Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 486/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę [...] z/s w Poznaniu (Instytut) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (GINB) z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z [...] grudnia 2016 r., nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: Spółka, inwestor) pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej [...] z fundamentem, placem montażowym, drogą dojazdową, zjazdem z drogi gminnej - kat. XXiX/VIII/IV w miejscowości [...], gmina [...], dz. nr ewid. [...] i [...].
Dalej w wyroku wskazano, że Instytut wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu wniosku podano, że postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę zostało wszczęte w dniu 22 lipca 2016 r., a więc w dacie, gdy obowiązywała już ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, zaś wydana przez Starostę decyzja o pozwoleniu na budowę nie uwzględniać ma wymagań przewidzianych w ww. ustawie.
W wyroku przytoczono dalej, że w na wezwanie Wojewody Instytut wyjaśnił, że jest użytkownikiem wieczystym gruntów zlokalizowanych w bliskim sąsiedztwie inwestycji (działki o nr [...] graniczącej z działką inwestycyjną przed jej podziałem oraz działki o nr [...] graniczącej z działką inwestycyjną "narożnikowo" przez działkę drogową). Z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i realizację przedmiotowej inwestycji w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, a tym samym ewentualną możliwość zmiany przeznaczenia gruntów sąsiednich w przyszłości, Wojewoda stwierdził, że wskazane działki znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji i uznał Instytut za stronę postępowania.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z [...] kwietnia 2017 r., znak [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 104, art. 156 § 1, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; K.p.a.), odmówił stwierdzenia nieważności źródłowej decyzji Starosty [...].
W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda wywodził, że zatwierdzony decyzją Starosty projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzjach Burmistrza Miasta [...]: o warunkach zabudowy z [...] czerwca 2016 r. oraz o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] lipca 2015 r. Złożony przez inwestora projekt budowlany był kompletny, zawierał niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; uPb), jak również zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 uPb, zaś sam projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia potwierdzone stosownymi dokumentami.
Wojewoda podkreślił, że decyzja Burmistrza Miasta [...] o warunkach zabudowy nie utraciła swojej mocy w świetle art. 14 ust. 7 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961, Uew), ponieważ 12 lipca 2016 r., czyli przed wejściem w życie tej ustawy, inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, czym zainicjował postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydano źródłową decyzję Starosty. W konsekwencji decyzja o warunkach zabudowy pozostała w obiegu prawnym, a postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę toczyło się w oparciu o przepisy obowiązujące przed wejściem w życie Uew. Wojewoda nie dopatrzył się, by decyzja Starosty była obarczona wadami wymienionymi w art. 156 K.p.a.
Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody wniósł Instytut.
GINB, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, powołaną na wstępie decyzją z 21 grudnia 2017 r., w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W wyroku przywołano motywy uzasadnienia rozstrzygnięcia organu odwoławczego, który podał m. in., że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane. Ponadto uzyskał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę turbiny wiatrowej z fundamentem, wieżą, placem montażowym i drogą dojazdową wewnętrzną, a decyzja ta stała się ostateczna przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Tym samym – w ocenie GINB – w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego uchybienia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 uPb.
Organ II instancji podkreślił, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, ani decyzji tzw. środowiskowej, a inwestor uzyskał niezbędne, wymagane przez prawo opinie, uzgodnienia i pozwolenia, w tym od Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Natomiast podnoszony w odwołaniu zarzut pozbawienia udziału Instytutu w postępowaniu zakończonym źródłową decyzją może wyłącznie stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
W konkluzji, po analizie akt sprawy, organ II instancji doszedł do przekonania, że weryfikowana decyzja Starosty [...] o pozwoleniu na budowę nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.
