Uzasadnienie
Rada Gminy Bochnia podjęła w dniu 26 października 2006 r. uchwałę Nr XXVII/319/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Bochnia.
Na uchwałę tę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła w dniu 17 października 2007 r. A. W., zam. w K., przy ul. [...]. Skarga została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej, skierowanym w dniu 30 sierpnia 2007 r. do Rady Gminy Bochnia. Wezwanie to zostało podpisana przez adw. A. C., która powołała się na pełnomocnictwo A. W.. Pełnomocnictwa tego nie było w aktach. Dopiero na wezwanie Sądu skarżąca przesłała pełnomocnictwo datowane na dzień 16 sierpnia 2008 r. Sąd przyjął to pełnomocnictwo, uznając, że w jego dacie nastąpiła oczywista pomyłka.
W skardze zawarto wniosek o "wyeliminowanie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego drogi klasy KDD, zaprojektowanej na działce nr [...] i nr [...]" w D.-Ż., jako godzącej w interes prawny skarżącej, a nie mającej żadnego uzasadnienia ekonomicznego ani społecznego. Zdaniem skarżącej droga nie jest potrzebna a jej przeprowadzenie zmusi ją do rozbiórki budynku gospodarczego.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie, a ewentualnie o jej oddalenie. Wniosek o odrzucenie umotywowano brakiem wezwania do usunięcia naruszenia. Podniesiono, że załączone do wezwania pełnomocnictwo dotyczyło tylko sprawy "do sygn. akt BUD 7327/W/4/07", dotyczącej wydania wypisu i wyrysu planu, a nie uprawniało do wniesienia wezwania.
W dalszej części odpowiedzi stwierdzono, że nie jest prawdziwe stwierdzenie skargi, jakoby przeprowadzenie nowej drogi rażąco naruszało interes prawny skarżącej. Plan nie zmienił sposobu zagospodarowania nieruchomości nr [...], która jest drogą stanowiącą własność Gminy Bochnia. Napisano, że skarżąca nie rozumie istoty planu zagospodarowania przestrzennego, który nie powoduje żadnych skutków w zakresie stanu prawnego działek ani dla ich granic.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 6 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 1143/07, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. W. na uchwałę Rady Gminy Bochnia z 26 października 2006 r. nr XXVII/319/06 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Gminy Bochnia, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że skarga na uchwałę organu gminy, w tym także skarga na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest oparta o regulację art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Przepis ten wymaga, żeby pod- miot skarżący wykazał, że zaskarżona uchwała naruszyła jego interes prawny. W analizowanej tu sprawie skarżąca tego nie wykazała. Można tu mówić jedynie o naruszeniu interesu faktycznego, skoro plan nie spowodował żadnych skutków dla działki skarżącej.
Sąd stwierdził, że nie naruszenie interesu prawnego, tylko naruszenie obiektywnego porządku prawnego jest kryterium działania sądu administracyjnego. Dlatego nawet w sytuacji, gdyby zaskarżony plan rzeczywiście naruszał interes prawny skarżącej (tak mogłoby się stać, gdyby jego unormowania rzeczywiście ingerowały w prawo jej własności), to i tak powinnością Sądu byłoby zbadanie, czy plan ten nie narusza prawa. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) dopuszcza bowiem ingerencję organów planistycznych w prawo własności nieruchomości przy zachowaniu odpowiedniej procedury. Samo naruszenie interesu prawnego nie mogłoby zatem spowodować stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.
Badając uchwałę Rady Gminy Bochnia z dnia 26 października 2006 r. Sąd nie znalazł naruszenia prawa. Uchwała została podjęta po przeprowadzeniu prawidłowej procedury planistycznej i uchwalona w prawidłowy sposób. Nie znalazł potwierdzenia sformułowany na rozprawie zarzut skarżącej, że projekt planu nie został wyłożony do publicznego wglądu. Z dokumentacji sprawy wynika, że wyłożenie to miało miejsce w dniach od 19 kwietnia 2006 r. do 15 maja 2006 r.
W opisanym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, nie znajdując naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale, kierując się art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
A. W. wniosła od wyroku skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zarzucając naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz wnosiła na podstawie art. 176 w związku z art. 185 i art. 188 o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że zaskarżona uchwała narusza prawo własności A. W., skarżąca w wyniku zaplanowanej drogi została pozbawiona części działki nr [...]. Wymusza to na skarżącej rozbiórkę budynku gospodarczego oraz uniemożliwia jej prawidłowe zagospodarowanie działki numer [...]. Naruszono prawo własności i to prawo własności zagwarantowane w art. 21 Konstytucji RP.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może wyprowadzić podstaw kasacyjnych ani też podstaw tych domniemywać.
Według art. 174 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej powoduje że skarga kasacyjna musi spełniać wymagania materialne co do wskazania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Z tego względu sporządzenie skargi kasacyjnej objęte jest przymusem zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów materialnych. Powołanie art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie spełnia tego wymogu. Ogólnikowe powołanie art. 21 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej bez powiązania z przepisami regulującymi uchwalanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego też nie stanowi o spełnieniu wymogu materialnego przez złożoną skargę kasacyjną.
Z tego względu, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.