Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 15 lipca 2005 r. odrzucił skargę L. i T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przywrócenia powierzchni działki do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd, powołując się na art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a./, przyjął, że mimo wezwania radcy prawnego B. G., pod rygorem odrzucenia skargi, do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących przed sądami administracyjnymi, nie zastosowano się do wezwania. W konsekwencji, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, oznacza to konieczność odrzucenia skargi.
W skardze kasacyjnej sporządzonej przez radcę prawnego B. G. skarżący zaskarżyli w całości w/w postanowienie. Skarżący, powołując się na art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania (zapewne sporządzającemu skargę kasacyjną chodziło o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania). W skardze kasacyjnej zaznaczono, iż radca prawny załączył pełnomocnictwo do reprezentowania skarżących przed sądami powszechnymi i w odpowiedzi na wezwanie do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących przed sądami administracyjnymi wniósł o możliwość przedstawienia takiego pełnomocnictwa na pierwszym posiedzeniu sądu. Skarżący zaznaczyli, iż zarówno oni, jak i ich pełnomocnik czują się pokrzywdzeni odrzuceniem skargi tylko ze względu na brak pełnomocnictwa przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wymagania ustawowe dotyczące skargi kasacyjnej, która jest środkiem zaskarżenia o znacznym stopniu sformalizowania, obejmują między innymi przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.). Zarzuty zawarte w sporządzonej przez radcę prawnego B. G. skardze kasacyjnej są przedstawione w formie ogólnej krytyki stanowiska sądu przyjętego w zaskarżonym postanowieniu, bez wskazania przepisów, które zostały naruszone. W związku z tym nie mogą być one uznane za przytoczenie podstawy kasacyjnej w rozumieniu art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Należy podkreślić, iż samo wymienienie w skardze kasacyjnej art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (można domniemywać, iż chodziło tu o wskazanie na naruszenie przepisów postępowania, gdy naruszenie to mogło mięć wpływ na wynik sprawy), nie wystarcza dla uznania, iż wypełniono obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych. Obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych w skardze kasacyjnej, o którym mowa w art. 176 p.p.s.a. oznacza bowiem wskazanie określonych przepisów, które zostały naruszone zaskarżonym postanowieniem. Dopełnienie tego warunku jest konieczne, gdyż wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Nie jest więc dopuszczalne przytoczenie podstawy kasacyjnej w formie oderwanej od przepisów krytyki stanowiska sądu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dlatego też wniesienie skargi kasacyjnej, która nie spełnia wymogów materialnych tego środka prawnego, określonych w art. 176 p.p.s.a., wywołuje ten skutek, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.