Uzasadnienie
Skarżący J. K., w piśmie z dnia 3 lutego 2015 r., wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2014 r. odrzucającego skargę na decyzję Wojewody M. z dnia 13 sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały.
W piśmie z dnia 17 września 2014 r. (data nadania) J. K. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: "WSA") skargę na decyzję Wojewody M. z dnia 13 sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy zameldowania na pobyt stały. W piśmie z 5 listopada 2014 r. WSA wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł pouczając, że czynności tej należy dokonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki (w dniach: 10 i 18 listopada 2014 r.), nie została ona podjęte przez adresata.
W tym stanie sprawy, zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wezwanie zostało doręczone w trybie tzw. doręczenia zastępczego. Wezwanie uznano za doręczone po upływie 14 dni od dnia pierwszego awizo, tj. 24 listopada 2014 r. W postanowieniu z 18 grudnia 2014 r. WSA wskazał, że w rozpatrywanej sprawie skarżący został prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu. Termin do dokonania tej czynności upłyną 1 grudnia 2014 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę odrzucił.
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu, na podstawie art. 174 § 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 70 § 2 zd. 2 p.p.s.a., polegające na niepouczeniu skarżącego o konsekwencjach niedopełnienia obowiązku poinformowania Sądu o każdorazowej zmianie adresu zamieszkania czy adresu do doręczeń skutkujące brakiem świadomości skarżącego, co do istnienia takiego obowiązku, a w konsekwencji niepoinformowanie Sądu o wyjeździe do sanatorium.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę z powodu nieuzupełnienia przez skarżącego w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi pomimo prawidłowego wezwania go do ich usunięcia. Chodzi tutaj wyłącznie o tzw. brak istotny, tzn. taki, którego występowanie uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Do tego rodzaju braków należy nieuiszczenie należnego wpisu.
Sąd Najwyższy w postanowieniu z 9 września 1999 r. (III RN 6/99, OSNC 2000, Nr 9, poz. 343), przyjął stanowisko, zgodnie z którym wezwanie do uzupełnienia braków pisma powinno być tak jasne i niedwuznaczne, by u strony, do której zostało skierowane, nie powstała wątpliwość, co do przedmiotu wezwania i rygorów grożących w razie niezastosowania się do jego treści. Jeśli wezwanie do usunięcia braków formalnych pisma budzi wątpliwości, co do treści, to nie można z tego wyprowadzać skutków niekorzystnych dla strony. Zatem niezachowanie wymagań wezwania pozbawia je sankcji. Gdy strona, prawidłowo wezwana do uiszczenia należnego wpisu od skargi, mimo wszystko go nie uiści, skarga zostanie odrzucona na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., który stanowi samodzielną podstawę do jej odrzucenia.
W przedmiotowej sprawie kwestią sporną jest to, czy skarżący został prawidłowo pouczony o konsekwencjach niedopełnienia obowiązku poinformowania Sądu o każdorazowej zmianie adresu zamieszkania, czy adresu do doręczeń.
Zagadnienie dotyczące pierwszego doręczenia w sprawie było rozpatrywane w wyroku NSA z dnia 5 czerwca 2007 r., II FSK 647/06, LEX nr 394315, w którym stwierdzono, że pierwsze doręczenie w sprawie musi być dokonane do rąk adresata, nie ma bowiem pewności, że adres wskazany w piśmie jest prawidłowy, a ponadto sąd przy pierwszym doręczeniu powinien pouczyć stronę o obowiązku określonym w art. 70 § 1 i skutkach jego niedopełnienia. Dlatego poprzestanie przy doręczeniu pierwszego pisma procesowego, do którego dołączono pouczenie z art. 70 § 1 i 2, na doręczeniu zastępczym przez awizo i w konsekwencji pozostawienie tego pisma w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia narusza art. 70 § 1 i 2 w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący skargę podziela pogląd wyrażony ww. wyroku. Sąd przyjmuje więc, że pozostawienie pisma w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia może nastąpić dopiero po pouczeniu strony o tym skutku przy pierwszym doręczeniu. Jeżeli skarżącemu nie zostało doręczone wskazane pouczenie, nie można zastosować rygoru z art. 70 § 2.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 1