Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], Nr [...]. Pismem z dnia 29 marca 2005 r. doręczono pełnomocnikowi skarżącego, radcy prawnemu K. N. wezwanie do uzupełnienia braku pełnomocnictwa, poprzez złożenie wymaganego art. 37 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oświadczenia w przedmiocie pozostawania w stosunku pracy, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Rygor ten zdaniem sądu należało zastosować, bowiem radca prawny w wyznaczonym terminie nie uzupełnił wskazanego braku formalnego.
W dniu 24 maja 2005 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której stwierdził, że nie wykonuje zawodu radcy prawnego w ramach stosunku pracy, a w prowadzonym postępowaniu nie ciąży na nim obowiązek wynikający z art. 37 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż skarżący jest przedsiębiorcą. Sąd wzywając go do złożenia przedmiotowego oświadczenia nie zażądał jednoczesnego złożenia oświadczenia, co do statusu jego klienta.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. odpowiada prawu.
Z przepisu art. 37 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż w przypadku gdy pełnomocnictwo osoby fizycznej, nie będącej przedsiębiorcą, składa radcy prawny, powinno ono zawierać oświadczenie pełnomocnika w przedmiocie pozostawania w stosunku pracy. Wymóg ten wynika z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. Nr 19, poz. 145), który dopuszcza świadczenie pomocy prawnej przez radców prawnych osobom fizycznym, które nie są przedsiębiorcami, pod warunkiem, że nie pozostają oni w stosunku pracy. Jak wynika z orzecznictwa obowiązek złożenia takowego oświadczenia przez radcę prawnego nie dotyczy sytuacji, gdy radca prawny zastępuje przedsiębiorcę – osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą w postępowaniu w sprawach gospodarczych – uchwała SN z dnia 23 sierpnia 2001 r., sygn. akt III CZP 37/01, OSNC 2002, nr 2, poz.
20. Doktryna dodaje, iż w postępowaniu sądowoadministracyjnym taki obowiązek nie istnieje w sprawach dotyczących działalności gospodarczej przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 192.
Z treści akt sprawy nie wynika by dotyczyła ona działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego A. O. Co więcej, poza oświadczeniem pełnomocnika, brak jest jednoznacznych wskazań dowodzących, że skarżący jest przedsiębiorcą. Należy poza tym dodać, że skoro na pełnomocniku K. N. ciążył obowiązek przedstawienia oświadczenia w przedmiocie tego czy pozostaje on w stosunku pracy, to jednocześnie nie składając tego oświadczenia, mógł on przedstawić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu odpowiedź na wezwanie wraz z dokumentem poświadczającym, iż skarżący jest przedsiębiorcą, co zwolniłoby go od spełnienia obowiązku przewidzianego w art. 37 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższego wynika, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zasadnie wezwał pełnomocnika skarżącego do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 37 § 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a wobec braku odpowiedzi na to wezwanie w wyznaczonym terminie odrzucił skargę.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.