Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. Spółki z o.o. w K. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o nałożeniu kary w wysokości 187 500 zł z tytułu nielegalnego użytkowania budynku hotelowego. Do wydania tych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym:
Na podstawie decyzji z dnia [...] maja 2002 r. Prezydenta Krakowa udzielone zostało pozwolenie na przebudowę i rozbudowę budynku frontowego i oficyn wraz z budową nowej oficyny oraz przebudowę infrastruktury technicznej "[...]" przy ul. S. [...] w K. Jednocześnie decyzją tą nałożono obowiązek uzyskania prze inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu. W dniu 15 maja 2006 r. inwestor – A. Sp. z o.o. w K. zgłosił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Grodzkiego w Krakowie zawiadomienie o zakończeniu budowy wymienionego obiektu budowlanego, lecz nie złożył wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. PINB orzekł o sprzeciwie wobec zamiaru rozpoczęcia użytkowania rozbudowywanego i przebudowywanego hotelu, powołując się na art. 54 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. W następstwie dokonanych w dniu 9 czerwca 2006 r. oględzin obiektu organ nadzoru budowlanego ustalił, że całym ten obiekt jest już użytkowany na cele hotelowe a nadto, że niektóre z jego części zostały wybudowane niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, co spowodowało powiększenie jego powierzchni użytkowej.
Wobec tego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z dnia [...] czerwca 206 r. wydanym na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nałożył na [...] Sp. z o.o. w K. obowiązek wpłacenia w ciągu 7 dni od daty otrzymania tego postanowienia kary w wysokości 187 500 zł z tytułu nielegalnego użytkowania "[...]". Wysokość kary wyliczono według wzoru podanego w art. 59f ust. 1 wymienionej ustawy: s x k x w x 10, gdzie "s" stanowi stawkę opłaty wynoszącą 500 zł, "k" – współczynnik kategorii obiektu – 15 dla budynków kategorii XIV, "w" – współczynnik wielkości obiektu – 2,5 dla obiektu powyżej 10 000 m3. Zgodnie z art. 57 ust. 7 prawa budowlanego stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.
Wymienione postanowienie zostało zaskarżone przez Spółkę A., która zarzuciła, iż funkcjonowanie hotelu miało wyłącznie charakter rozruchowy, to jest polegało na testowaniu rozwiązań funkcjonalnych a nadto dotyczyły tylko restauracji a nie całego obiektu, co miało znaczenie dla wysokości kary błędnie ustalonej od kubatury całego hotelu.
Po rozpoznaniu wymienionego zażalenia Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy uznał, że w toku postępowania pierwszoinstancyjnego prawidłowo wyjaśniono stan faktyczny sprawy i we właściwy sposób zastosowano obowiązującego przepisy proceduralne i prawa materialnego. Fakt użytkowania całego obiektu "[...]" potwierdziły nie tylko oględziny z 9 czerwca 2006 r. ale i oględziny dokonane w dniu 28 lipca 20006 r. przeprowadzone przez inspektorów nadzoru budowlanego z przedstawicielami policji. Z ustaleń tych wynika, że obiekt został wybudowany z istotnymi odstępstwami od ustaleń i warunków z pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stwierdził nadto, iż wysokość kary pieniężnej została ustalona w sposób prawidłowy, zgodnie z ustalonym stanem faktycznym i obowiązującymi przepisami.
Postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka A., żądając jego uchylenia wraz z postanowieniem organu I instancji.
Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, a to: – art. 57 ust. 7 w związku z art. 59 f prawa budowlanego – wobec nałożenia kary za nielegalne użytkowanie, mimo faktu, że funkcjonowanie "[...]" przed wydaniem pozwolenia na użytkowanie miało charakter rozruchowy, polegający na sprawdzaniu rozwiązań funkcjonalnych, jak również przez wymierzenie kary w oparciu o użytkowanie docelowe obiektu, a nie rzeczywisty sposób użytkowania oraz w oparciu o całą powierzchnię obiektu, a nie powierzchnię rzeczywiście użytkowaną; – art. 59a prawa budowlanego – wobec przeprowadzenia ponownej kontroli mimo, że w postępowaniu o wydanie pozwolenie na użytkowanie dopuszczalne jest tylko jednorazowe przeprowadzenie kontroli; – art. 75 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. – przez niewyjaśnienie okoliczności sprawy istniejących w dniu wydania postanowienia PINB z dnia [...] czerwca 2006 r., a także wobec oparcia się przy badaniu prawidłowości postanowienia organu pierwszej instancji na zdarzeniach mających miejsce po wydaniu postanowienia przez ten organ, przez co strona została pozbawiona kontroli instancyjnej; – art. 138 § 1 w związku z art. 144 k.p.a. – przez utrzymanie w mocy postanowienia PINB, mimo że brak było podstaw prawych i faktycznych do jego wydania; – art. 20 k.p.a. w związku z art. 83 ust. 1 prawa budowlanego – wobec faktu, że MWINB rozstrzygnął w istocie nową sprawę administracyjną, co pobawiło stronę kontroli instancyjnej, a w przypadku nieuwzględnienia tego zarzuty – naruszenie art. 139 w związku z art. 144 k.p.a.
