Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. B. i K. B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż prawomocnym postanowieniem z dnia 28 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia w przedmiotowej sprawie skargi. Następnie, wskazując na treść art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej: P.p.s.a.), Sąd podkreślił, że w sprawach rozstrzyganych na podstawie ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 16, poz. 94 ze zm.- zwanej dalej ustawą o transporcie kolejowym), z mocy ustawy został wyłączony tryb doręczania decyzji administracyjnych, o którym mowa w art. 39 K.p.a., stosownie do treści art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym. W orzecznictwie prezentowany jest przy tym jednolity pogląd, zgodnie którym w stosunku do podmiotów, którym doręczono zawiadomienie o wydaniu decyzji w sposób indywidualny, termin do wniesienia skargi należy liczyć od dnia doręczenia tego zawiadomienia.
Wskazując na powyższe, Sąd pierwszej instancji podał, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że doręczenie skarżącym zawiadomienia Ministra z dnia 17 września 2013 r. o wydaniu zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 18 października 2013 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął, zatem bezskutecznie w dniu 19 listopada 2013 r. Ze stempla pocztowego zamieszonego na kopercie, w której wniesiono przedmiotową skargę wynika natomiast, iż przedmiotowa skarga została nadana w urzędzie pocztowym dopiero w dniu 17 grudnia 2013 r.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyli E. B. i K. B., zaskarżając je w całości i zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 16 K.p.a., art. 127 § 1 K.p.a., art. 129 § 2 K.p.a., art. 9q ust. 2 i 3 ustawy o transporcie kolejowym, poprzez nienależyte skontrolowanie działalności organów I-ej i II-ej instancji oraz poczynionych przez nich czynności procesowych i ustaleń faktycznych, a w konsekwencji odrzucenie skargi z uwagi na rzekome złożenie jej z przekroczeniem ustawowego terminu na jej wniesienie i tym samym zaaprobowanie błędów poczynionych przez ww. organy administracji, w sytuacji, gdy termin na wniesienie skargi w niniejszej sprawie w stosunku do skarżących w ogóle jeszcze nie rozpoczął biegu, albowiem skarżącym nie zostało doręczone zawiadomienie o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wydanej przez organ I-ej instancji i w stosunku do skarżących postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie winno znajdować się wciąż na etapie I-ej instancji,
Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd Kasacyjny, iż powyższe zarzuty są chybione i skarżącym została skutecznie doręczona decyzja organu I-ej instancji, skarżący wskazali na dalsze zarzuty kasacyjne w zakresie naruszenia prawa procesowego: art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., art. 86 P.p.s.a., art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 9q ust. 2 i ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym, poprzez nieprawidłowe odrzucenie skargi na podstawie rzekomego uchybienia terminu do jej wniesienia, albowiem nawet gdyby uznać, iż skarżący uchybili przedmiotowemu terminowi, to uczynili to bez swojej winy, albowiem w zawiadomieniu o wydaniu decyzji organu II-ej instancji przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej brak jest pouczenia o możliwości, sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego od ww. decyzji, a to skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi poparty wskazaną wyżej okolicznością, który to wniosek został jednak w sposób błędny rozpatrzony negatywnie, pomimo spełnienia przez skarżących wszelkich wymaganych przesłanek do przywrócenia terminu.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. oraz decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2012 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, podkreślić na wstępie należało, iż jedyną okolicznością badaną w niniejszym postępowaniu kasacyjnym jest to, czy skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z zachowaniem jej ustawowych wymogów, tj. z zachowaniem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Niezrozumiałym z tych też powodów pozostają twierdzenia kasacji odnośnie "nienależytego skontrolowania działalności organów I- ej i II -ej instancji oraz poczynionych przez nich czynności procesowych i ustaleń faktycznych (...)". Skoro, bowiem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, a więc zakończył sprawę w sposób formalny z powodu przekroczenia ustawowego terminu do złożenia środka zaskarżenia, to nie dokonał żadnej kontroli działań organów administracji publicznej.
Z tych też przyczyn, bez znaczenia pozostawał fakt, czy skarżący byli uczestnikami w postępowaniu przed organem I instancji i czy doręczono im decyzję organu I instancji. Z punktu widzenia kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji jedyne znaczenie miał fakt, czy skarżący otrzymali w ogóle zawiadomienie o wydaniu decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r., a jeżeli tak czy został zachowany termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a.
Odpowiadając na tak przestawione pytanie, stwierdzić trzeba, iż na znajdującej się w aktach sprawy "Liście podmiotów, które otrzymały zawiadomienie z dnia 17 września 2013 r. (...) o wydaniu decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. (...)" wymieniono skarżących E. B. i K. B.. Nadto znajdują się w nich potwierdzenia odbioru przez K. B. w dniu 18 października 2013 r. przesyłki adresowanej do niego oraz do żony E. B. Tym samym, skoro w okolicznościach niniejszej sprawy skarga na ww. decyzję została nadana w dniu 17 grudnia 2013 r., to stwierdzenie Sądu pierwszej instancji o przekroczeniu przez skarżących ustawowego, trzydziestodniowego terminu do złożenia tego środka zaskarżenia było prawidłowe. Jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji w orzecznictwie utrwalił się pogląd, który podziela również Sąd rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną, iż w stosunku do podmiotu, któremu doręczono zawiadomienie o wydaniu decyzji w sposób indywidualny początek biegu terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji należy liczyć od dnia doręczenia tego zawiadomienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 2198/12- opubl.
ONSAiWSA z 2013 r. nr 6, poz. 111). Z tych też przyczyn nie podlegał uwzględnieniu zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 16 K.p.a., art. 127 § 1 K.p.a., art. 129 § 2 K.p.a., art. 9q ust. 2 i 3 ustawy o transporcie kolejowym.
Bezzasadny pozostawał również zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., art. 86 P.p.s.a. art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 9q ust. 2 i ust. 4 ustawy o transporcie kolejowym. Kwestia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi została, bowiem wykluczona w prawomocnym postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2014 r. i nie podlega ponownej ocenie na tym etapie postępowania. Pouczenie zaś odnośnie sposobu wniesienia skargi było zawarte w ww. decyzji.
Wniosek o wstrzymanie wykonania kontrolowanych w sprawie decyzji nie został rozpoznany, bowiem wydanie niniejszego postanowienia kończy prawomocnie postępowanie w sprawie, a zatem brak jest postaw do udzielania skarżącym ochrony tymczasowej.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.