Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 10 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 680/20 oddalił skargę M. K. i G. H. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z [...] czerwca 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2020 r. nr [...] znak [...], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego na budynek mieszkalno-usługowy (usługi handlu, biurowe, badawczo-rozwojowe) zlokalizowanego na działce nr [...], obręb [...], gm. [...]
Jak stwierdził Sąd I instancji, analiza akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy pozwala na stwierdzenie, że organy administracyjne prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz właściwie zastosowały przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; dalej: upzp) uznając, że planowana w przedmiotowym budynku działalność handlowo-usługowa i administracyjna związana z konfekcjonowaniem i dystrybucją systemów terapeutycznych i przeciwodleżynowych nie jest sprzeczna z dominującą funkcją stwierdzoną w analizie urbanistyczno-architektonicznej, związaną z usługami w zakresie turystyki i wypoczynku.
2. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej Ppsa) poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy postępowanie organów administracji samorządowej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej Kpa), Sąd w uzasadnieniu wskazał, że to na stronach stoi ciężar zebrania i przedstawienia organom materiału dowodowego, gdy w rzeczywistości wnioski stron mają tylko charakter pomocniczy, a ciężar zebrania materiału dowodowego ciąży na organach.
W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
- 3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestniczka postępowania E. K. wniosła o jej oddalenie.
- 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 4.1. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne.
- 4.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 Ppsa, bowiem skarżący kasacyjnie zrzekli się rozprawy, a pozostałe strony w wyznaczonym terminie nie zażądały jej przeprowadzenia.
- 4.3. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że powołany w pierwszym zarzucie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż ma charakter wynikowy i reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, określając przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu. W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzut taki nie jest trafny (por. wyroki NSA z: 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, 4 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 78/14, 30 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1442/13, 30 czerwca 2015 r. sygn. akt II FSK 1443/13).
- 4.4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Jakkolwiek ciężar zebrania materiału dowodowego spoczywa na organie administracji publicznej, to jednak strony postępowania mają prawo składania do składania m.in. raportów, wyjaśnień, opinii, itp., mogących mieć wpływ na treść ostatecznego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie nie sposób jednak zarzucić organom, iż stan sprawy nie został przez organy wyjaśniony w sposób wyczerpujący. Organy w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy uznały, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z dominującą funkcją stwierdzoną w analizie urbanistyczno-architektonicznej, związaną z usługami w zakresie turystyki i wypoczynku. Nie było zatem podstaw do prowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania dowodowego. Nadmienić przy tym należy, iż decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, zatem organ właściwy do jej podjęcia jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego.
- 4.5. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjne są zatem niezasadne.
- 4.6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.