Uzasadnienie
Z. S. reprezentowany przez adwokata Jerzego Rutkowskiego pismem z dnia 8 lutego 2010 r. (data stempla pocztowego), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) stycznia 2010 r., nr (...)w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt. II SA/Wa 379/10, na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., skargę odrzucił, albowiem nie została ona opłacona.
W uzasadnieniu w/w postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż obowiązkiem pełnomocnika będącego radcą prawnym lub adwokatem jest wraz z wniesieniem skargi do Sądu uiszczenie należnego wpisu stałego, którego wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania określiła Rada Ministrów w rozporządzeniu z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W rozpoznawanej sprawie skarga na wskazaną decyzję podlegał opłacie stałej w kwocie 200 zł. stosowanie do treści § 2 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia. Podkreślił, że z informacji Oddziału Finansowo – Budżetowego Sądu wynika, iż w niniejszej sprawie należny wpis stały do dnia 12 lutego 2010 r. tj. w terminie właściwym do wniesienia skargi nie został opłacony. A zatem stosowanie do treści art. 221 P.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu, gdyż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Z. S. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając je w całości zarzucili naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 221 P.p.s.a. w związku z art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2010 r. Nr 36, poz.196).
Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną, wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej stwierdził, Sąd pierwszej instancji orzekając w przedmiotowej sprawie nie uwzględnił toczących się wówczas w Sejmie prac legislacyjnych, których konsekwencją jest uchylenie art. 221 P.p.s.a. i wprowadzenie rozwiązań korzystniejszych dla strony skarżącej. Przy czym, podkreślił, że w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji w/w przepis obowiązywał.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, wskazując, że art. 221 P.p.s.a. obowiązywał w momencie wydania zaskarżonego postanowienia. Natomiast odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt SK 11/05 podał, że zgodność art. 221 P.p.s.a., jaki i art. 219 § 2 P.p.s.a. z art. 45 ust.1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, nie budzi wątpliwości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przyczyny określono w § 2 art. 183 powołanej ustawy. Przy czym, wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że co prawda art. 221 P.p.s.a. na mocy art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2010 r. Nr 36, poz.196) został uchylony, ale nowelizacja ta weszła w życie dopiero w dniu 10 kwietnia 2010 r. A zatem w momencie wydania zaskarżonego postanowienia tj. w dniu 17 marca 2010 r. art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 12 lutego 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2010 r. Nr 36, poz.196) jeszcze nie obowiązywał. W tej dacie przepis ten oczekiwał dopiero na wejście w życie.
W konsekwencji nie można zatem uznać, że art. 221 P.p.s.a. nie miał w tej sprawie zastosowania, skoro obowiązywał on w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. W tych okolicznościach omawiana na wstępie nowelizacja ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może mieć znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia.
W związku powyższym, należy przypomnieć, iż zgodnie z treścią obowiązującego w chwili wydania zaskarżonego postanowienia art. 221 P.p.s.a, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Natomiast stosownie do art. 219 § 2 P.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu.
A zatem skoro w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że profesjonalny pełnomocnik nie dokonał opłaty sądowej w terminie właściwym do wniesienia skargi, w sytuacji gdy wpis sądowy od skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) stycznia 2010 r., nr (...)w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską miał charakter stały i stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2003 r., Nr 221, poz. 2193) wynosił 200 złotych, to stwierdzić należy, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.