Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 grudnia 2015 r., sygnatura akt II SA/Wa 1636/15, oddalił skargę E. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2015 r., którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] kwietnia 2015 r. o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej gazowej.
Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazaną decyzją z [...] kwietnia 2015 r., powołując się na art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej po pierwsze, dlatego, że nie posiadał miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, po drugie, gdyż nie poddał się okresowym badaniom lekarskim i psychologicznym. W ocenie organu administracji fakt, że skarżący nie posiada stałego miejsca pobytu w Polsce, został potwierdzony wydaną wobec niego decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2013 r. o odmowie udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, od której jego skarga została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z 19 lutego 2015 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 5/15.
W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że wyrok WSA w Warszawie, na który powołał się organ pierwszej instancji, nie jest prawomocny. Ponadto zarzucił, że cofnięcie pozwolenia na broń z powodu niepoddania się badaniom lekarskim i psychologicznym było niezasadne, gdyż w takiej sytuacji organ administracji "nie ma obowiązku, lecz uprawnienie do cofnięcia". Twierdził też, że w trakcie postępowania administracyjnego przebywał w Rosji i wydanie mimo tego decyzji naruszało jego prawa, przede wszystkim do obrony.
Komendant Główny Policji, rozpoznając to odwołanie skarżącego, decyzją z [...] lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] kwietnia 2015 r.
Organ odwoławczy ustalił, że skarżący nie posiada stałego miejsca pobytu w Polsce. Stwierdził, że wynika to z takich dowodów, jak zameldowanie skarżącego w Ł. na pobyt czasowy od 25 sierpnia 2010 r. do 4 lipca 2012 r., informacji uzyskanej od administratora budynku przy ul. [...] w Ł., w którym skarżący swego czasu prowadził działalność gospodarczą, że działalność gospodarcza nie była tam prowadzona, wywiadu przeprowadzonego przez Policję i uzyskanej od żony skarżącego podczas rozmowy telefonicznej informacji, że skarżący wobec tego, że nie otrzymał zezwolenia na pobyt na terenie Polski wrócił do Rosji. Ponadto organ odwoławczy powołał się na wyrok WSA w Warszawie z 19 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 5/15, oraz fakt, że 4 lipca 2012 r. utraciła ważność karta pobytu skarżącego.
Organ odwoławczy stwierdził, że podstawą cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń był także fakt, iż nie poddał się badaniom lekarskim i psychologicznym, aczkolwiek organ zaznaczył, że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia miało ustalenie, że skarżący nie posiada stałego miejsca pobytu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.
W skardze skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Ponadto twierdził, że rozmowa z jego żoną, na którą powołał się organ odwoławczy, nie miała miejsca oraz że ustalenie, iż nie prowadził działalności gospodarczej w Ł. przy ul. [...] jest wadliwe.
Sąd pierwszej instancji uznał, że ustalenie organów administracji, że skarżący nie posiada stałego miejsca pobytu w Polsce jest prawidłowe. Wskazał na to, że skarżący posiadał kartę pobytu wydaną 31 sierpnia 2010 r. i ważną do 4 lipca 2012 r. oraz na to, że Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2012 r. odmówił skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony. Powołał się też na wyrok WSA w Warszawie z 19 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 5/15, stwierdzając, że nie jest istotne, iż nie jest on prawomocny, gdyż ważne jest to, że w chwili wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie legitymował się aktualną decyzją o zezwoleniu na zamieszkanie na terytorium RP. W końcu zaakceptował też ustalenia organu dotyczące tego, że skarżący nie mieszka pod adresem, pod którym był zameldowany.
Sąd pierwszej instancji ponadto uznał, że skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym, co również - jak wskazał - uzasadniało cofnięcie mu pozwolenia na broń.
W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że nie uwzględniono skargi na decyzję, która została wydana z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 50 - 53, art. 80 i art. 88 k.p.a. Zdaniem skarżącego, art. 7, art. 8 i art. 10 k.p.a. został naruszony, gdyż przy wydawaniu decyzji pominięto jego interes, nie uwzględniono, że nie był karany, nie naruszał porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej i właściwie używał posiadaną broń oraz że jego usposobienie, stan psychofizyczny, cel posiadanie broni, miejsce pobytu w Polsce i za granicą nie uległy zmienienie.
Ponadto powołane przepisy, według skarżącego, zostały naruszone przez to, że uznano, iż postępowanie administracyjne dotyczące zezwolenia na zamieszkanie w Polsce na czas oznaczony stanowi podstawę ustalenia, że skarżący nie posiada stałego miejsca pobytu w Polsce. Z kolei naruszenie art. 77 § 1 k.p.a., w ocenie skarżącego, polegało na niewyjaśnieniu przyczyny niewykonania przez skarżącego badań lekarskich i psychologicznych, wydaniu decyzji bez jego udziału i poczynieniu ustaleń faktycznych sprzecznych z rzeczywistym stanem rzeczy, przy czym w tym ostatnim przypadku chodziło o ustalenie, że pracownik organu administracji rozmawiał przez telefon z żoną skarżącego oraz że skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w Ł. przy ul. [...].
