Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2450/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w L. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lutego 2015r., nakazującej [...] S.A. usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa i nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego stacji transformatorowej, do której podłączona jest linia o napięciu 15kV, zlokalizowanej na terenie działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. B. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W związku z niewykonaniem przez [...] S.A. obowiązku wskazanego w w/w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w S. nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r.- organ powiatowy, działając w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przeprowadził postępowanie mające na celu wyegzekwowanie obowiązku z niej wynikającego.
W dniu 11 maja 2015 r. do zobowiązanego zostało skierowane upomnienie wzywające do wykonania w/w obowiązku, doręczone w dniu 13 maja 2015 r. Następnie w dniu 12 czerwca 2015 r. organ stopnia powiatowego wystawił tytuł wykonawczy nr [...], którego doręczenie zobowiązanemu w dniu 15 czerwca 2015 r. wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Przedstawiciel organu pierwszej instancji w dniu 16 lipca 2015 r. dokonał czynności kontrolnych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. B., w wyniku których stwierdzono, że egzekwowany obowiązek nie został wykonany.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sochaczewie nałożył na podmiot zobowiązany grzywnę w wysokości 40.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r.
Pismem z dnia 14 sierpnia 2015 r. ustanowiony pełnomocnik wniósł z zachowaniem ustawowego terminu zażalenie na w/w postanowienie organu I instancji. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy w/w postanowienie organu powiatowego.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] PINB w S. uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez pełnomocnika podmiotu zobowiązanego. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. utrzymał w mocy w/w postanowienie organu I instancji.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. skierował do wykonania zastępczego obowiązek wynikający z decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] lutego 2015r.
W wyniku przeprowadzonego postępowania zażaleniowego Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. uchylił w/w postanowienie nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi powiatowemu.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wydał postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego obowiązku wynikającego z ww. egzekwowanej decyzji nr [...].
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w S. z dnia [...] czerwca 2016 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, na art. 127 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt.
Zdaniem organu drugiej instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sochaczewie zasadnie skierował niniejszy obowiązek do wykonania zastępczego ze względu na uchylanie się przez zobowiązanego od jego wykonania. Po myśli art. 128 § 1 w/w ustawy, w celu zastosowania środka egzekucyjnego określonego w art. 127 organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym zostanie w trybie postępowania egzekucyjnego wykonany zastępczo przez inną osobę za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo. Organ powiatowy zastosował się do ww. wymogu jak również do dyspozycji art. 128 § 1a w/w ustawy i wskazał w uzasadnieniu swojego postanowienia przybliżoną kwotę kosztów wykonania zastępczego obowiązku nałożonego decyzją nr [...].
Tym samym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. zasadnie i zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wydał postanowienie nr [...] w przedmiocie skierowania do wykonania zastępczego egzekwowanego obowiązku. Egzekwowana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w S. nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] jest ostateczna, wobec czego podlega wykonaniu w całości. Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu pełnomocnika zobowiązanego Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzją nr [...] nałożono egzekwowany obowiązek na [...] S.A. i względem tego podmiotu prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w przedmiotowej sprawie. Uwzględnienie przez organ powiatowy w toku postępowania egzekucyjnego dodatkowych danych precyzujących przy nazwie podmiotu zobowiązanego właściwą jego komórkę, której doręczana była korespondencja w sprawie tj. Oddział Warszawa Rejon Energetyczny [...] nie stanowi zmiany po stronie podmiotu zobowiązanego.
Ponadto, egzekwowana ostateczna decyzja nr [...] nakładająca obowiązek na [...] S.A. również została skierowana i doręczona pod adresem Rejonu Energetycznego P., ponieważ adres ten był wskazywany przez podmiot zobowiązany jako właściwy do przekazywania korespondencji.
Organ drugiej instancji podniósł, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności samego obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Nie znaczy to jednak, iż organ nadrzędny jest zwolniony od badania dopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego w administracji pod względem formalnym. Objęte zażaleniem postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...] zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła [...] SA.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:
- - art. 45 k.p.a. przez jego niezastosowanie i niedoręczenie pism w sprawie oraz w szczególności skarżonego postanowienia na adres siedziby strony skarżącej ujawniony we właściwym rejestrze - Krajowym Rejestrze Sądowym - to jest ul. [...].
- - art. 29 w zw. z art. 30 §1 w zw. z art. 107 §1 k.p.a. przez ich niezastosowanie i skierowanie zaskarżonego postanowienia do podmiotu, który nie jest osobą prawną i nie ma zdolności prawnej, a więc [...] S.A. Oddziała Warszawa Rejon Energetyczny [...] z siedzibą w P. przy ul. [...].
