocenił, iż skoro brak jest podstaw dowodowych pozwalających na uznanie, że doszło do istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę i w konsekwencji wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego to nie zwalniało to organu pierwszej instancji od przeprowadzenia ustaleń celem zbadania, czy nie zachodzi konieczność wydania jednej z decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 omawianej ustawy. W związku z tym niezasadny jest zarzut błędnej wykładni art. 64e p.p.s.a. w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego.
Za trafny nie mógł zostać uznany również zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. W wyroku z dnia 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 125/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zobligował organ odwoławczy do uzupełnienia materiału dowodowego, dotyczącego pozwolenia na budowę i dopiero w oparciu o tak uzupełniony materiał organ miał podjąć decyzję co do dalszego postępowania w sprawie. Wyrokiem tym w żadnej mierze nie przesądzono, że postępowanie naprawcze nie może się dalej toczyć pod kątem ustaleń, czy nie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 Prawa budowlanego.
W świetle powyższych rozważań zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 64e p.p.s.a. w związku z niewłaściwym zastosowaniem art. 138 § 2 k.p.a. również nie jest zasadny. Organ pierwszej instancji nie dokonał bowiem ustaleń pozwalających na rozstrzygnięcie, czy w sprawie zachodzi konieczność wydania jednej z decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 Prawa budowlanego.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.