Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 1204/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił, zaskarżone przez "[...]" Sp. z o.o. z/s w Świnoujściu, postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta Świnoujście z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], którym zawieszone zostało postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 10 kwietnia 2009 r. Spółki "[...]" o ustalenie warunków zabudowy na okres 12 miesięcy. Prezydent, powołując się na art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej "ustawa o planowaniu", stwierdził, iż Rada Miasta Świnoujście uchwałą z dnia 22 lipca 2004 r. nr XXVII/227/2004 przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu na obszarze położenia nieruchomości, której dotyczy wniosek Spółki, zatem zawieszenie jest niezbędne, co dodatkowo uzasadnia i to, że teren inwestycji położony jest w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchylając to postanowienie, zawiesiło postępowanie do czasu uchwalenia planu miejscowego, na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu.
W uzasadnieniu postanowienia Kolegium stwierdziło, że miasto Świnoujście jest miejscowością uznaną za uzdrowisko – zarządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 25 lipca 1967 r. (M.P. z 1967 r. Nr 45, poz. 228 ze zm.) i taki status zachowało na podstawie art. 59 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399 ze zm.), ustanowiony został tymczasowy statut Uzdrowiska Świnoujście uchwałą Rady Miasta z dnia 24 sierpnia 2006 r. nr LXIV500/2006, a wobec tego dla miasta istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego, z mocy art. 38 ust. 2 ww. ustawy o uzdrowiskach, zatem zawieszenie postępowania jest obligatoryjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie za naruszające zasadę zakazu orzekania na niekorzyść strony, ustanowioną art. 139 k.p.a., który na mocy art. 144 k.p.a. ma zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym. Zdaniem Sądu, Kolegium, uchylając postanowienie Prezydenta, orzekło w szerszym zakresie niż zrobił to ten organ, gdyż postępowanie zawieszone na 12 miesięcy, zawiesiło do czasu uchwalenia planu miejscowego. Nadto Sąd podkreślił, iż argumentacja Kolegium, zawarta w uzasadnieniu postanowienia, nie może być uznana za spełniającą wymogi w przypadku odstąpienia od zasady zakazu orzekania na niekorzyść. Sąd stwierdził, że orzekając na niekorzyść strony organ odwoławczy obowiązany jest wykazać wystąpienie rażącego naruszenia prawa;lub interesu społecznego.
Reprezentowane przez radcę prawnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wniosło skargę kasacyjną od wyroku, domagając się jego uchylenia i oddalenia skargi, bądź – po uchyleniu – przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie i zarzucając, na podstawie art. 173 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.":
- 1) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
- – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia pomimo braku naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy wskutek bezpodstawnego uznania, że został naruszony art. 139 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ odwoławczy przesłanek uzasadniających postawy do odstąpienia od zasady orzekania na niekorzyść strony odwołującej się,
- – art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, nieodpowiadające wymogom tego przepisu, polegające na braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie uwzględnienia zarzutu skarżącej co do naruszenia przez organ odwoławczy art. 139 k.p.a.;
- 2) naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, sanatoriach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych w ten sposób, że rozstrzygając w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił obligatoryjnej przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego, aż do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
"[...]" Sp. z o.o. z/s w Świnoujściu wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Artykuł 139 k.p.a. zawiera zakaz orzekania w postępowaniu odwoławczym i zażaleniowym, w którym stosuje się ten przepis na mocy art. 144 k.p.a., na niekorzyść strony. Od tej zasady postępowania artykuł ten przewiduje jeden tylko wyjątek, orzeczenie takie jest możliwe w przypadku, gdy zaskarżona decyzja (postanowienie) rażąco narusza prawo lub, w taki sam sposób, interes społeczny. Z uwagi zatem na to, że jest to wyjątek od zasady organ wyższego stopnia, o ile chce rozstrzygnąć środek odwoławczy na niekorzyść strony odwołującej jest obowiązany wykazać okoliczności świadczące o rażącym naruszeniu prawa lub interesu społecznego przez zaskarżone orzeczenie. Samo tylko rozstrzygnięcie na niekorzyść strony bez wskazania przyczyn nieważności orzeczenia organu pierwszej instancji powoduje, że to rozstrzygnięcie odwoławcze jest niezgodne z prawem.
W niniejszej sprawie zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, rozpoznając zażalenie Sp. z o.o. "[...]", naruszyło art. 139 k.p.a. Nie wskazało bowiem w ogóle czy i jakie przepisy zostały naruszone przez Prezydenta Miasta Świnoujście i to w sposób rażący, to samo dotyczy interesu społecznego, natomiast uchyliło zaskarżone postanowienie, orzekając na niekorzyść strony żalącej się.
Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł takiego orzeczenia pozostawić w mocy i uchylił je.
Orzekając ponownie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze weźmie pod uwagę zmianę art. 38 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz. U. Nr 167, poz. 1399 ze zm.), jaka została wprowadzona z dniem 7 lipca 2011 r., ustawą z dnia 4 marca 2011 r. o zmianie ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 73, poz. 390 ze zm.).
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).