- - art. 7, 77, k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodnego, a przez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do podstawy i zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego co doprowadziło do - błędu co do osoby zobowiązanego; nie wzięcie pod uwagę niewykonalności zobowiązania o charakterze niepieniężnym (czasowej), zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.;
- - naruszenia art. 80 k.p.a. przez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
Spółka wniosła o uchylenie skarżonej cyt. "decyzji" w całości i przekazanie do ponownego rozpoznania oraz cyt. "w każdym razie" o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa wg norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w pełni podzielił ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu przyjmując je za własne.
Sąd Wojewódzki podkreślił, że zarzut braku prawidłowego określenia adresata decyzji, która jest podstawą prowadzonego postępowania egzekucyjnego tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] nakazującej usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa i nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego stacji transformatorowej (...) nie może być podnoszony skutecznie na tym etapie postępowania egzekucyjnego. W sprawie istotne jest, że określenie podmiotu zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku zawarte w tytule egzekucyjnym odpowiada określeniu jakie zawarto w decyzji o nałożeniu tego obowiązku. Takie też określenie znalazło miejsce w orzeczeniach kontrolowanych w niniejszym postępowaniu. Wszystkie te akty stanowią, że zobowiązaną, dłużnikiem jest skarżąca spółka. Pewne uchybienia w jednoznacznie prawidłowym określeniu adresata nie mogą na tym etapie być przedmiotem sądowej weryfikacji, ale też nie powinny dla podmiotu, o tak doniosłym znaczeniu gospodarczym, stanowić pretekstu do kwestionowania w związku z tym ww. orzeczeń.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego nie zasługiwał zatem na uwzględnienie zarzut wadliwego działania organu w toku całego postępowania do chwili obecnej i skierowania aktów do podmiotu niewłaściwego tj. nie posiadającego zdolności sądowej i prawnej. Ponadto, że zarówno zaskarżone jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostało doręczone prawidłowo pełnomocnikowi skarżącej spółki na adres przez niego wskazany. Spółka korzystała z prawa do zażalenia, które wniosła w terminie oraz do rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu skargi sądowej. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego w tych warunkach nie jest uzasadniony zarzut, że skarżąca spółka była pozbawiona możliwości uczestnictwa w postępowaniu kontrolowanym w niniejszej sprawie.
Sąd Wojewódzki stwierdził, że kolejny zarzut – cyt. "decyzja nr [...] nakładająca określone obowiązki obarczona jest wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa" z oczywistych przyczyn pozostaje poza sądową weryfikacją w sprawie niniejszej. Decyzja ta nie jest bowiem przedmiotem sądowej kontroli. Sprawa jest już na etapie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy, wydany na podstawie ww. decyzji, ta zaś nadal pozostaje w obrocie prawnym.
Sąd stwierdził, że orzeczenie o zastosowaniu wykonania zastępczego jest w pełni uzasadnione w okolicznościach niniejszego postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt sprawy, wbrew stanowisku skarżącej spółki, w dniach 16, 17, 18 lipca 2015 r. właściciele działki udostępnili ją w celu wykonania przez spółkę nałożonego na nią obowiązku. Mimo to obowiązek nie został wykonany. Następnie, skarżąca spółka w dniu 1 grudnia 2015 r., wpłaciła nałożoną na nią grzywnę w celu przymuszenia, zatem nawet ten środek egzekucyjny nie wpłynął na wykonanie nakazu. Tym samym nie jest przedwczesne, jak postrzega to skarżąca spółka, wydanie postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego.
Za niewiarygodne Sąd Wojewódzki uznał tezy spółki o braku możliwości wykonania nałożonych na nią przedmiotowych obowiązków. Skarżąca spółka, mimo upływu znacznego okresu czasu, nie wykonała nawet tej części obowiązków, które nie wiążą się wejścia na teren ww. posesji. Spółka nie przedłożyła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Sochaczewie dokumentacji technicznej co do zakresu i kolejności oraz sposób wykonania robót doprowadzających obiekt do stanu zgodnego z prawem zatem takiego, który nie będzie powodował stanu zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi. Nie zarejestrowała także dziennika budowy, nie zapewniła kierownika budowy, który powinien opracować plan BIOZ – plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
Na tle przedstawionej powyżej argumentacji Sąd w pełni podzielił stanowisko organów obu instancji – wobec tego, że skarżąca spółka nie wykonała obowiązku, także mimo zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, zasadne było zastosowanie środka w postaci wykonania zastępczego, zlecenie wykonania obowiązku innemu podmiotowi do wykonania za zobowiązanego, na jego koszt i niebezpieczeństwo.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] S.A. zaskarżając wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 p.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia wydanego z rażącym naruszeniem prawa w stopniu powodującym jej nieważność;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 p.p.s.a. w związku z
- ▪ art. 45 k.p.a. przez jego niezastosowanie i niedoręczenie pism w sprawie oraz w szczególności skarżonego postanowienia na adres siedziby strony skarżącej ujawniony we właściwym rejestrze – Krajowym Rejestrze Sądowym – to jest ul. [...];
- ▪ art. 29 w zw. z art. 30 § 1 w zw. z art. 107 § 1 w zw. z art. 45 w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. przez ich niezastosowanie i skierowanie zaskarżonego postanowienia do podmiotu, który nie jest osobą prawną i nie ma zdolności prawnej, a więc [...] S.A. Oddział Warszawa Rejon Energetyczny [...] z siedzibą w P. przy ul. [...] – choć obecnie organ stara się w sentencji postanowienia wskazywać [...] S.A co nie zmienia faktu, iż od początku korespondencja była kierowana do innego podmiotu;
- ▪ art. 7, art. 77 k.p.a. przez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a przez to zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego co do podstawy i zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego co doprowadziło do błędu co do osoby zobowiązanego; nie wzięcie pod uwagę niewykonalności zobowiązania o charakterze niepieniężnym (czasowej), zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- ▪ naruszenie art. 80 k.p.a. przez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
- ▪ naruszenie art. 33 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez skierowanie egzekucji do niewłaściwego podmiotu.
