Uzasadnienie
II OSK 1175 / 10
Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r., utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2009 r., stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2000 r., w której stwierdzono, że A. P. posiada obywatelstwo polskie.
We wniosku z dnia 1 lutego 2010 r. oraz we wniesionej skardze kasacyjnej A. P. wniósł o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. "do czasu rozpoznania skargi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2010 r.".
W uzasadnieniu swego wniosku skarżący wskazał, iż sprawuje bezpośrednią pieczę nad małoletnimi córkami C. (ur. [...][...]1994) i I. (ur. [...][...]1997) na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie rozwodowej o sygn. akt III C [...]. Matka dzieci S. L. R. uzyskała prawo do osobistej styczności z dziećmi, jednak obecnie opuściła Polskę, zamieszkała prawdopodobnie w Kanadzie i nie wykonuje swojego prawa, jak i nie interesuje się ich losem. Jedyny kontakt z jej strony nastąpił za pośrednictwem jej pełnomocnika, który poinformował skarżącego o zmianie danych banku prowadzącego rachunek służący do przekazywania alimentów na jej rzecz. Skarżący jest więc jedynym faktycznym opiekunem dla małoletnich dzieci i zamierza skierować do Sądu Apelacyjnego wniosek o zawieszenie władzy rodzicielskiej matki.
Jak wskazał skarżący, utrata przez niego obywatelstwa wiąże się z ryzykiem podejmowania w stosunku do niego różnorakich działań przez służby imigracyjne, włączywszy w to deportację. Jego małoletnie dzieci w Polsce nie posiadają natomiast żadnej rodziny ani innych osób bliskich, które mogłyby tymczasowo sprawować nad nimi pieczę, a nie mogą pozostać bez opieki, względnie pod opieką państwowego ośrodka opiekuńczego, gdyż w przeszłości dwukrotnie podjęto próbę ich uprowadzenia. Z tego powodu konieczne jest zachowanie nadzwyczajnych środków ostrożności, skarżący sam nadzoruje bezpieczeństwo córek przy udziale wyspecjalizowanych pracowników ochrony, sam odwozi i przywozi je do szkoły, gdzie pozostają w godzinach lekcyjnych pod opieką pracowników ochrony. W przypadku wydalenia skarżącego z Polski, dobro małoletnich dzieci skarżącego jak i ich równowaga psychiczna byłoby w sposób istotny zagrożone. Okoliczności związane z sytuacją małoletnich dzieci skarżącego znajdują potwierdzenie w sprawozdaniach kuratora zawodowego.
Ponadto zdaniem skarżącego, zawieszenie wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych jest także zgodne z interesem fiskalnym Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżący świadczy, bowiem na terenie Polski pracę na podstawie umowy o pracę, a także prowadzi własną działalność gospodarczą, świadcząc usługi brokera reasekuracyjnego na rzecz międzynarodowych korporacji. Skarżący jest polskim rezydentem podatkowym i w sposób czynny uczestniczy w życiu społecznym, działając w ramach Stowarzyszenia [...], działającego na rzecz pomocy medycznej dzieciom dotkniętym poważnymi chorobami, zamieszkującym na terenach byłego Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosowanie do treści art. 61 § 3 in principio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić przy tym należy, iż dopuszczalnym jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie powyższego przepisu w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GPS 1/07, opubl. ONSAiWSA 2007 r. Nr 4, poz. 77).
Podkreślenia wymaga to, iż celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie, jest zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się, więc zawsze z próbą zapobieżenia wystąpienia wyżej wskazanych zagrożeń, które mogą wystąpić jako następstwo wykonania aktu lub czynności. Stąd też skoro postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania decyzji ma uchronić przed skutkami jej wykonania, to wykonanie decyzji niweczy cel zastosowania instytucji, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. II OZ 621/08, LEX nr 493730).
Stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie wykazał, aby wykonanie decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu sądowym tj. decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r., którą stwierdzono nieważność decyzji stwierdzającej, że A. P. posiada obywatelstwo polskiego, może doprowadzić do wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, iż możliwość wystąpienia tych niebezpieczeństw zawsze należy odnieść jedynie do skutków, które wywołać może wykonanie zaskarżonej decyzji.
Zatem skomplikowana, a nawet trudna sytuacja osobista, rodzinna, czy majątkowa wnioskodawcy, o ile wykonanie zaskarżonej decyzji nie spowoduje jej pogorszenia poprzez wystąpienie niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie uzasadnia uwzględnienia tego wniosku. Zaprezentowana przez skarżącego argumentacja dotycząca kwestii opieki nad małoletnimi dziećmi, konieczność ich ochrony oraz możliwości podejmowania różnorakich działań w stosunku do cudzoziemców, nadto kwestia zatrudnienia, czy też prowadzenia działalności gospodarczej, odprowadzania podatków, oraz działalność społeczna skarżącego, nie wskazuje na takie okoliczności, które stanowią o ziszczeniu się warunków przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na brak zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. oddalił rozpoznawany wniosek, jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.