Oddalając skargę wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 6 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że skargę należy uznać za bezzasadną, pomimo skuteczności niektórych podnoszonych w niej zarzutów. Sąd stwierdził w motywach wyroku, że analiza prawa budowlanego, w szczególności zawartych w nim definicji ustawowych, prowadzi do wniosku, że pojęcia budowy lub robót budowlanych nie obejmują innej aktywności, niż wyznaczone w definicjach ustawowych, gdzie przy obiektach wznoszonych na podstawie pozwolenia na budowę prace te mieszczą się w granicach wyznaczonych zatwierdzonym projektem budowlanym. Nie obejmują one zatem innych robót, jakie mogą być wykonywane w obiekcie budowlanym w celu jego przygotowania do eksploatacji, jak wyposażenie pomieszczeń w meble czy inne urządzenia techniczne niebędące urządzeniami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 9 prawa budowlanego.
Wykonywanie takich prac przygotowawczych czy też testowanie rozwiązań funkcjonalnych stanowi już etap użytkowania obiektu budowlanego, podobnie jak to ma miejsce w sytuacji prowadzenia prac przygotowujących realizację inwestycji, a zaliczonych już do budowy. Wojewódzki sąd administracyjny stwierdził następnie, że jakakolwiek forma korzystania z obiektu budowlanego, na którego wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę, nie stanowiąca już etapu budowy, wymaga uprzedniego oddania obiektu budowlanego do użytkowania poprzez wyczerpanie procedury przewidzianej w art. 54 i 55 prawa budowlanego. Procedura oddania obiektu do użytkowania poprzedza bowiem fazę jego wyposażenia czy eksploatacji.
Powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego (wyroki w sprawach P 12/01 i SK 2/01) Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że dla oceny zachowania sprzecznego z wymogami w art. 54 i 55 prawa budowlanego oraz stosowania określonej sankcji nie ma znaczenia, czy takie nielegalne użytkowanie dotyczy części obiektu budowlanego czy jego całości i czy odpowiada wynikającemu z pozwolenia na budowę przeznaczeniu obiektu budowlanemu, czy jest z nim niezgodne.
Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy WSA stwierdził, że zaskarżone postanowienie, mimo pewnych uchybień, odpowiada prawu. Postanowienie MWINB w Krakowie spełnia wymogi z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., zawiera w szczególności odpowiednie uzasadnienia faktyczne i prawne a organ odwoławczy nie tylko dokonał prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2006 r., ale także poczynił własne ustalenia ze wskazaniem dowodów, przeprowadził ocenę prawną stanu faktycznego oraz odniósł się do zarzutów odwołania. Sąd stwierdził, iż podstawą ustaleń faktycznych były dowody głównie z dokumentów złożonych przez inwestora łącznie ze zgłoszeniem zakończenia budowy.