W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonej w niej podstawy.
Zarzuty kasacyjne koncentrują się wokół dwóch zagadnień, które były przedmiotem zarzutów zawartych w zażaleniu wniesionym przez Spółkę [...] S.A. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2016 r. oraz w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Mianowicie skarżąca wskazywała, że:
- - po pierwsze, w postanowieniu o wykonaniu zastępczym z dnia [...] czerwca 2016 r. błędnie oznaczono osobę obowiązaną jako [...] S.A. Oddział w [...], Rejon Energetyczny [...], podczas gdy egzekwowany obowiązek nałożony został decyzją PINB z [...] lutego 2015 r. Nr [...] wobec [...] Spółka Akcyjna;
- - po drugie, podniesiono niewykonalność (czasową) zobowiązania związaną z tym, że roboty polegające na wymianie konstrukcji nośnej i wyposażenia stacji transformatorowej nie mogą być zrealizowane, gdyż właściciele nieruchomości nie udostępniają wejścia na grunt, na którym znajduje się przedmiotowy obiekt budowlany.
Stanowisko Sądu Wojewódzkiego co do prawidłowości kontrolowanych postanowień organów nadzoru budowlanego zostało skutecznie podważone. Przede wszystkim nie można się zgodzić ze stwierdzeniem Sądu, że określenie podmiotu zobowiązanego do wykonania nałożonego obowiązku zawarte w tytule egzekucyjnym odpowiada określeniu jakie zawarto w decyzji o nałożeniu tego obowiązku oraz takie też określenie znalazło miejsce w kontrolowanych postanowieniach.
Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił dlaczego przyjął, że wskazana w decyzji z [...] lutego 2015 r. "[...] Spółka Akcyjna" – będąca właścicielem stacji transformatorowej – jest tożsama z podmiotem wymienionym w tytule wykonawczym, tj.: "[...] Spółka Akcyjna, Oddział [...], Rejon Energetyczny [...]".
Ponadto Sąd Wojewódzki nie odniósł się do argumentacji strony skarżącej, która podnosiła konsekwentnie, że organ skierował egzekucję, w tym postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego, do podmiotu niewłaściwego, który nie jest osobą prawną i nie ma zdolności prawnej, a przede wszystkim nie jest adresatem decyzji PINB z 6 lutego 2015 r., na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy.
Tymczasem oceniając zasadność zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. należy mieć na uwadze, że obowiązującą zasadą jest zgodność tytułu wykonawczego z decyzją stanowiącą podstawę jego wystawienia. Jeżeli więc podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest decyzja administracyjna, to w tytule wykonawczym musi być wskazany podmiot, na który decyzją nałożono obowiązek. Nie może być więc różnicy pomiędzy określeniem podmiotu zobowiązanego w decyzji administracyjnej, którą nałożono nań obowiązek, a nazwaniem zobowiązanego w tytule wykonawczym, ponieważ tytuł ten można wystawić tylko w odniesieniu do osoby wskazanej jako podmiot zobowiązany w podlegającej wykonaniu decyzji administracyjnej (por. wyroki NSA z dnia 21 sierpnia 2015 r. II OSK 24/14, z dnia 15 października 2014 r. I OSK 1467/14).
Podkreślić również trzeba, że zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 1a pkt 20 u.p.e.a., zobowiązanym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. Stosownie zaś do art. 26 § 4 u.p.e.a., jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Przepis art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. stanowi, że jednym z wymogów formalnych tytułu wykonawczego jest wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego i jego adresu.
