Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2006 r., sygn. akt III SA/Po 251/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. M. i małoletniego S. M. na decyzję Wojewody W. z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...], nr [...] o wymeldowaniu M. M. i syna S. M. z pobytu stałego z lokalu nr [...] na os. [...] w P. Wyrok ten został podjęty w następujących okolicznościach sprawy:
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta P. orzekł o wymeldowaniu M. M. i syna S. M. z pobytu stałego z lokalu nr [...] na os. [...] w P. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zaszły podstawy do wymeldowania M. M. wraz z synem S. z miejsca pobytu stałego z lokalu nr [...] na os. [...] w P., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.), ponieważ po przeprowadzeniu na wniosek B. B. postępowania ustalono, że osoby te faktycznie nie zamieszkują pod wskazanym adresem. Organ wskazał ponadto, że przepisy ustawy ewidencji ludności i dowodach osobistych mają charakter porządkowy i nie przesądzają kwestii uprawnień do lokalu, wymeldowaniu nie stoi zaś na przeszkodzie brak innego miejsca pobytu. Decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania M. M., Wojewoda W. utrzymał w mocy powyższą decyzję potwierdzając w całości ustalenia poczynione prze organ I instancji.
W skardze do sądu administracyjnego M. M. wniosła o uchylenie powyższej decyzji Wojewody W. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wystarczającą podstawę do wymeldowania danej osoby stanowi faktyczne opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu. O takim opuszczeniu można mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, co zachodzi jedynie w przypadkach dobrowolnego wyprowadzenia się z lokalu. Zdaniem Sądu I instancji organy prawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie ma miejsce powyżej wskazana przesłanka ustawowa. Organy ewidencyjne nie są uprawnione do badania tytułów prawnych do zamieszkiwania w określonym miejscu. Bezpodstawne są zatem obawy skarżącej, że wymeldowanie spowoduje utratę prawa do lokalu. Istotę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiło wyłącznie ustalenie, czy doszło do opuszczenia przez skarżącą wraz z synem lokalu bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się.
Według Sądu, okoliczność opuszczenia lokalu przez skarżącą i syna została przez organy ustalona, a postępowanie w tym zakresie zostało przeprowadzone prawidłowo, z zachowaniem zasad wynikających z treści art. 7, 10, 77 § 1 i 80 k.p.a.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniesionej przez M. M. oraz S. M., reprezentowanych przez pełnomocnika, zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy – "art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 106 § 3 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedochowanie obowiązku sprawowania kontroli nad legalnością zaskarżonych decyzji, a przejawiające się aprobatą rozstrzygnięć organów administracji opartych na błędnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, bez wyjaśnienia istotnych sprzeczności i wątpliwości, co doprowadziło do niezasadnego oddalenia skargi". Z tych przyczyn wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a ewentualnie o zmianę wyroku i uchylenie decyzji administracyjnych obu instancji oraz o obciążenie Skarbu Państwa kosztami udzielonej skarżącym pomocy prawnej, nieopłaconej przez nich nawet w części i z tego tytułu przyznanie adwokat H. K. wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz reprezentowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych.
Zdaniem wnoszących skargę kasacyjną organy naruszyły art. 7, 77 k.p.a., a Sąd oddalając skargę nie uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z art. 3 § 1 p.p.s.a., nie badając należycie legalności zaskarżonych decyzji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesionej w dniu 27 grudnia 2006 r. (data stempla pocztowego) przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika uczestnika postępowania J. B., adwokata Ł. M., wniesiono o uwzględnienie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów udzielonej z urzędu uczestnikowi postępowania pomocy prawnej, nieopłaconych choćby w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie z urzędu pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 art. 183 p.p.s.a.
Zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przepisów postępowania wskazanych w skardze kasacyjnej, jest całkowicie nieuzasadniony i gołosłowny o czym świadczą materiały sprawy, w oparciu o które zapadło zaskarżone orzeczenie.
Organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, niedający jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie. Ocena tego materiału dokonana przez organy nie budzi również żadnych wątpliwości, co do tego, gdzie i pod jakim adresem faktycznie przebywa wraz z małoletnim synem skarżąca. Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję, nie miał zatem żadnych podstaw do uwzględnienia skargi, czy tez do skorzystania z możliwości jakie daje art. 106 § 3 p.p.s.a., bowiem zarzucając naruszenie powyższego przepisu, nie wskazuje się w skardze kasacyjnej w jakim zakresie i na jakie okoliczności, Sąd powinien "przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów" i z jakich dokumentów.
Podobnie jak wyżej, w skardze kasacyjnej również nie wyjaśniono na czym by miało polegać naruszenie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., samo bowiem stwierdzenie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny legalności zaskarżanych decyzji nie zbadał należycie, nie jest wystarczające.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji.
Ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 23 listopada 2006 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, złożonej przez adw. Ł. M. pełnomocnika J. B., należało na podstawie art. 180 p.p.s.a. orzec, jak w pkt 2 sentencji.
W sprawie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adw. H. K. i adw. Ł. M. zgodnie ze złożonym wnioskami, powinien postanowić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu.