Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę S. W. i T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli skarżący.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że bez wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania, skarżący zostaną narażeni na niepowetowaną stratę wobec konieczności uiszczenia przez nich opłaty w wysokości 153 396, 30 zł.. Wskazane w skardze argumenty, poparte dokumentami oraz orzecznictwem sądów, wskazują jednoznacznie, że wadliwość zaskarżonej decyzji została w dostateczny sposób uprawdopodobniona. Mając na uwadze fakt, że wyrok WSA w Szczecinie dotknięty jest poważną wadą prawną, wykonanie decyzji Burmistrza mogłoby skutkować powstaniem po stronie skarżących roszczeń odszkodowawczych względem organu administracji publicznej. Wyegzekwowanie przez organ ustalonej opłaty planistycznej od skarżących, którzy są obecnie emerytami może spowodować po ich stronie niepowetowane straty nie tylko w sferze finansowej, ale również w sferze niemajątkowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., w myśl którego są to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu oraz innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Szczecinie utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy Nowogard w sprawie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, w której w pkt.
1. Burmistrz orzekł o pobraniu od skarżących małżonków jednorazową opłatę w wysokości 153.396,30 złotych z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wzrostem wartości nieruchomości i w pkt. 2 odmówił umorzenia postępowania.
Utrzymanie w mocy przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie decyzji organu pierwszoinstancyjnego powoduje, iż decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie wykazali, by wykonanie zaskarżonej decyzji, mogło spowodować wystąpienie okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Skarżący kasacyjnie uzasadniając wniosek wskazali, że z uwagi na fakt, że są emerytami wykonanie decyzji może spowodować po ich stronie niepowetowane straty, tak w sferze majątkowej, jak i niemajątkowej. Nie wyjaśnili szczegółowo swej sytuacji finansowej i majątkowej. Z wniosku nie wynika ich stan majątkowy, nie wiadomo, czy są właścicielami nieruchomości, cenniejszych ruchomości, brak jakichkolwiek informacji co do wielkości posiadanych oszczędności.
W tej sytuacji z samego faktu pozostawania wnioskujących na emeryturze nie można jeszcze wysnuć wniosku, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 §3 P.p.s.a.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego, wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie miało to miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu.
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie wykazano, by zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji względem wnioskodawców. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że wśród przesłanek z art. 61 §3 P.p.s.a. ustawodawca nie wymienia argumentacji służącej kwestionowaniu zaskarżonego aktu.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.