W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną stało się to, czy oznaczenie zobowiązanego w tytule wykonawczym odpowiada powyższym wymogom ustawowym. Oceniając stanowisko jakie zajął Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku należało uwzględnić wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2019 r. II OSK 446/17 i z dnia 30 stycznia 2019 r. II OSK 549/17, dotyczące tego samego postepowania egzekucyjnego, prowadzonego wskutek tytułu wykonawczego wystawionego na podstawie decyzji PINB z [...] lutego 2015 r. Nr [...].
Wymienione wyroki wydane zostały w następstwie kontroli sądowej postanowień w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz rozpoznania zarzutów wniesionych przez [...] S.A., a zatem postanowień poprzedzających postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowane w niniejszej sprawie. We wszystkich tych sprawach skarżąca Spółka podniosła te same zarzuty na etapie postępowania egzekucyjnego i sądowego, które końcowo zostały uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny. Konkretnie w obu wymienionych wyżej wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zachodzi tożsamość podmiotowa pomiędzy adresatem ostatecznej decyzji PINB z [...] lutego 2015 r. nakazującej usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa i nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego stacji transformatorowej, a adresatem wystawionego przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego.
W konsekwencji przyjęto, że tytuł wykonawczy dotknięty jest wadą, która skutkować powinna uwzględnieniem zarzutu z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Ocena zawarta w przytoczonych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego ma powagę rzeczy osądzonej, a zatem ma walor wiążący w niniejszej sprawie, zgodnie z art. 170 i 171 p.p.s.a. Wobec powyższego również w okolicznościach niniejszej sprawy należało przyjąć, że Sąd Wojewódzki niezasadnie zaakceptował rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego w omawianym zakresie.
Trafnie również zarzucono w skardze kasacyjnej, że organy obu instancji nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący zarzutu dotyczącego czasowej niewykonalności egzekwowanego obowiązku. Z obszernego materiału zawartego w aktach wynika, że w toku całego postępowania egzekucyjnego problematyczna była kwestia dostępu do nieruchomości na której znajduje się obiekt budowlany podlegający naprawie na podstawie decyzji PINB z dnia [...] lutego 2015 r. Skarżąca Spółka w zarzutach oraz w skardze wskazywała na trudności w wykonaniu robót mimo uzyskania decyzji Starosty z 16 lutego 2015 r. wydanej na podstawie art. 126 u.g.n. Zdaniem Spółki niewyegzekwowanie od właścicieli nieruchomości dostępu do przedmiotowego obiektu uniemożliwiało wykonanie egzekwowanego obowiązku. W takim stanie sprawy niewystarczające było wskazanie przez Sąd Wojewódzki, że nieruchomość, na której znajduje się przedmiotowy obiekt, została Spółce udostępniona, podczas gdy okoliczność ta jest sporna w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach.
W rezultacie o niezasadności zarzutu niewykonalności decyzji nie mógł świadczyć sam fakt nieprzedstawienia dokumentacji technicznej wymaganych robót budowlanych. Niewątpliwie rzeczą organu egzekucyjnego było rzetelne odniesienie się do wskazywanej przez skarżącą Spółkę przeszkody w realizacji przedmiotowych robót naprawczych przy stacji transformatorowej.
Zaznaczyć należy, że stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a. na organie egzekucyjnym spoczywa obowiązek badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Przepis art. 29 § 1 u.p.e.a. dotyczy warunków zarówno dopuszczalności wszczęcia egzekucji, jak też dopuszczalności prowadzenia egzekucji, co oznacza obowiązek sprawdzenia okoliczności, których istnienie jest warunkiem prowadzenia egzekucji lub wystąpienie których uniemożliwia prowadzenie egzekucji. W ramach badania dopuszczalności egzekucji organ powinien m.in. sprawdzić, czy obowiązek jest wykonalny, a jeżeli tak, to czy zobowiązany ma obiektywną możliwość jego wykonania (zob. W. Piątek, A. Skoczylas, (w:) Hauser, Skoczylas (red.) Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, 5 wyd. Warszawa 2011).
Z tych wszystkich względów należało stwierdzić, że kontrolowane postanowienia wydane zostały z naruszeniem art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., a także naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 kpa w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niewyjaśnienie okoliczności związanych z zarzutem co do czasowej niewykonalności egzekwowanego obowiązku.
Tym samym zasadne okazały się zarzuty wymienione w punkcie drugim podstawy kasacyjnej. Nietrafny okazał się natomiast zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., bowiem kontrolowane w sprawie postanowienia nie były dotknięte wadami skutkującymi ich nieważnością.
W konsekwencji uchyleniu podlegał zaskarżony wyrok oraz postanowienia organów obu instancji, zgodnie z art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a.