Natomiast naruszenie art. 50 - 53 i art. 88 k.p.a. miało polegać na tym, że nie wezwano skarżącego do wykonania badań lekarskich i psychologicznych. W końcu naruszenie art. 80 k.p.a. sprowadzać się miało do tego, że organ administracji nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy.
W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił także naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 5 i art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że nie posiada stałego miejsca pobytu w Polsce oraz że niepoddanie się badaniom lekarskim i psychologicznym stanowi przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń bez zastosowania przymusu administracyjnego.
W oparciu o tak przytoczone podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że jest ona pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.
W ocenie NSA rozpoznającego sprawę przede wszystkim niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej sprawdzający się do kwestionowania możliwości oparcia się o wyrok WSA w Warszawie z 19 lutego 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 5/15, którym oddalono skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2013 r., którą ostatecznie odmówiono skarżącemu udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten ma w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie. Przesądza bowiem o zgodności z prawem decyzji, którą cudzoziemcowi odmówiono udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co ma istotne znaczenie dla oceny, czy posiada on w Polsce miejsce stałego pobytu.
Nie można bowiem uznać, że cudzoziemiec, któremu odmówiono udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i w związku z tym jest zobowiązany do opuszczenia terytorium Polski (art. 59 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - Dz.U. z 2011 r. nr 264, poz. 1573 ze zm. oraz art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - Dz.U. z 2017 r., poz. 2206 ze zm.) ma nadal miejsce stałego pobytu w Polsce.
Powołany wyrok nie był wprawdzie prawomocny w chwili wydawania zaskarżonej decyzji oraz zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, ale Sądowi drugiej instancji, rozpoznającemu sprawę, znany jest z urzędu fakt, iż stał się prawomocny 15 lutego 2017 r. na skutek oddalenia przez NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 1666/15 wniesionej od niego skargi kasacyjnej. W związku z tym ustalenie, że skarżący nie posiada w Polsce miejsca stałego pobytu jest trafne. Tym samym nie mają znaczenia podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące błędnych ustaleń takich faktów jak rozmowa z żoną skarżącego, czy prowadzenie przez skarżącego działalności gospodarczej w Ł. przy ul. [...]. Fakty te nie mają istotnego znaczenia skoro w rozpoznawanej sprawie ustalenie, że skarżący nie posiada stałego miejsca pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wynika z okoliczności prawnych, mianowicie tego, że jest cudzoziemcem, który jest zobowiązany do opuszczenia Polski.
Odnosząc się do innych zarzutów naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że zaskarżona przed Sądem pierwszej instancji decyzja nie została wydana bez jego udziału, gdyż był on reprezentowany przez pełnomocnika zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji. Takie okoliczności, jak to, że skarżący nie był karany, nie naruszał porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej i właściwie używał posiadaną broń oraz że jego usposobienie, stan psychofizyczny i cel posiadania broni nie uległy zmianie nie miały w sprawie żadnego znaczenia. Istotne było bowiem to, że nie posiada stałego miejsca pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Jeżeli chodzi o podstawy kasacyjne, które zawierają zarzuty dotyczące drugiej przesłanki cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, mianowicie tego, że nie poddał się badaniom lekarskim i psychologicznym, to podzielić należy stanowisko organu drugiej instancji, że ta przesłanka nie ma decydującego znaczenia skoro wystarczającą podstawą cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń był fakt, że nie posiada w Polsce stałego miejsca pobytu. Niemniej należy zauważyć, że nie są zasadne zarzuty sprowadzające się do tego, że nie wyjaśniono przyczyny niewykonania przez skarżącego badań lekarskich i psychologicznych oraz że nie wezwano go do wykonania tych badań. Z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) wynika, że osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu m.in. ochrony osobistej, czyli tak jak w przypadku skarżącego, jest zobowiązana raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne.
Z kolei z art. 18 ust. 5 pkt 2 powołanej ustawy wynika, że sankcją nieprzedstawienia tych orzeczeń może być cofnięcie pozwolenia na broń. Brak więc podstaw, aby przyjmować, że warunkiem koniecznym zastosowania tej sankcji jest uprzednie wezwanie posiadacza pozwolenia na broń do wykonania obowiązku wynikającego wprost z przepisów prawa.
W tych okolicznościach trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że istniały podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, co powoduje, że niezasadna jest podstawa kasacyjna zawierająca zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, mianowicie przepisów ustawy o broni i amunicji stanowiących w rozpoznawanej sprawie podstawę prawną zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze NSA uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i w związku z tym, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił ją.
Wobec oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku, którym oddalono skargę, NSA na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez organ administracji.