Strona skarżąca nie kwestionowała w zażaleniu waloru dowodowego tych dokumentów, w tym okoliczności podanych w zgłoszeniu, zaś są one dostateczne dla uznania za prawidłowe zaskarżonego postanowienia organu drugiej instancji. Dowodzą bowiem spełnienia wszystkich przesłanek stosowania art. 57 ust. 7 prawa budowlanego, a także art. 59f ust. 1-3 wraz załącznikiem do ustawy. Pozwalają w szczególności na ustalenie istnienia po stronie A. Sp. z o.o. z w K. wynikającego z ostatecznych decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu hotelowego przy ul. S. 5 w K., jego kubatury po realizacji inwestycji podanej przez samego inwestora, oraz faktu przystąpienia do użytkowania bez uzyskania stosownej decyzji. Już ze zgłoszenia inwestora oraz załączonych do niego dokumentów wynika okoliczność zakończenia budowy obiektu hotelowego, zaś zarówno treść protokołu kontroli z dnia 9 czerwca 2006 r., jak i stanowiące załącznik fotografie szeregu innych poza recepcją, kuchnią, albo salą restauracyjną, wykończonych, wyposażonych oraz umeblowanych pomieszczeń (pomieszczenia fitness i baseny, apartament w piwnicy, sala konferencyjna), w których przebywają osoby trzecie, a także pracownicy hotelu (dyrektor hotelu, kucharze, kelnerzy, dwóch pracowników recepcji) wykonujący czynności zawodowe – obrazują korzystanie z obiektu w sposób inny, niż dla realizacji robót wynikających z pozwolenia na budowę.
Prawidłowym ustaleniom organu drugiej instancji odpowiada właściwa ocena prawna stanu faktycznego, w której wyczerpująco powołano odpowiednie przepisy prawa, określając w sposób należyty wysokość wymierzonej kary.
Bez znaczenia dla zasadności wydanego rozstrzygnięcia pozostaje fakt, czy użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego miało charakter dochodowy, czy prowadzenie działalności gospodarczej zostało właściwym organom zgłoszone, oraz czy wykorzystywano efektywnie wszystkie znajdujące się w nim pomieszczenia poza kuchnią, restaurację i dalszymi związanymi z ich funkcjonowaniem.
Bezzasadnym w świetle powyższego jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 57 ust. 7 w związku z art. 59f prawa budowlanego.
Za nieuzasadnione uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarzuty naruszenia art. 75 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., art. 138 § 1 w zw. z art. 144 k.p.a., art. 20 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 prawa budowlanego i art. 139 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. Sąd stwierdził, że wprawdzie w toku postępowania przed organem odwoławczym doszło do pewnych uchybień proceduralnych, lecz nie miały one istotnego wpływu na wynik sprawy. Sprawa została bowiem dokładnie i wszechstronnie wyjaśniona na podstawie materiału dowodowego zebranego w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji.
Wymieniony wyrok zaskarżyła w całości A. Sp. z o.o. w K. skargą kasacyjną sporządzoną przez adw. P. C.. Skarga kasacyjna zarzuciła:
- I. Naruszenie prawa materialnego, a to:
- – naruszenie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f prawa budowlanego poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, w której w dacie wydania postanowienia przez PINB nie przystąpiono do użytkowania przedmiotowego obiektu;
- – naruszenie art. 57 ust. 7 prawa budowlanego przez jego błędną – rozszerzającą – wykładnię polegającą na przyjęciu, że użyte w tym przepisie pojęcie "przystąpienia do użytkowania" obejmuje również np. umeblowanie pomieszczeń, wyposażenie w instalacje, czy też testowanie rozwiązań funkcjonalnych, podczas gdy mając na względzie karny charakter tego przepisu, rozszerzająca wykładnia ww. sformułowania jest niedopuszczalna;
- – naruszenie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wymierzenie kary za częściowe użytkowanie obiektu, tak jak byłby użytkowany cały;
- – naruszenie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów o charakterze karno-administracyjnym w sytuacji braku możliwości przypisania skarżącemu winy, a tym samym bezprawności działania wobec faktu, że przedmiotowy obiekt powinien zostać dopuszczony do użytkowania jeszcze przed zakończeniem postępowania jurysdykcyjnego.
