Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 lipca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący przed wniesieniem skargi nie brał udziału w postępowaniu, a decyzja nie została mu doręczona. W takiej sytuacji 30-sto dniowy ustawowy termin do wniesienia skargi liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie lub stronom, które uczestniczyły w postępowaniu. Sąd ustalił, że skoro zaskarżana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została doręczona stronom postępowania w dniu 18 kwietnia 2005r., to termin do wniesienia skargi upływał z dniem 18 maja 2005r., a więc skarga I. Sp. z o.o. nadana do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia 25 maja 2005r. została wniesiona po terminie.
I. Sp. z o.o. wniosła skargę kasacyjną na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania przez błędną wykładnię art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej ustawą, polegającą na przyjęciu, iż termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w stosunku do skarżącej w dniu doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie innym stronom postępowania. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika bowiem, że termin do wniesienia skargi biegnie od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie i gdyby zamierzeniem ustawodawcy było odrębne uregulowanie sposobu liczenia terminu w przypadku, gdy skarżący nie brał udziału w postępowaniu i nie została mu doręczona decyzja, to zawarłby taką regulację w ustawie, tak jak to uczynił wskazując inne sposoby liczenia terminu w przypadkach określonych w art. 53 § 3 ustawy. Z tego względu termin do wniesienia skargi od powyższej decyzji dla skarżącej, która powinna uczestniczyć w powyższym postępowaniu administracyjnym w charakterze strony, a której nie zapewniono takiej możliwości i nie doręczono zaskarżanego rozstrzygnięcia biegnie od dnia, w którym skarżąca dowiedziała się o jego wydaniu. Skarżąca podniosła także, że powyższy pogląd Sądu I instancji wyrażony w treści zaskarżanego orzeczenia stracił swoją aktualność wobec znowelizowania przepisów dotyczących postępowania sądowo-administracyjnego i na gruncie przepisów ustawy stracił swoją aktualność. I. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Stosownie do regulacji art. 53 § 1 ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie uznał w zaskarżanym orzeczeniu, że skarga została wniesiona po terminie. Zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono decyzji może ją zaskarżyć do sądu administracyjnego przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania. Skoro więc skarżąca nie brała udziału w postępowaniu, w którym została wydana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 kwietnia 2005r., to termin do wniesienia przez nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie upływał 18 maja 2005r., czyli 30 dniach od momentu doręczenia rozstrzygnięcia innej stronie postępowania. Skargę nadaną przez skarżącą do organu administracji 25 maja 2005r. należy więc uznać za wniesioną z uchybieniem terminu ustawowego.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, nowe przepisy dotyczące postępowania sądowo-administracyjnego nie uregulowały w sposób odmienny terminu do wniesienia skargi od rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracji i interpretacja przepisów regulujących tę kwestię w ustawie z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) pozostaje aktualna dla art. 53 § 1 ustawy. Nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej, że wnosząca skargę została pozbawiona możliwości obrony swoich praw przed sądem administracyjnym. Podmiotowi, który bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją służy prawo złożenia w trybie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 k.p.a. wniosku o wznowienie postępowania i w przypadku wydania decyzji, którą strona uważa za niezgodną z prawem, po wyczerpaniu środków odwoławczych służy jej prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i w tym trybie dochodzi do sądowej kontroli postępowania administracyjnego.
Z treści skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca skorzystała z możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania i wobec tego w tym trybie może realizować przysługujące jej uprawnienia procesowe włącznie z możliwością wniesienia skargi na ostateczną decyzję.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone orzeczenie pozostaje w zgodzie z przepisami prawa i na podstawie art. 184 ustawy orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.