Na powyższą decyzję Instytut wniósł skargę do WSA w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 4 pkt 1 uPb oraz w zw. z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., Upzp), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na braku przyjęcia, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, a to z uwagi na jej wydanie w odniesieniu do działek [...] i [...], podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy obejmowała jedynie działkę nr [...], sytuując działkę [...] w zakresie obszaru analizowanego. W skardze podnoszono także kwestię braku wyłączenia gruntów inwestycyjnych spod produkcji rolnej.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Instytutu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W piśmie z 9 listopada 2018 r. uczestnik postępowania – Inwestor – wniósł o oddalenie skargi. Zwrócił uwagę, że w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Burmistrza Miasta [...] z [...] kwietnia 2016 r. zezwalająca na lokalizację zjazdu z drogi gminnej oznaczonej nr [...] do działki nr [...], wydana na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm., Udp). Powołując się na stanowisko doktryny i orzecznictwa, Inwestor zaznaczył, że do uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji zjazdu nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy. Pogląd taki nie powinien obecnie budzić wątpliwości wobec dodania przez ustawodawcę w art. 29 Udp ust. 6, stanowiącego, że "budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu".
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę.
Wpierw sąd wojewódzki zrekapitulował prawne reguły postępowania nieważnościowego, oraz przywołał istotne elementy stanu faktycznego sprawy administracyjnej, uwypuklając reguły udzielania pozwolenia na budowę. W dalszych motywach swego orzeczenia sąd a quo analizując projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty pod kątem przepisów szczególnych oraz wytycznych zawartych w decyzjach Burmistrza Miasta [...], uznał za prawidłowe stanowisko orzekających w sprawie organów, które nie dopatrzyły się w źródłowej decyzji Starosty rażącego naruszenia prawa. Zdaniem tegoż sądu akta administracyjne sprawy jednoznacznie wskazują, że elektrownia wiatrowa została zaprojektowana zgodnie z wymaganiami zawartymi we wskazanych decyzjach oraz przepisami technicznymi.
Za chybiony uznano pogląd Instytutu, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty znajdowały zastosowanie wymagania przewidziane w Uew, która weszła w życie 16 lipca 2016 r. Przywołując treść przepisów intertemporalnych (art. 13 ust. 3 Uew) wywodzono, że nie ma wątpliwości, iż wymagania objęte Uew nie znajdują zastosowania w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem inwestora o pozwolenie na budowę.
W ocenie sądu pierwszej instancji prawidłowa była konstatacja orzekających organów, że Starosta wydając decyzję o pozwoleniu na budowę kwestionowanej inwestycji, nie miał podstaw do żądania przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...]. Za trafne w tym zakresie uznano wywody Inwestora uwypuklającego podnosi, iż odrębną decyzją Burmistrz Miasta [...] zezwolił mu na lokalizację zjazdu z drogi gminnej, a do uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji zjazdu nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy. W tym aspekcie eksponowano, że od 1 stycznia 2017 r. obowiązuje przepis ust. 6 w art. 29 Udp dodany przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r., poz. 2255), wedle którego budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Przywołano dominujące zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym, jeżeli na budowę lub przebudowę zjazdu z drogi publicznej wymagane jest uzyskanie stosownego zezwolenia, to nie jest już w takim przypadku wymagane uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, a które to prezentowano w czasie sprzed momentu wejścia w życie art. 29 ust. 6 Udp.
WSA w Warszawie za prawidłowe uznał ponadto wywody organu odwoławczego, że zarzut Instytutu pozbawienia go udziału w postępowaniu zakończonym źródłową decyzją Starosty może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania. W ocenie tego sądu, orzekające w sprawie organy przeprowadziły postępowanie stosownie do treści art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a.; wnikliwie przeanalizowały stan sprawy, a odzwierciedleniem tej analizy jest treść uzasadnień ich decyzji odpowiadająca wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 K.p.a.