- II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- – naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuznanie za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływa na rozstrzygnięcie sprawy naruszenia przez PINB art. 7-9 i 11 k.p.a. polegającego na nieuzasadnieniu postanowienia I instancji, które umożliwiałoby zweryfikowanie prawidłowości wydanego postanowienia;
- – naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuznanie za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływa na rozstrzygnięcie sprawy naruszenia przez WINB art. 20 k.p.a. w zw. z art. 83 ust 1 prawa budowlanego oraz art. 75 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., polegającego na niewyjaśnieniu okoliczności sprawy istniejących w dniu wydawania przez organ I instancji postanowienia i rozpoznaniu przez organ II instancji, z naruszeniem swej właściwości, nowej sprawy administracyjnej w oparciu o nowe ustalenia faktyczne, przez co strona pozbawiona została możliwości kontroli instancyjnej dokonanych z naruszeniem przepisów postępowania ustaleń organu, stanowiących podstawę wydania zaskarżonego postanowienia;
- – naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuznanie za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy naruszenia przez WINB, w toku dokonywania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia, art. 8, 10, 67 § 2 pkt 3, art. 77, 79 § 1, art. 81 i 85 k.p.a., polegającego na dokonaniu bez poinformowania strony, bez sporządzenia protokołu, przy okazji przeszukania budynku przez policję oględzin, co do których stronie nie umożliwiono wyrażenia stanowiska. Takie postępowanie WINB w żadnym wypadku nie może być uznane za podważające zaufanie obywateli do organów Państwa oraz wpływa ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli;
- – naruszenie art. 133 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 9, 15 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na wskazaniu po raz pierwszy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazywanych przez organy w toku postępowania jurysdykcyjnego dowodów, jako podstawy faktycznej uzasadniającej wymierzenie kary, co stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz zasady sądowej kontroli orzeczeń organów administracji;
- – naruszenie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów, których przeprowadzenie było niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, a nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie;
- – naruszenie art. 135 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji nr 92/06 Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak [...]
- – naruszenie art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów sformułowanych przez stronę w skardze oraz pismach z 24 lipca 2007 r. i 23 października 2007 r.
Na podstawię art. 176 i art. 185 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.
Nadto na podstawie art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym skarżący wniósł o rozważenie przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności:
- – art. 59f prawa budowlanego ustalającego podstawę naliczania wymiaru kary – z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP,
- – art. 57 ust. 7 prawa budowlanego w zakresie, w jakim przewiduje stawkę kary za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 54 i 55 stanowiącą dziesięciokrotność kary, o której mowa w art. 59f ust. 1 prawa budowlanego – z art. 2 w zakresie, w jakim narusza zasadę sprawiedliwości społecznej i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Ustosunkowując się do wniosku skarżącej o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytań prawnych o zgodność przepisów art. 57 ust. 7 i art. 59f prawa budowlanego z art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji RP, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż wniosek ten jest nieuzasadniony i nie może być uwzględniony. Pomijając bowiem to, iż zdaniem Sądu konstytucyjność wymienionych przepisów nie budzi wątpliwości należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r. sygn. akt P 64/07, stwierdził, iż "art. 57 ust. 7 zdanie 2 w związku z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane oraz załącznikiem do tej ustawy jest zgodny z zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji".
Nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przepisów regulujących postępowanie należy ocenić je jako gołosłowne i sprzeczne z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Naruszenie tych przepisów strona skarżąca dostrzega – przede wszystkim – w oddaleniu skargi przez Sąd I instancji, mimo szeregu uchybień proceduralnych, jakich dopuściły się organy administracyjne w rozpoznawanej sprawie. Uchybienia te polegały na wadliwym uzasadnieniu postanowienia organu I instancji, sprzecznym z przepisami wyjaśnianiu stanu faktycznego sprawy i rozpoznaniu przez organ II instancji z naruszeniem swojej właściwości nowej sprawy administracyjnej, w oparciu o nowe ustalenia faktyczne. Analiza zebranego w sprawie materiału nie potwierdza jednak zasadności tych zarzutów.
W postępowaniu administracyjnym sprawa jest rozpoznawana merytorycznie przez organy obu instancji. W ten sposób organ odwoławczy ma możliwość skorygowania błędów popełnionych przez organ rozpoznający sprawę w pierwszej instancji. Nadto organ odwoławczy nie może ograniczać się do stanu sprawy z daty wydania decyzji przez organ I instancji, lecz musi uwzględnić stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania (art. 136 i 138 k.p.a.). Jeżeli więc nawet decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie zawierała braki co do sposobu wyliczenia kary za nielegalne użytkowanie rozbudowanego obiektu hotelowego, to uchybienie to zostało usunięte w postępowaniu odwoławczym. Decyzja organu II instancji szczegółowo wskazuje sposób wyliczenia tej kary i przesłanki, którym kierował się organ przy jej ustaleniu. Organ wykorzystał przy tym wyliczenia inż. arch. E. Kasz, których prawidłowości w żaden sposób nie podważono.
