Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę A. S. na czynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi w przedmiocie nałożenia opłaty za przechowywanie broni. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wezwano skarżącego do wykazania, którą czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi skarży oraz wykazania wyczerpania środków zaskarżenia w sprawie poprzez wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący wyjaśnił, że w tej sprawie wielokrotnie wysyłał pisma, w których wnosił o anulowanie opłaty, ale nie występował wcześniej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący nie wyjaśnił jaki akt lub czynność jest przedmiotem skargi, a zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., skarga taka podlega odrzuceniu.
W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. podnosząc, że nie był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a leczy się psychiatrycznie i nie potrafi w sposób precyzyjny zredagować swojego stanowiska. Skarżący sformułował odpowiedź na wezwanie w ramach własnych możliwości, podnosząc konsekwentnie, że nie uznaje decyzji nakładającej na niego obowiązek zapłaty 6 000 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd może odnieść się do tych zarzutów, które przytoczone są w podstawach kasacyjnych jako zarzuty naruszenia wskazanych przepisów prawnych. Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który skarżący wiąże z nieuwzględnieniem przez Sąd pierwszej instancji okoliczności, że przyczyną nieuzupełnienia braków formalnych był stan jego zdrowia, jest chybiony.
Przede wszystkim należy wskazać, że postanowieniem z dnia 13 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi, ponieważ skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia tych braków. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 319/14. Z treści tych prawomocnych orzeczeń wynika, że skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi i uchybienia tego nie usprawiedliwiają jego problemy ze zdrowiem psychicznym.
Tym samym podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty, dotyczące tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wadliwie odrzucił skargę, ponieważ przyczyną nieuzupełnienia braków formalnych skargi było niezrozumienie wezwania przez skarżącego spowodowane chorobą psychiczną skarżącego i brakiem profesjonalnego pełnomocnika w istocie zmierzają do podważenie prawomocnych postanowień Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Kwestia znaczenia stanu zdrowotnego skarżącego w tej sprawie została przesądzona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 lutego 2014 r. oraz postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 319/14.
Niezależnie od tego należy zauważyć, że w związku z cofnięciem skarżącemu pozwolenia na broń i przechowywaniem przez organ dwóch sztuk jego broni Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi podejmował szereg czynność. Skarżący w skardze nie określił jednoznacznie jaki konkretnie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej zaskarża, a w odpowiedzi na wezwanie Sądu o sprecyzowanie skargi i wykazanie, którą czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi skarży oraz o wykazanie wyczerpania środków zaskarżenie w sprawie tej czynności, wskazał jedynie, że w tej sprawie wysyłał liczne pisma do organu, w których prosił o anulowanie zapłaty za przechowywanie broni w depozycie oraz że nie występował wcześniej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Taki sposób odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych jest niewystarczający dla określenia przedmiotu skargi, ponieważ nie wskazuje na konkretne czynności, a w konsekwencji uniemożliwia weryfikację tych czynności przez sąd administracyjny.
Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga powinna zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, a więc precyzyjne określenie przez skarżącego działania albo zaniechania organu administracji publicznej, które w ocenie skarżącego miało charakter nielegalny.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.