Podsumowując, sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko orzekających organów, że źródłowa decyzja Starosty nie narusza rażąco przepisów prawa obowiązującego w dacie jej wydania, jak też nie jest dotknięta inną kwalifikowaną wadą przesądzającą o jej nieważności.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Instytut [...] z/s w [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania,
- 2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonej "decyzji" (oczywisty błąd, przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok sądu pierwszej instancji – uwaga Sądu) – w trybie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zarzuca się naruszenie:
- 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm., Uogrl) w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 uPb poprzez brak przyjęcia, że decyzja o pozwoleniu na budowę mogła być wydana jedynie po uprzednim uzyskaniu decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji użytków rolnych (znajdujących się w obszarze działki nr [...]) przeznaczonej na cele nierolnicze i nieleśne,
- 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa mające wpływ na wynik sprawy poprzez nieuchylenie przez WSA w Warszawie zaskarżonej decyzji w okolicznościach naruszenia przy jej wydaniu oraz przy wydaniu poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z art. 11 ust. 1 i 4 Uogrl poprzez ich nieprawidłową interpretację i zastosowanie, polegające na braku uwzględnienia wskazanego w skardze zarzutu co do rażącej wadliwości decyzji o pozwoleniu na budowę polegającej na braku uprzedniego uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele związane z planowaną inwestycją,
- 3) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 Ppsa i art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niedokonanie przez WSA w Warszawie prawidłowej kontroli działalności organu administracji publicznej skutkującej uznaniem, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, choć decyzja ta została wydana bez uzyskania zezwolenia wyłączenie gruntów z produkcji rolnej, podczas gdy naruszenie to ma cechę rażącego, gdyż decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, a przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i oczywisty.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się, że na terenie działki [...] występują grunty orne IIIa i IVa. Bez znaczenia dla kwestii obowiązku uzyskania wyłączenia z produkcji rolnej pozostawać ma kwestia, czy inwestycja planowana jest na terenie całej działki, czy też jedynie w części nie obejmującej powyższych gruntów ornych, gdyż za teren inwestycji (oznaczony w pozwoleniu na budowę) uznać należy całą wyodrębnioną ewidencyjnie działkę nr [...]. A to, w ocenie Instytutu skutkuje koniecznością uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 11 Uogrl. Inwestor takiego zezwolenia nie przedłożył.
Strona skarżąca kasacyjnie w toku postępowania złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
A. Zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa stanowiącego o jednej z form uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny na decyzję lub postanowienie, nie został w skardze kasacyjnej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa, uzasadniony. Art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa określa, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Cyt. przepis ma charakter wynikowy, wskazuje wyłącznie na formę wyroku uwzględniającego skargę, gdy jej przedmiotem jest m. in. decyzja administracyjna, a gdy decyzja ta jest dotknięta wadą nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 K.p.a. lub w innych przepisach.
Instytut w skardze swej nie domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, nie dopatrując się w niej wad kwalifikowanych, zaś wnosił wyłącznie o jej uchylenie. W skardze kasacyjnej nie wskazano żadnych wad z art. 156 § 1 K.p.a., którym miałaby być dotknięta zaskarżona decyzja GINB, a co miałoby usprawiedliwiać zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa. O tym, że jest to zarzut zupełnie chybiony świadczy także treść innego zarzutu kasacyjnego, gdzie podniesiono uchybienie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa, wskazującego na inną sentencję wyroku uwzględniającego skargę na decyzję lub postanowienie, gdy sąd dopatruje się naruszenia przepisu prawa materialnego, którego naruszenie miało wpływ na wynik sprawy i uchyla taki przedmiot zaskarżenia w całości lub w części. Skoro w tej samej sprawie strona skarżąca kasacyjnie stawia zarzut naruszenia zarówno art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa jak i art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, to stawia się w sytuacji podmiotu, reprezentowanego wszak przez fachowego pełnomocnika, a co wynika z treści skargi kasacyjnej, który oczekuje od sądu pierwszej instancji, by tym samym wyrokiem zarówno uchylił zaskarżoną decyzję, jak i stwierdził jej nieważność. Przepisy Ppsa nie dopuszczają takiej możliwości. Z tych względów zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa jest chybiony.
B. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 1 i 4 Uogrl w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 2 uPb oraz przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w związku.
