Uzasadnienie
II OSK 1231/10 U z a s a d n i e n i e
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1863/09 po rozpoznaniu skargi S. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] czerwca 2009 r. o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską - oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, iż negatywne załatwienie wniosku skarżącego z dnia 24 marca 2009 r., w którym podniósł on, że broń myśliwska jest mu potrzebna do wykonywania zadań członkowstwa w Polskim Związku Łowieckim, nastąpiło przez organ I instancji, który powołał się na art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 2 i art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /tekst jednolity z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm./ oraz art. 268a Kpa. W toku postępowania przed tym organem ustalono, iż skarżący był uznany za winnego popełnienia czynu z art. 218 Kodeksu karnego /przestępstwo przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową/ i art. 284 (2 w zw. z art. 11 (2 w zw. z art. 294 (1 w zw. z art. 12 Kk /przestępstwo przeciwko mieniu/, co potwierdza wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z dnia 21 sierpnia 2006 r. sygn. akt II K 148/06. W związku z popełnieniem ww. czynu skarżącemu cofnięto pozwolenie na broń palną myśliwską.
Wprawdzie skazanie uległo zatarciu, jednakże realizując zasady dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, należytej staranności i wnikliwości, rozpoznając niniejszą sprawę w ocenie organu należało wziąć tę okoliczność pod uwagę. Organ I instancji podkreślił, iż z ustalonego w sprawie stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że wnioskodawca należy do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną przez skarżącego odwołaniem decyzję organu I instancji podkreślając, że stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy o broni i amunicji nie wydaje się pozwolenia na broń osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, ze mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Taka obawa istnieje w szczególności wobec osób, które już były skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Cytowany przepis ma charakter obligatoryjny co oznacza, że w przypadku stwierdzenia, że osoba starająca się o wydanie pozwolenia na broń zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy, nie może uzyskać pozwolenia na broń. Okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy niewątpliwie potwierdzają, że skarżący powinien być zaliczony do osób określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Od osób ubiegających się o pozwolenie na broń wymaga się nieskazitelnej postawy, przejawiającej się przede wszystkim poszanowaniem porządku prawnego. W ocenie organu odwoławczego orzeczone wobec skarżonego wyrokami karnymi skazania m.in. za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, nie uległy zatarciu. Ma bowiem do skarżącego zastosowanie art. 108 Kk w myśl którego, jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej niepozostających w zbiegu przestępstw, jak też jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełni przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł, że błędnie zastosowano art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przyjmując, że pomiędzy popełnionymi przez niego przestępstwami a posiadaniem broni myśliwskiej istnieje związek przyczynowy. Przestępstwo za jakie został skazany nie mieści się przy tym w kategorii przestępstw przeciwko mieniu, bowiem zostało umieszczone w rozdziale Kodeksu karnego regulującym przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową. Naruszono też zasadę swobodnej oceny dowodów oraz nie uwzględniono słusznego interesu strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie jest zasadna.
Sąd podkreślił, iż istota sprawy sprowadza się do oceny tego, czy zostały spełnione przesłanki uzasadniające odmowę przyznania skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, ze mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Aby możliwa była odmowa przyznania pozwolenia na broń, dana osoba musi należeć do kategorii osób skazanych prawomocnym wyrokiem za ww. przestępstwa. Sam bowiem fakt takiego skazania uznaje się za równoznaczny z istnieniem uzasadnionej obawy, iż broń zostanie użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wniosek taki wynika wprost z treści omawianego przepisu ustawy o broni i amunicji. Kwestia wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy była również przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale składu siedmiu sędziów, podjętej w dniu 18 listopada 2009 r. w sprawie sygn. akt II OPS 4/09 przesądził, iż "osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji".
W takiej sytuacji zbędne jest badanie przez organ, czy pomiędzy popełnionym czynem a istnieniem uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego istnieje związek przyczynowy, świadczy o tym bowiem już sam rodzaj popełnionego czynu.
