Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Po 803/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę J.S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. Decyzją tą Wojewódzki Inspektor, po rozpatrzeniu odwołania J.S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], umarzającej postępowanie w sprawie legalności robót budowlanych wykonanych przez R.P., polegających na wymianie stolarki okiennej i drzwiowej w budynku mieszkalnym stanowiącym współwłasność J.S., R.P. i A.B., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie legalności robót polegających na wymianie stolarki okiennej.
Z uzasadnienia wyroku wynika, iż postępowanie w sprawie zostało wszczęte na skutek zawiadomienia przez J.S. o samowolnej naprawie stolarki okiennej i drzwiowej, ale organ pierwszej instancji, po obejrzeniu płyty DVD dostarczonej przez J.S. oraz opinii inż. Z.B., posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej i będącego członkiem Wielkopolskiej Izby Inżynierów Budownictwa, uznał, że wykonane prace polegały jedynie na wymianie ram i skrzydeł okiennych i parapetów z koniecznymi wprawkami tynkarskimi i miały charakter prac konserwacyjnych, a nie remontowych, zatem nie wymagały zgłoszenia, toteż postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Natomiast organ odwoławczy, podzielając tę ocenę, zwrócił jednak uwagę, że z zawiadomienia o wszczęciu postępowania wynika, iż dotyczyć ono ma sprawy legalności wymiany okien, zaś rozstrzygnięcie umarza postępowanie w sprawie wymiany okien i drzwi, zatem wykracza poza granice postępowania, określone w zawiadomieniu i z tego powodu decyzję należało uchylić, a postępowanie umorzyć, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił trafność spostrzeżenia organu odwoławczego co do przedmiotu postępowania i stwierdził, że istotnym dla rozstrzygnięcia było ustalenie jak zakwalifikować roboty wykonane przez R.P., a polegające na wymianie okien. Analizując art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (w brzmieniu z Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), Sąd stwierdził, że wymiana okien dokonana przez R.P. nie mieści się w pojęciu remontu, zdefiniowanym w tym przepisie, zatem słusznie organy uznały, iż jest to konserwacja i wobec tego zasadnie umorzyły postępowanie.
Reprezentowany przez adwokata, J.S. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych poprzez niekompletną ocenę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu legalności wydanych w sprawie decyzji, polegająca na niedokonaniu oceny prawidłowości ustaleń faktycznych w wydanych w sprawie decyzjach;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 7 K.p.a. polegające na niedostrzeżeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, iż zarówno decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania z dnia [...] lutego 2008 r. oraz decyzja Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r., naruszają art. 77 § 1, art. 75 § 1 i art. 7 K.p.a., albowiem wydane zostały bez uprzedniego wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego;
- 3) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. polegający na pominięciu przez Sąd części materiału dowodowego nagrań video przedstawionych przez skarżącego, na podstawie których organy administracji dokonywały ustaleń faktycznych.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że nieskonfrontowanie przez Sąd nagrań video z wyjaśnieniami skarżącego, czego też nie uczyniły organy, a Sąd błędu tego nie dostrzegł, spowodowało, że rozstrzygnięcie zapadło na podstawie materiału dowodowego niewystarczającego do rozstrzygnięcia sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podkreślił, że istotą sprawy było to, czy prace wykonane przez R.P., polegające na wymianie okien można było zakwalifikować jako remont. Decyzja organów obu instancji pochodzi z 2008 r., zatem definicji pojęcia "remont" należało szukać w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, ale w brzmieniu wówczas obowiązującym, zatem z Dziennika Ustaw z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej "Prawo budowlane". Przez remont art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego rozumiał "wykonywanie robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym". Ustaleniu jak zakwalifikować wykonane prace służyć oczywiście musi materiał dowodowy, z którego wynikałoby na czym polegała wymiana okien. Czy istotnie był to remont, jak twierdzi skarżący, czy to tylko konserwacja, jak uznały organy.
Dowodem, który był przesądzający w sprawie były płyta DVD dostarczona przez samego skarżącego oraz opinia osoby posiadającej uprawnienia budowlane. Z dowodów tych wynikało, że prace wykonane przez R.P. nie były remontem, bowiem nie ingerowały w konstrukcję budynku, a jedyną ingerencją było poprawienie tynku w związku z wstawieniem okien.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postępowanie organów w zakresie wyjaśnienia sprawy, tj. zebranie materiału dowodowego i wyciągnięte wnioski z poczynionych ustaleń, uznał za zgodne z prawem. Z oceną tą należy się zgodzić, z żadnych bowiem dowodów nie wynikało, że rację ma skarżący, w tym z dowodu przedstawionego przez niego samego.
Skarga kasacyjna zarzuca Wojewódzkiemu Sądowi błędy w postępowaniu, polegające na niedostrzeżeniu tego, że organy nie zebrały materiału dowodowego wystarczającego do rozstrzygnięcia. Jednak chodzi w istocie o odmienne wnioski wyciągnięte ze zgromadzonych dowodów. To, że organy nie odczytały dowodów na korzyść skarżącego, ale, tak jak wskazuje zasada wyrażona w art. 7 K.p.a., obiektywnie, a Sąd ten pogląd podzielił, nie oznacza naruszenia prawa. Rację należy przyznać Sądowi, że skarżący nie mógł wskazać na żadne rzeczywiście istniejące okoliczności, które uzasadniałyby uznanie, iż organy popełniły błąd. Nie czyni też tego w skardze kasacyjnej, wywodząc jedynie, że kontrola Sądu była niewystarczająca. Niepodzielenie zdania skarżącego i wydanie rozstrzygnięcia innego aniżeli skarżący sobie życzył nie oznacza jednak, iż Wojewódzki Sąd naruszył prawo.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).