Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 1449/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną przez S. K. decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2004 r., decyzję ją poprzedzającą Starosty Suskiego z dnia [...] czerwca 2004 r., zn. [...] oraz postanowienie Wójta Gminy J. z dnia [...] lipca 2002 r., zn. [...] w części dotyczącej wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego prawomocną decyzją Wójta Gminy w J. z dnia [...] stycznia 2002 r. zn. [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę mostu na działkach nr [...] i [...] w T..
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., zn. [...] Wójt Gminy J. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i K. S. pozwolenia na budowę mostku na działkach o nr [...] i [...] w T.. S. K. w dniu [...] czerwca 2002 r. wystąpił o wznowienie powyższego postępowania, wskazując, że decyzję wydano bez stanowiska Sądu Rejonowego w Nowym Targu, który rozpatruje sprawę o zasiedzenie gruntu, a ponadto błędnie przyjęto, iż nie jest on stroną postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę mostu. Wniosek o wznowienie postępowania złożyli także J. i J. K..
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2002 r. Wójt Gminy J. wznowił postępowanie uznając, iż wnioskodawcy uprawdopodobnili przyczynę wznowienia postępowania. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Wójt Gminy J. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji swojej z dnia [...] stycznia 2002 r. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. uchylił powyższą decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r.
Kolejnymi decyzjami z dnia [...] marca 2003 r. i z dnia [...] września 2003 r. Wójt Gminy J. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umarzał wznawiane postępowanie, gdyż zdaniem organu S. K. złożył wniosek o wznowienie postępowania z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a. Jednak powyższe decyzje Wojewoda Małopolski konsekwentnie uchylał (decyzje z dnia [...] sierpnia 2003 r. i [...] grudnia 2003 r.) i przekazywał sprawę do rozpatrzenia organowi I instancji.
Po raz kolejny w postępowaniu wznowieniowym Starosta Suski, jako organ właściwy po zmianie przepisów, decyzją z [...] czerwca 2004 r., zn. [...] orzekł o umorzeniu wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę z powodu jego bezprzedmiotowości. Starosta w uzasadnieniu decyzji wskazał, że S. K. wniósł o wznowienie postępowania w dniu 18 czerwca 2002 r., z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 k.p.a., ponieważ jak wynika z jego oświadczenia, o decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedział się w kwietniu 2002 r., co oznacza, że termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania upłynął najpóźniej w dniu 31 maja 2002 r. J. i J. K. wycofali natomiast swój wniosek o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.
Po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] października 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji wydana została zgodnie z przepisami prawa, ponieważ odwołujący się nie dotrzymał terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, a wobec tego postępowanie wznowieniowe stało się bezprzedmiotowe.
S. K. wniósł do sądu administracyjnego skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie dyspozycji art.105 § 1 k.p.a. i przyjęcie błędnego ustalenia, iż o decyzji dowiedział się w dacie 30 kwietnia 2002 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając skargę stwierdził, że Wójt Gminy J. wznowił postępowanie na skutek podania wniesionego przez skarżącego, który oświadczał, iż o wydanej decyzji dowiedział się dopiero z treści pisma Wójta Gminy J. z dnia [...] czerwca 2002 r., zatem miał dotrzymać terminu do wznowienia postępowania. Wznawiając postępowanie, Wójt Gminy J. rozstrzygnął kwestię dopuszczalności wznowienia oraz kwestię zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania przez skarżącego. Orzekające w sprawie organy umorzenie postępowania wznowieniowego tłumaczą brakiem zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie. Zdaniem Sądu oznacza to naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art.149 § 2 k.p.a., a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Katalog decyzji zapadających w wyniku wydania uprzednio postanowienia o wznowieniu postępowania, określony jest w art. 151 k.p.a., a wśród tych decyzji nie wskazano decyzji o umorzeniu postępowania.
Zdaniem Sądu umorzenia postępowania wznowieniowego przez Starostę Suskiego nie można tłumaczyć bezprzedmiotowością tego wznowienia, ponieważ nawet gdy przyjąć, iż J. K. cofnęła żądanie wznowienia postępowania, to takiego cofnięcia żądania wznowienia postępowania nie było od skarżącego. Wątpliwości organów odnośnie zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania, należało rozstrzygnąć zanim zostało wydane postanowienie o wznowieniu postępowania. Należało także ustalić, czy w dacie wniesienia przez skarżącego podania domagającego się wydania decyzji – pozwolenia na budowę decyzja ta była ostateczna, a jeżeli nie, rozważyć, czy podania z dnia 26 kwietnia 2004 r. nie traktować jako odwołania od decyzji. Wznowienie w takim przypadku postępowania ocenić należy za przedwczesne, co uprawniało Sąd do uchylenia postanowienia o wznowieniu postępowania.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. i K. S. wnieśli o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi, zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 105 § 1 k.p.a., art. 148 § 1 k.p.a. i art. 149 § 2 k.p.a. Odrębnie w skardze kasacyjnej wniesiono o przedstawienie, w trybie art. 187 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), powołanej dalej jako p.p.s.a., zagadnienia prawnego "czy ujawnienie, że podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione po upływie terminu określonego w art. 148 k.p.a. nastąpiło po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) zezwala organowi administracji na umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie Sąd nie dostrzegł okoliczności nieważności postępowania sądowego, określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Skarga kasacyjna jako środek odwoławczy od orzeczenia wojewódzkiego sadu administracyjnego i jako pismo sporządzane przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.), powinna spełniać wymogi formalne i merytoryczne określane w przepisach art. 174 i 176 p.p.s.a. Nie wystarczy więc w petitum skargi kasacyjnej sformułować zarzut naruszenia prawa w oparciu o jedną z podstaw wymienionych w art. 174 p.p.s.a., ale należy również zarzut ten uzasadnić. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, zamieszczony w pkt 2 w dalszej części tego pisma, nie został w ogóle uzasadniony. Poza tym nie wiadomo przez co Sąd I instancji miał naruszyć wskazane tam przepisy, co wymaga sprecyzowania zgodnie z wymogami art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Błędnie też się podaje w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (s. 2), że Wójt Gminy decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. odmówił wznowienia postępowania, tymczasem decyzją tą odmówiono uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., a to nie jest to samo co odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie widzi podstaw do przedstawienia zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, ponieważ pytanie sformułowane w pkt 5 skargi kasacyjnej, nie jest zagadnieniem prawnym budzącym poważne wątpliwości w tej sprawie, od rozstrzygnięcia którego byłoby uzależniane rozpoznanie sprawy. Zaskarżany wyrok odpowiada prawu, gdyż organy powinny zgodnie ze wskazówkami Sądu I instancji zbadać sprawę od początku, a w szczególności, czy S. K. posiada przymiot strony w tym postępowaniu, a jeśli tak, to czy jego wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Przy braku wyjaśnienia tych istotnych dla sprawy okoliczności, problem zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. w takiej sytuacji, jest zagadnieniem drugoplanowym.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.