Sąd I instancji podkreślił przy tym, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich nie jest też dobrem powszechnie dostępnym i podlega ścisłemu reglamentowaniu ze względu na interes publiczny. W ocenie Sądu organ prawidłowo zakwalifikował rodzaj popełnionego przez skarżącego przestępstwa, jako spełniającego dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Według Sądu okolicznością niesporną jest, że skarżący został w roku 2006 skazany za przestępstwo przeciwko mieniu. Został on również skazany w 2007 roku za popełnienie kolejnego czynu a więc organ prawidłowo powołał się na art. 108 Kodeksu karnego, zgodnie z którym termin do zatarcia skazania z roku 2006 uległ przesunięciu i nie nastąpił w chwili wydania zaskarżonej decyzji.
Dodatkowo tylko Sąd I instancji zauważył, iż nawet gdyby zatarcie skazania nastąpiło, to i tak organ orzekając w sprawie przy ocenie wniosku o przyznanie pozwolenia na broń mógł brać pod uwagę także takie "zatarte" skazanie. Istnieje ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszczające dokonywanie oceny w oparciu o wyroki skazujące, które uległy już zatarciu, decydujący jest bowiem sam fakt popełnienia czynu przestępnego, świadczącego o sposobie przestrzegania przez daną osobę porządku prawnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. K. zarzucając, naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w stanie faktycznym sprawy regulacja ta, na której swoje rozstrzygnięcie oparł Sąd I instancji pozwalała na odmowne załatwienie wniosku skarżącego. Skarga kasacyjna zarzuca też naruszenie prawa materialnego /art. 108 Kk/ poprzez odwołanie się do wyroku skazującego, pomimo iż nastąpiło już zatarcie skazania. Zarzut naruszenia prawa procesowego wywodzi się z błędnego oddalenia skargi zamiast wydania wyroku skargę tę uwzględniającego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż faktem jest, że skarżący został skazany za przestępstwo karno-skarbowe w związku z zarządzaniem przedsiębiorstwem, kiedy to nie ze swojej winy nie był w stanie regulować zobowiązań z tytułu PIT i VAT. Zatarcie skazania powoduje jednak, iż nie można z tytułu zatartego skazania traktować skarżącego jako osobę skazaną.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Odmowa przyznania pozwolenia na broń następuje zatem wówczas, gdy co do danej osoby istnieją takie okoliczności, które uzasadniają obawę organu rozpatrującego wniosek w takim przedmiocie, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustawodawca użył przy tym określenia, iż do tej kategorii należą takie osoby, które zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa określonego rodzaju.
Sam bowiem fakt skazania uznaje się za równoznaczny z istnieniem uzasadnionej obawy, iż broń zostanie użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Słusznie także zauważył Sąd I instancji, że kwestia wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy była przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09 stwierdził, iż "osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji".
Sąd I instancji całkowicie zasadnie podkreślił także, iż prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności obywatelskich, jaka też nie jest dobrem powszechnie dostępnym i podlega ścisłemu reglamentowaniu ze względu na interes publiczny. W ocenie Sądu organ prawidłowo zakwalifikował stan faktyczny sprawy jako spełniający dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Nie jest w niniejszej sprawie sporne, iż wnoszący skargę kasacyjną został dwukrotnie skazany prawomocnymi orzeczeniami sądu karnego, przy czym kwestią pozostającą jako sporna jest tylko to, czy skazanie za jedno z przestępstw uległo zatarciu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ten problem nie ma jednak pierwszorzędnego znaczenia w sprawie, skoro nie budzi wątpliwości, że prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane i w dacie załatwiania wniosku skarżącego w tej sprawie mógł być on pozytywnie załatwiony wyłącznie w razie, gdy nie budziło wątpliwości, iż będzie on przestrzegał porządku prawnego. Niesporny fakt skazania skarżącego i to dwukrotny, bez względu na to, czy jedno ze skazań uległo zatarciu, czy też nie, już sam w sobie może budzić uzasadnione wątpliwości co do postawy skarżącego jako obywatela, co do którego nie można mieć całkowitej pewności, iż nie użyje broni w celu zakłócenia porządku prawnego w zakresie chronionym ustawą o broni i amunicji.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.