Należy przy tym zauważyć, iż organ ustalił, że cały rozbudowywany obiekt jest już bezprawnie użytkowany i wysokość kary została ustalona z uwzględnieniem tego faktu. Twierdzenie skarżącej, iż organ odwoławczy naruszył przepisy o właściwości rzeczowej (art. 20 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 prawa budowlanego), gdyż oparł się na nowych dowodach i dokonał nowych ustaleń, wynika z niezrozumienia roli organu odwoławczego. Organ ten, rozpoznając sprawę ponownie w sposób merytoryczny może uzupełniać materiał dowodowy i dokonywać nowych, odmiennych ustaleń.
Natomiast przedmiot postępowania w obu instancjach był identyczny, gdyż sprawa dotyczyła wymierzenia kary za bezprawne użytkowanie obiektu budowlanego. Również dopuszczenie dowodu z protokołu policyjnego stwierdzającego fakt użytkowania hotelu nie naruszyło przepisów. Dowód ten nie stanowił obowiązkowej kontroli przewidzianej w art. 59a prawa budowlanego ani oględzin przedmiotu postępowania, do których stosowane są wymogi z art. 79 § 1 k.p.a. Został on dokonany na użytek ewentualnego postępowania karnego. Nie ma jednak formalnych przeszkód do dopuszczenia takiego dowodu w postępowaniu administracyjnym, którego podstawową zasadą jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), przy pomocy wszystkich środków dowodowych służących wyjaśnieniu sprawy, które nie są sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 zd. 1 k.p.a.), Do treści tego dowodu, podobnie jak i całego materiału dowodowego, strona mogła ustosunkować się zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a.
Stawiając zarzuty dotyczące dokonania w treści zaskarżonego wyroku nowych, odmiennych niż organy administracyjne ustaleń okoliczności faktycznych skarżąca Spółka nie wskazała żadnych, konkretnych faktów czy okoliczności. Również dotyczy to zarzutu naruszenia art. 141 § p.p.s.a. przez nieodniesienie się do wszystkich zarzutów sformułowanych przez stronę w jej skardze i innych pismach. Postawienie takich nieuzasadnionych przez stronę zarzutów nie może spowodować zamierzonego przez nią skutku. Natomiast w kwestii oddalenia wniosku o przeprowadzenie dowodów w celu wykazania braku winy skarżącej przy przystąpieniu do użytkowania obiektu, gdyż brak jego odbioru był wynikiem zwłoki organów nadzoru budowlanego, należy stwierdzić, że wskazana teza dowodowa nie ma istotnego znaczenia w sprawie.
Po pierwsze bowiem, strona mogła we właściwym trybie kwestionować zaniechania organów przy odbiorze rozbudowanego obiektu budowlanego, po drugie zaś, kara za nielegalne użytkowanie takiego obiektu ma charakter niezależny od winy, gdyż wynika z tzw. "odpowiedzialności obiektywnej" (por. uzasadnienie wym. wyżej wyroku TK z 5 maja 2009 r. sygn. akt P 64/07). Wnioski dowodowe, jako dotyczące kwestii nieistotnej dla wyniku sprawy, nie mogły być uwzględnione. Niesłuszny jest też zarzut nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] PINB w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2006 r., wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego, która dotyczy innej już sprawy administracyjnej, to jest legalizacji wykonanych w przedmiotowym hotelu odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego.
W świetle powyższego za nieuzasadnione należy uznać też postawione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Przede wszystkim należy stwierdzić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, iż zarzutem naruszenia prawa materialnego nie można zwalczać prawidłowości poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z 16 lipca 2004 r. sygn. akt FSK 192/04, publ. w ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68).
Skoro więc Sąd I instancji w rozpoznawanej sprawie uznał za prawidłowy stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu administracyjnym, to również prawidłowo zostały zastosowane do niego przepisy prawa materialnego. Zgodnie z ustaleniami WSA skarżąca rozpoczęła bezprawne użytkowanie całego przebudowywanego obiektu. W tej sytuacji wymierzenie kary zgodnie z art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f prawa budowlanego było w pełni uzasadnione. Nie ma przy tym znaczenia – jak wskazano wyżej – podnoszony przez stronę brak możliwości przypisania jej winy za rozpoczęcie użytkowania obiektu. Również wysokość nałożonej kary nie budzi wątpliwości, gdyż Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób szczegółowy dokonał kontroli sposobu jej wyliczenia.
Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się więc niezasadne. Dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.