Istota sprawy sprowadza się oceny trafności zarzutów naruszenia przepisów postępowania poprzez niedokonanie przez sąd wojewódzki nieprawidłowej kontroli działalności organu, skutkującej uznaniem, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, mimo braku uzyskania decyzji o wyłączeniu oznaczonego gruntów z produkcji rolnej, przed wydaniem źródłowej decyzji o pozwoleniu na budowę.
W myśl art. 11 ust. 1 pkt 1 Uogrl "Wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne - może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie", art. 11 ust. 4 cyt. ustawy jednoznacznie określa, że wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1-2, następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę.
Z kolei z przepisu art. 32 ust. 1 pkt 2 uPb wynika równie jednoznacznie, że pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim "uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów". Innymi słowy, gdy przedmiotem postępowania w sprawie o uzyskanie pozwolenia na budowę jest nieruchomość stanowiąca użytek rolny oznaczonej klasy bonitacyjnej, decyzja zezwalająca na wyłącznie takiego gruntu z produkcji rolnej musi poprzedzać decyzję o pozwoleniu na budowę.
W tej sytuacji istotne jest to, że czy Inwestor występując do Starosty [...] o wydanie pozwolenia na budowę i uzyskując źródłową decyzję o pozwoleniu istotnie powinien dysponować uprzednio uzyskaną decyzją zezwalającą na wyłączenie działki nr [...] w miejscowości [...]? W zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji zagadnieniu temu nie poświęcił żadnej uwagi, mimo iż strona skarżąca kwestię tę podnosiła w samej skardze.
W decyzji Burmistrza [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy z [...] czerwca 2016 r. na przedmiotową inwestycję znajduje się stwierdzenie, wedle którego teren inwestycyjny nie wymagał uzyskania zgody na wyłączenie gruntu spod produkcji rolnej. W ustaleniach tych organ gminy wskazuje, że teren działki obejmuje grunty klasy III i IVa, ale inwestycja planowana jest wyłącznie na gruntach klasy IVa, tym argumentem organ ten spuentował zasadność wywodu odnośnie braku potrzeby uzyskania zgody na wyłączenie gruntów działki inwestycyjnej spod produkcji rolnej. Rzecz jednak w tym, że w myśl art. 32 ust. 1 pkt 2 uPb to organ wydający pozwolenie na budowę musi brać pod uwagę, że czy inwestor uzyskał uprzednio wymagane przepisami szczególnymi pozwolenia lub uzgodnienia, opinie, innych organów. W postępowaniu nieważnościowym ta kwestia, w kontekście braku uzyskania przez Inwestora uprzedniej zgody na wyłączenie gruntów rolnych spod produkcji i zmianę ich przeznaczenia, nie była przedmiotem uwagi organów obu instancji.
Kwestia ta została jednak podniesiona w skardze do WSA w Warszawie, a sąd pierwszej instancji zagadnienie to w istocie zignorował. W tych okolicznościach za trafny uznać wypadnie zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a to niedokonanie przez sąd wojewódzki prawidłowej kontroli działalności organu skutkującej przedwczesnym uznaniem, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Ponieważ brak jest jakiejkolwiek wypowiedzi sądu I instancji w powyższej kwestii, za przedwczesne z kolei uznać wypadnie formułowanie przez Sąd Naczelny oceny, czy w realiach tej sprawy takie wyłączenie winno zostać dokonane, czy też wiążące dla Starosty [...] było stanowisko wyrażone w decyzji Burmistrza [...] o ustaleniu warunków zabudowy w aspekcie braku przesłanek do tego, aby decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę poprzedzać uzyskaniem zgody na wyłączenie gruntów działki inwestycyjnej spod produkcji rolnej. Zagadnienie to rozważy WSA w Warszawie przy ponownym rozpoznaniu skargi.
C. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 185 § 1 Ppsa orzeczono, jak w pkt. 1 sentencji, tj. o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpatrzenia.
D. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa.